( MILF/INCEST )
เช้าวันต่อมา
นนท์ ไปถึงโรงเรียนในช่วงเช้า เขารู้ดีว่าการพูดคุยกับ จูน ครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย เขาพบเธออยู่ที่โต๊ะประจำในห้องโถง สวมแว่นตาใหญ่และจดจ่ออยู่กับเครื่องเกมพกพาของเธอ นนท์ นั่งลงตรงข้ามเธอ จูน วางเครื่องเกมลงอย่างเชื่องช้า สบตานนท์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและความหวาดระแวง
"ฉันมีเรื่องอยากให้เธอช่วยหน่อย จูน... มันเกี่ยวกับเพื่อนสนิทของฉัน อาร์ม... เขาเป็นคนเก่งมากนะ โดยเฉพาะเรื่องเกม... แต่เขาค่อนข้าง เก็บตัว และไม่กล้าเข้าสังคมเลย"
จูน มองหน้านนท์อย่างพิจารณา ก่อนจะตัดสินใจเข้าสู่ประเด็นที่ค้างคาไว้จากเหตุการณ์ในห้องน้ำ จูนได้พูดเสียงเบาและสั่นเล็กน้อยกับนนท์
"นนท์... ก่อนที่
เราจะเริ่มเรื่อง อาร์ม...
ฉันอยากถามอะไรนายหน่อย...
เรื่องในห้องน้ำ วันนั้น...
นายคิดยังไงกับความสัมพันธ์ของเรา?...
มันจะไปทางไหนต่อ?"
คำถามของเธอนั้นตรงไปตรงมาและเปราะบาง นนท์ มองเห็นความจริงใจและความต้องการที่ถูกกดซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีของเด็กเนิร์ด ความรู้สึกผิด ผุดขึ้นมา แต่เขาก็ต้องจำกัดขอบเขตของความสัมพันธ์นี้เพื่อรักษาแผนการใหญ่ไว้
นนท์ถอนหายใจยาว
"มันเป็นความสัมพันธ์
ที่ฉัน ชอบ นะ จูน...
มันสุดยอดมาก... "
นนท์ มองจูนด้วยสายตาที่เจือความรู้สึกผิด เขานึกย้อนถึงความเร่าร้อนที่เกิดขึ้นในห้องลับวันนั้น แต่เขาก็ต้องรักษาเป้าหมายหลักไว้
"จูน... เธอรู้ว่าฉันอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก... พ่อฉันทิ้งหนี้ไว้ให้... ฉันต้องทำงานหนักเพื่อสร้างรายได้และ ปลดหนี้ ให้กับคนที่บ้าน... เจน เธอเป็นคนที่ดีมากและฉันก็รักเธอ... ความรับผิดชอบตรงนั้น มันใหญ่กว่าความรู้สึกส่วนตัวของฉันในตอนนี้"
เขาเอียงตัวเข้าไปใกล้ ลดระดับเสียงลงให้เป็นเพียงเสียงกระซิบที่ได้ยินกันแค่สองคน จูน เม้มริมฝีปากแน่น แววตาของเธอแสดงถึงความเจ็บปวดจากการถูกปฏิเสธในฐานะคนรัก แต่ก่อนที่เธอจะตอบโต้ นนท์ก็รุกต่อด้วยข้อเสนอที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้
"แต่สำหรับเธอ จูน...
เราคือเพื่อนเราคือพันธมิตร...
ฉันรู้ว่าเธอก็มีความเครียด
มีอารมณ์ที่ต้องปลดปล่อย...
โดยเฉพาะหลังจากที่เรา...
เข้าถึงกัน ในวันนั้น"
เขาค่อย ๆ ยื่นมือไป สัมผัสหลังมือ ของเธออย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นที่นนท์ส่งผ่านไปนั้นทำให้ จูน ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
"ถ้าเธอ มีความต้องการทางอารมณ์
หรือ ต้องการระบาย
ในเรื่องแบบนั้น...
ฉันจะช่วยเหลือเธอเสมอ...
ฉันจะอยู่ตรงนั้นเพื่อเธอ...
โดยที่เราไม่ต้องผูกมัดด้วยคำว่ารัก...
นี่คือสัญญา...
เธอคือคนสำคัญที่ช่วยให้ฉันเดินหน้าต่อไปได้"
จูน กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาของเธอสั่นไหว เธอยอมรับความจริงที่ว่านนท์จะไม่เป็นแฟนของเธอ แต่ข้อเสนอที่เขาให้นั้นคือ การปลดปล่อยอารมณ์ ที่เธอไม่สามารถหาได้จากที่อื่น และเป็นการยอมรับในตัวตนที่อ่อนไหวของเธอ
"ตกลง... ฉันเข้าใจ...
พันธมิตรทางอารมณ์...
ถ้าอย่างนั้นก็กลับมาที่เรื่อง อาร์ม...
นายต้องการให้ฉันช่วยอะไรเขา?"
นนท์ ยิ้มด้วยความโล่งอกที่ได้ควบคุมสถานการณ์ไว้ได้ เขาดึงมือกลับมาและเริ่มภารกิจหลัก
"ฉันอยากให้เธอช่วย
ทำความรู้จัก กับเขาหน่อย...
จูน เธอเป็นผู้หญิงที่ น่ารักและฉลาด
โดยเฉพาะเรื่องคอมพิวเตอร์และเกม
เธอเป็นคนประเภทเดียวกับอาร์ม...
ฉันอยากให้อาร์มได้มีเพื่อนสาว
ที่น่ารักอย่างเธอมาช่วยเปิดโลกให้เขา"
จูน พยักหน้าเบา ๆ ขณะที่เธอกำลังประมวลผลความรู้สึกที่ซับซ้อนทั้งหมด เธอเห็นด้วยว่านี่เป็นภารกิจที่เธอทำได้ง่าย ๆ โดยมี ความสัมพันธ์ลับทางกาย กับ นนท์ เป็นรางวัลและพันธะที่มองไม่เห็น เช้าวันนี้ นนท์ เดินเข้าห้องเรียนภาษาฝรั่งเศสของ ครูบี ด้วยความรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย เขานึกถึงคำท้าที่มอบให้ โรส
เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องเรียน ความประหลาดใจครั้งใหญ่ นนท์เห็นโรส นั่งอยู่ด้านหลังห้อง โรส เงยหน้าขึ้นมามอง นนท์ เล็กน้อย แววตาของเธอแสดงถึงความไม่พอใจ แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร การกลับมาของเธอเป็นการพิสูจน์ถึง อำนาจ ที่นนท์มีเหนือคู่ปรับอย่าง เด่น ผ่านการท้าทายนี้
และวันนี้ ครูบี แนะนำนักเรียนใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามา
"วันนี้เรามีเพื่อนใหม่นะคะ "อีฟ" เชิญแนะนำตัวเองได้เลยค่ะ"
อีฟ ก้าวออกมา เธอเป็นนักเรียนที่มีสไตล์การแต่งตัวที่โดดเด่น เธอมีท่าทีที่เฉยเมย แต่แฝงไว้ด้วยความมั่นใจ
อีฟพูดแนะนำตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"ชื่อ อีฟ ค่ะ...
ฉันสนใจในเรื่องของ เพลง
และ ศิลปะหวังว่าคงจะเข้ากันได้นะคะ"
เมื่อจบการแนะนำ นนท์ มองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อหลีกเลี่ยงการสบตา แต่ก็ถูก อีฟ จับตามองอยู่ แววตาของเธอแสดงความสนใจ ในตัวนนท์ทันที โดยเฉพาะบุคลิกที่ซ่อนความลับไว้ของเขา เมื่อจบคาบเรียน นนท์ ตัดสินใจที่จะสานสัมพันธ์ตามสัญชาตญาณของการหาพันธมิตรใหม่
นนท์ เดินเข้าไปหา อีฟ ขณะที่เธอกำลังเก็บของ
"ยินดีที่ได้รู้จักนะ อีฟ... ฉัน นนท์... เรื่องเพลงเหรอ? ฉันอาจจะช่วยเธอในเรื่องนั้นได้นะ"
"ฉันไม่ชอบคนที่มาขายตัวเองนะ นนท์... แต่ถ้าเธออยากพิสูจน์... มาเจอฉันที่สวนสาธารณะหลังเลิกเรียน... เรามาดูกันว่าทักษะของเธอจะเจ๋งจริงไหม"
เมื่อนักเรียนเริ่มทยอยออกจากห้องเรียน
ครูบี ส่งสัญญาณให้ นนท์ อยู่ต่อ
"นนท์... อย่าเพิ่งไปนะคะ...
ครูมีเรื่องสำคัญอยากคุยด้วยค่ะ"
เธอเดินไปที่โต๊ะทำงาน รวบรวมเอกสารต่างๆ ขณะที่นักเรียนคนสุดท้ายเดินออกไป
"ครูอยากคุยกับหนู เป็นการส่วนตัว...
ในช่วงเย็น ๆ ที่ทุกคนกลับไปหมดแล้ว...
ครูอยากจะ สอนพิเศษ และบอก
แนวทางข้อสอบ ที่กำลังจะมาถึงให้หนูเป็นพิเศษ"
เธอเลิกคิ้วเล็กน้อยเพื่อเน้นย้ำคำว่า "พิเศษ"
"กลับมาที่ห้องเรียนนี้
ตอนหกโมงเย็น นะคะ นนท์...
นี่เป็นโอกาสเดียวที่จะทำให้หนู
ทำคะแนนได้ดีที่สุด...
อย่าให้ใครเห็น นะคะ"
นนท์ รับรู้ถึง โอกาสที่ซ่อนอยู่ และ ความลับที่เพิ่มขึ้น ของความสัมพันธ์ระหว่างเขากับครูสาว การสอนพิเศษนี้อาจนำไปสู่รางวัลเดียวกับที่เขาได้รับจากน้าจันทร์
"ผมเข้าใจครับ ครูบี...
หกโมงเย็น...
ผมจะไม่ทำให้ครูผิดหวังครับ"
หลังจากเลิกเรียน นนท์ มุ่งหน้าไปยังสวนสาธารณะตามที่นัดกับ อีฟ ไว้ เขาเห็นเธอสวมหูฟังขนาดใหญ่ นั่งอยู่บนม้านั่งพร้อมกับสมุดร่างภาพ เล่มหนา
"มาตามนัดแล้ว อีฟ... ฉัน นนท์...
ไหนล่ะความสามารถในการแร็ปที่เธอว่ามา?"
อีฟ เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่เร่งรีบ เธอถอดหูฟังออกข้างหนึ่งและยิ้มเล็กน้อย
"ก่อนอื่น... ฉันไม่ชอบ
คนที่มาขายตัวเอง... ถ้าเธอ
อยากเป็นเพื่อนฉัน... เธอ
ต้องพิสูจน์ว่าเธอเข้าใจโลก
ไม่ใช่แค่เรื่องในตำรา"
นนท์ มองออกไปรอบ ๆ สวนสาธารณะที่เริ่มเงียบสงบ เขาเข้าใจว่านี่คือการทดสอบ ความเข้าใจในสตรีทอาร์ต และ ชีวิตจริง ตามแนวทางของ อีฟ
"ฉันจะบอกหัวข้อให้... 'ความไม่เป็นธรรมในเมืองนี้' ลองแร็ปให้ฉันฟัง 4 บาร์... แล้วฉันจะตัดสินว่าเธอ 'เจ๋งจริง' หรือแค่ 'ปากเก่ง' "
นนท์ ถอนหายใจ การแร็ปไม่ใช่เรื่องถนัด แต่เขาคือ นนท์ ผู้ไม่เคยถอยหนี เขาคิดอย่างรวดเร็วถึงหนี้สิน ความลับของคนรอบข้าง และความซับซ้อนของเมืองที่เขาต้องรับผิดชอบ
นนท์ เริ่มแร็ปด้วยจังหวะที่เด็ดขาด
"แสงไฟเมืองใหญ่ส่องถึงแค่คนรวย /
พวกชนชั้นล่างต้องก้มหัวทำตามไปทุกช่วงตัว /
ความจริงถูกซ่อนด้วยเงินหนาที่ใครครอบครอง /
นี่คือโลกของฉัน ที่ฉันจะครองอำนาจด้วยสมอง"
อีฟ หยุดชะงัก เธอพับสมุดร่างภาพลงและมองนนท์ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ความสนใจของเธอเพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน
อีฟหัวเราะเบาๆ
"ว้าว... นายไม่ได้แย่อย่างที่ฉันคิดนะ นนท์... นายมีความกดดันในตัว... ฉันชอบ... โอเค เราเป็นพันธมิตรกัน ได้... นายอาจจะมีประโยชน์มากกว่าแค่เรื่องเรียน"
อีฟ ลุกขึ้นยืนและยื่นมือมาจับมือกับนนท์
"มาคุยเรื่อง แร็ปแบทเทิล และ
โปรเจกต์งานศิลปะ กันวันหลังนะ...
ตอนนี้ฉันมีงานต้องทำต่อ...
นายก็กลับไปได้แล้ว...
ไว้เจอกันที่ โรงเรียน"
เมื่อเวลาใกล้ หกโมงเย็น นนท์ กลับมาถึงโรงเรียน โรงเรียนเงียบสงบ ไม่มีนักเรียนเหลืออยู่แล้ว เขาตรงไปที่ห้องเรียนภาษาฝรั่งเศสของ ครูบี อย่างระมัดระวัง
ครูบี รอเขาอยู่ในห้อง เธอไม่ได้เปิดไฟหลัก แต่ใช้เพียงแสงสลัวจากโคมไฟบนโต๊ะทำงาน บรรยากาศในห้องดูเป็นกันเองและเป็นความลับอย่างยิ่ง
ครูบียิ้มอ่อนโยนให้กับนนท์
"มาตรงเวลาเลยนะคะ นนท์...
ไม่มีใครอยู่แล้ว... เรามาเริ่ม
การสอนพิเศษ กันเลยดีกว่าค่ะ"
"ผมพร้อมแล้วครับ ครูบี... ไหนล่ะครับ
แนวทางข้อสอบ ที่ครูจะให้ผมเป็นพิเศษ?"
ครูบี เดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหาเขา เธอไม่ได้หยิบหนังสือเรียน แต่กลับใช้มือแตะที่คางของนนท์เบา ๆ เพื่อให้เขาสบตา
ครูบีกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
"ข้อสอบที่สำคัญที่สุดของฉัน...
คือการทดสอบ ความเชื่อใจ
และ ความสามารถในการรักษาความลับ
ของหนูค่ะ นนท์"
เธอเริ่มสอนบทเรียนอย่างกระตือรือร้น แต่เป็นบทเรียนที่ไม่ได้มีอยู่ในหลักสูตรภาษาฝรั่งเศสทั่วไป มือของเธอเริ่มเคลื่อนไหว อย่างช้า ๆ เพื่อ 'ปรับท่าทาง' ให้กับนนท์ โดยอ้างว่านี่คือเทคนิคการเรียนรู้ที่ต้องอาศัยการสัมผัสเพื่อจดจำ
"หนูต้องผ่อนคลายนะคะ นนท์...
ถ้าหนูเครียด... ความรู้จะเข้าไม่ถึง..."
เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้เขามากขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่ง ใบหน้าของเธออยู่ห่างจากใบหน้าของนนท์เพียงคืบเดียว แสงสลัวในห้องและกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวครูบีทำให้บรรยากาศตึงเครียดขึ้นอย่างรวดเร็ว
"นี่คือ แนวทางข้อสอบ ที่แท้จริงค่ะ
นนท์... ครูเชื่อว่าหนูจะ ผ่าน ได้อย่างง่ายดาย"
ห้องเรียนภาษาฝรั่งเศสเงียบสงบ มีเพียงแสงสลัวจาก โคมไฟดวงเดียว บนโต๊ะของ ครูบี นนท์ ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างตื่นตัว ความระแวดระวังของเขาถูกบดบังด้วยความตึงเครียดจากความใกล้ชิดกับครูสาว
ครูบี ยืนอยู่ใกล้ นนท์ มาก การสัมผัสของเธอหนักแน่นและควบคุมได้ นนท์รับรู้ได้ถึง อำนาจ ที่แตกต่างจากความสัมพันธ์อื่น ๆ ของเขา
"หนูต้องเข้าใจนะคะ นนท์...
การเรียนรู้ภาษาฝรั่งเศส...
มันไม่ใช่แค่การท่องจำคำศัพท์...
มันคือการเข้าถึง วัฒนธรรม และ
ความรู้สึก... และครูเชื่อว่า
วิธีการเรียนรู้ที่ดีที่สุด คือการใช้
ประสาทสัมผัสทั้งหมด ค่ะ"
เธอเลื่อนมือจากคางของนนท์ลงมาที่ ลำคอ ของเขาอย่างช้า ๆ
"ผม... ผมไม่เข้าใจครับ
ครูบี... ครูหมายถึงอะไรกันแน่?"
ครูบีรอยยิ้มแฝงความรู้ทัน
"หนูโกหกไม่เก่งนะคะ นนท์...
ครูเห็นความตึงเครียดทั้งหมดที่หนูแบกรับ...
เรื่องหนี้... เรื่องผู้หญิง...
แต่ที่นี่... ในห้องนี้...
หนูไม่ต้องสวมหน้ากาก"
เธอใช้ปลายนิ้ววาดตามแนวกระดูกไหปลาร้าของเขาอย่างช้า ๆ การกระทำที่เหมือนไม่ได้ตั้งใจแต่ก็เจตนาอย่างชัดเจน ครูบี ก้าวถอยออกมาเล็กน้อย แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่นนท์ เธอเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วย อำนาจ ในฐานะครู
"แนวทางข้อสอบ ที่แท้จริงของฉัน... คือการทดสอบ ความเชื่อใจ ของหนูที่มีต่อครูค่ะ นนท์... และ ความสามารถในการรักษาความลับ นี้... ครูเชื่อว่าหนูจะสามารถเป็น นักเรียนคนพิเศษ ที่เข้าใจในสิ่งที่ครูต้องการจะสื่อได้อย่างลึกซึ้ง"
เธอเดินไปที่โต๊ะทำงานและหยิบ แผ่นกระดาษเล็ก ๆ ที่พับไว้
"ครูรู้ว่าหนูต้องการ เงิน...
และครูต้องการ ความช่วยเหลือ
ในเรื่องส่วนตัว... วันเสาร์นี้
ห้องเรียนของเราจะถูกใช้ในการ
ตรวจข้อสอบ และ ทำความสะอาดใหญ่...
ครูต้องการให้หนูมาช่วยครู
จัดการเรื่องนี้ เป็นการส่วนตัว... สิบโมงเช้า"
เธอเหลือบมองนนท์อย่างท้าทาย
"ผม... ผมไม่แน่ใจว่าผมจะว่างนะครับ
ครูบี... ผมมีงานด่วนต้องทำในวันเสาร์..."
ครูบี ไม่ปล่อยให้นนท์ปฏิเสธ เธอเดินกลับมาหาเขาอย่างรวดเร็ว และใช้มือทั้งสองข้าง ประคองใบหน้า ของนนท์ไว้ แววตาของเธอแสดงถึงความเด็ดขาดที่ไม่มีใครกล้าขัดขวาง
"หนูจะ ว่าง ค่ะ นนท์...
เพราะถ้าหนูไม่มา...
ครูจะไม่สามารถ
รับรองเกรด วิชาของครูได้...
และเกรดที่ดีเป็นสิ่งจำเป็น
สำหรับการขอทุนปลดหนี้ของหนูนะคะ...
หนูเข้าใจ เดิมพัน นี้ไหม?"
เธอโน้มตัวลงมาและ จูบ เขาอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ซึ่งเป็นการ ละเมิดกฎ อย่างชัดเจนเพื่อปิดการเจรจา
"มาหาครู วันเสาร์ เวลาสิบโมงเช้า
ที่ห้องเรียนนี้... เราจะอยู่กันแค่สองคน...
และครูจะมอบ แนวทางข้อสอบที่แท้จริง
ให้กับหนู... อย่าทำให้ครูผิดหวังนะคะ นนท์"
นนท์ ถูก อำนาจของครู และ แรงจูงใจทางการเงิน บีบให้ยอมรับคำสั่ง เขารับรู้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่ต้องทำให้ภารกิจซ้อนทับกันทั้งหมดสำเร็จ
"ครับ ครูบี... ผมจะมาตามเวลานัดหมายครับ"
วันอังคารที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2569
หนี้รักพันธนาการ บทที่ 6
วันอาทิตย์ที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2569
หนี้รักพันธนาการ บทที่ 4 ( MILF/INCEST )
...เมื่ออาจารย์แก้วเห็น นนท์ เดินออกมาในสภาพมีเพียงผ้าเช็ดตัวพันรอบเอว เธอเดินเข้ามาชิดเขา และใช้สายตาสำรวจร่างกายของ นนท์ อย่างเปิดเผย ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความปรารถนาและแรงบันดาลใจ
"เอาล่ะ... ตามที่เราตกลงกันไว้"
เธอกระซิบข้างหูเขา พลางใช้มือสัมผัสลงบนผ้าเช็ดตัวที่พันรอบเอวของนนท์อย่างช้าๆ
"หนูรู้อยู่แล้วใช่ไหม?
ว่าชุดที่ครูเตรียมไว้ให้น่ะ...
คือความว่างเปล่า"
เธอขยับเข้ามาใกล้มากขึ้น จนลมหายใจของเธอสัมผัสกับผิวของเขา
"ตอนนี้หนูคือ งานศิลปะ ของครูแล้วนะ นนท์"
อาจารย์แก้ว จับมือของนนท์ และพาเขาไปยืนนิ่งที่จุดกึ่งกลางของห้อง ซึ่งเป็นตำแหน่งที่แสงไฟจากสตูดิโอสาดส่องลงมาอย่างสมบูรณ์ อาจารย์แก้วกล่าวคำสั่งเบาๆ และรวดเร็ว
"ถอดมันออกซะ"
นนท์ทำตามคำสั่ง ปล่อยให้ผ้าเช็ดตัวหล่นลงสู่พื้น เผยให้เห็นร่างกายที่เปลือยเปล่าโดยสมบูรณ์ อาจารย์แก้วก้าวถอยหลังออกไปเล็กน้อยเพื่อสำรวจ 'งานศิลปะ' ชิ้นเอกของเธอ
นนท์ ที่ยืนอยู่ต่อหน้า อาจารย์แก้ว ในสภาพ เปลือยเปล่า โดยสมบูรณ์ภายใต้แสงไฟสตูดิโอ อาจารย์สาวไม่ได้มองเขาในฐานะนักเรียนอีกต่อไป แต่เป็นเพียง แบบจำลอง ที่สมบูรณ์แบบสำหรับงานศิลปะของเธอ
อาจารย์แก้ว เดินไปที่เก้าอี้สูงทรงกลมที่ตั้งอยู่กลางห้อง ข้างขาตั้งภาพวาดขนาดใหญ่
"มานี่สิ นนท์... นั่งลงบนเก้าอี้ตัวนั้น"
นนท์ ทำตามคำสั่ง เขานั่งลงบนเก้าอี้สูงกลางห้อง แสงสปอตไลต์สาดส่องลงมาที่เรือนร่างของเขาพอดี ทำให้เกิดเงาที่คมชัดบนกล้ามเนื้อของเขา
"วางแขนไว้บนตัก... หลังตรง...
แต่สายตาของหนู... ต้อง ท้าทาย...
หนูต้องแสดงออกถึง พลังงาน
บางอย่างที่ครูยังสัมผัสไม่ได้ออกมา"
อาจารย์แก้ว เดินกลับไปที่ขาตั้งภาพวาด เธอหยิบถ่านวาดรูปขึ้นมา และเริ่มวาดภาพด้วยจังหวะที่รวดเร็วและมั่นคง แววตาของเธอเต็มไปด้วยสมาธิ
(ช่วงเวลาแห่งความเงียบผ่านไป มีเพียงเสียงขีดเขียนของถ่านบนผืนผ้าใบ)
อาจารย์แก้ว จ้องมองที่ภาพวาดของเธออย่างไม่พอใจนัก เธอถอยหลังออกไปสองสามก้าว และกอดอกจ้องมองภาพวาดสลับกับร่างกายของนนท์
อาจารย์แก้วไก้ถอนหายใจยาวขึ้นมา
"มันยังไม่ได้นะ นนท์...
ภาพวาดของครูมัน ขาดชีวิตชีวา...
ความแข็งแกร่ง ที่แท้จริง
มันยังไม่ถูกแสดงออกมา"
เธอเดินเข้าหานนท์อย่างช้า ๆ มือของเธอวางถ่านวาดรูปและกระดาษลงบนโต๊ะ
อาจารย์แก้วได้กระซิบที่เร้าอารมณ์ "หนูเป็นแบบจำลองที่สวยงาม... แต่ศิลปะของครูต้องการ มากกว่า ความงาม... มันต้องการ จิตวิญญาณแห่งความเป็นชาย ที่เปล่งประกายออกมาอย่างสมบูรณ์"
เธอคุกเข่าลงต่อหน้าเขาอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเธอมองตรงขึ้นไปที่เขาขณะที่เธอเริ่ม ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอ ออกทีละเม็ดอย่างช้า ๆ
"ถ้าอย่างนั้น... ให้ครูช่วย จุดประกาย ให้หนูเอง"
เธอปลดเสื้อเชิ้ตออกจนหมด
อย่างรวดเร็ว และใช้มือทั้งสองข้าง
สัมผัส ลงไป ที่ส่วนล่าง
ของนนท์อย่างเปิดเผย
อาจารย์แก้วกระซิบอย่างสั่งการ
"ตอนนี้... แสดงความแข็งแกร่ง
ของหนูออกมาซะ นนท์... ให้ครูได้เห็น...
แรงบันดาลใจ ที่ครูต้องการจริงๆ"
ร่างกายเปลือยเปล่าของทั้งสองปะทะกันบนพื้นสตูดิโอที่ปกคลุมด้วยผ้าใบกันเปื้อน แต่แทนที่จะเริ่มอย่างบ้าคลั่ง อาจารย์แก้ว กลับยับยั้งตนเองไว้ เธอไม่ได้ต้องการแค่การปลดปล่อย แต่ต้องการ การครอบครอง อย่างละเอียดอ่อน
อาจารย์แก้ว ยืดตัวขึ้นเล็กน้อย มือของเธอใช้แรงทั้งหมด ตรึงแขนของนนท์ไว้กับพื้น เหนือศีรษะ
"ไม่รีบร้อนสิ นนท์...
ภาพวาดที่ยอดเยี่ยมต้องใช้เวลา...
และ แรงบันดาลใจ ที่ครูต้องการ...
มันต้องมาอย่าง ค่อยเป็นค่อยไป"
เธอก้มลงจุมพิตเขาอย่างอ่อนโยนแต่เนิ่นนาน จูบนั้นไม่ได้รุนแรงแต่กลับเต็มไปด้วยการควบคุมที่ละเอียดอ่อน
"อาจารย์... อาจารย์ต้องการให้ผมทำอะไรครับ?"
นนท์ได้หายใจหอบ
อาจารย์แก้ว ไม่ตอบคำถาม เธอยิ้มเหยียดเล็กน้อย ก่อนจะผละออกไป และเริ่มใช้ปลายนิ้ว วาดลวดลาย ไปตามผิวหนังของนนท์อย่างช้า ๆ
"หนูจำได้ไหม... ครูบอกว่าครูต้องการ
ความแข็งแกร่ง ที่แท้จริง... และ
หนูต้อง มอบมัน ให้ครู"
เธอเลื่อนมือลงไปที่หน้าอกของนนท์ ก่อนจะลากผ่านซิกแพคของเขาอย่างเชื่องช้า การสัมผัสของเธอไม่ใช่การปลุกเร้าทางเพศโดยตรง แต่เป็นการ สำรวจงานศิลปะ ที่เธอครอบครองอยู่
"หนูเกร็งเกินไปนะ...
ผ่อนคลายสิ... ปล่อยให้ร่างกายหนูเป็นของครูทั้งหมด"
อาจารย์แก้วกระซิบเมื่อมาถึงจุดต่ำสุด
เธอเริ่มใช้ริมฝีปากของเธอสำรวจร่างกายของนนท์อย่างช้า ๆ ตามแนวกล้ามเนื้อหน้าท้อง การกระทำของเธอนั้นตั้งใจให้เป็น การทรมานทางจิตวิทยา มากกว่าการเร้าอารมณ์ที่รวดเร็ว
"ตอนนี้... ความแข็งแกร่งของหนู
มันกำลังตื่นขึ้นมาแล้วนะ นนท์...
แต่ครูยังไม่แน่ใจว่ามันเพียงพอ
ต่อความต้องการทางศิลปะของครูหรือเปล่า"
นนท์ บิดเร้าอยู่ใต้การควบคุมของเธอ ความรู้สึกถูกยั่วยวนและการยอมจำนนต่ออำนาจของเธอทำให้เขาแทบจะคลั่ง
"มัน... มันมากพอ...
สำหรับอาจารย์... ได้โปรดเถอะครับ..."
อาจารย์แก้ว เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่ลุกโชนเมื่อเธอเห็นการแสดงออกถึง ความพ่ายแพ้ และ การยอมจำนน ในดวงตาของนนท์
อาจารย์แก้วยิ้มอย่างพึงพอใจอย่างที่สุด "ดีมาก นนท์... ครูชอบ ความอ่อนแอ แบบนี้นะ... ครูจะรับ ของขวัญ ชิ้นนี้ไว้เอง..."
อาจารย์แก้ว โน้มตัวลงมา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่ลุกโชน การกระทำของเธอคือการประกาศถึง การครอบครอง อย่างสมบูรณ์ นนท์ ถูกกระตุ้นอย่างรุนแรงจนร่างกายตอบสนองโดยไม่มีการควบคุมใด ๆ เขารู้สึกถึงความอ่อนแอที่แลกมาด้วยเงินก้อนโต
อาจารย์แก้ว ยืดตัวขึ้นเล็กน้อย มือของเธอใช้แรงทั้งหมด ตรึงแขนของนนท์ไว้กับพื้น เหนือศีรษะ
"ไม่รีบร้อนสิ นนท์... ภาพวาดที่ยอดเยี่ยมต้องใช้เวลา... และ แรงบันดาลใจ ที่ครูต้องการ... มันต้องมาอย่าง ค่อยเป็นค่อยไป"
เธอก้มลงจุมพิตเขาอย่างอ่อนโยนแต่เนิ่นนาน จูบนั้นเต็มไปด้วยการควบคุมที่ละเอียดอ่อน ก่อนที่เธอจะผละออกไป และเริ่มต้นเกมของเธอ
อาจารย์แก้ว เริ่มแสดงบทบาทของ ผู้ควบคุม เธอใช้มือเลื่อนลงไปสัมผัสที่ แก่นกาย ของนนท์ที่แข็งตระหง่านอยู่ภายใต้แสงไฟสตูดิโอ เธอจงใจใช้จังหวะที่ยั่วเย้า คล้ายกับการลิ้มรสงานศิลปะอันล้ำค่าที่เธอเพิ่งพิชิตมาได้
เธอใช้ริมฝีปากและลิ้นบรรจง ดูดเลียลำเอ็น อย่างเชื่องช้า แต่เปี่ยมไปด้วยความเชี่ยวชาญ อาจารย์แก้วกำลังอมแก่นกายของเขาอย่างตั้งใจ เธอไม่ได้รีบร้อน แต่ใช้เวลาในการ สำรวจ และ การครอบครอง อย่างละเอียดอ่อน
นนท์ ได้แต่เงยหน้ามองแสงไฟสตูดิโอ อาจารย์แก้ว จะผละออกมาเป็นพัก ๆ เสมอ เพื่อสบตากับนนท์ และย้ำถึงอำนาจของเธอด้วยคำพูดที่เสียดแทง
"เป็นยังไงบ้าง นนท์...
ความแข็งแกร่ง ของนาย...
มันกำลังมอบทุกอย่างให้ครูแล้วใช่ไหม..."
เธอเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความต้องการและการยอมจำนนของนนท์อย่างชัดเจน ก่อนที่เธอจะก้มกลับลงไป ดูด ต่ออย่างใจเย็น เธอเน้นการควบคุมจังหวะการเร้าโลมอย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งช้า ทั้งเร็ว และทั้งหนักแน่น สลับกันไป
"อย่าลืมว่าใครคือผู้ให้และใครคือผู้รับ...
นายกำลังมอบ แรงบันดาลใจ ที่ครูต้องการ...
และครูกำลังมอบ ความสุข ที่นายต้องการ..."
เธอควบคุมจังหวะไว้ เพื่อให้ความรู้สึกของนนท์ตึงเครียดถึงขีดสุด เป็นการลงโทษและให้รางวัลไปพร้อมกัน
ทันใดนั้น อาจารย์แก้ว ก็ผละตัวออกจากนนท์อย่างรวดเร็ว เธอจ้องมองร่างกายที่เต็มไปด้วยความปรารถนาของเขา
"พอแล้ว... ครูอยากรู้สึกถึง แรงบันดาลใจ
ที่แท้จริงจากข้างใน... เครื่องมือ
ของครูพร้อมแล้วใช่ไหม?"
เธอเคลื่อนตัวขึ้นมาทาบทับอยู่บนร่างกายของนนท์โดยไม่รอการยินยอม เธอใช้มือทั้งสองข้าง จับแก่นกายของนนท์ และค่อยๆ มุดเข้าสู่ร่างกายของเธอ อย่างเชื่องช้า
วินาทีที่ ลำเอ็น ที่ร้อนผ่าวเริ่ม มุดเข้าสู่ร่างกายของอาจารย์แก้ว ความรู้สึกคับแน่นและเร่าร้อนก็แล่นผ่านร่างกายของทั้งสองคนอย่างรุนแรง
"อ่า... อาจารย์... มัน... มันดีมากๆ ครับ..."
อาจารย์แก้ว หลับตาลงพร้อมกับ เสียงครางต่ำยาว ด้วยความพึงพอใจอย่างถึงที่สุด เธอสอดใส่จนสมบูรณ์ และเงยหน้าขึ้นมองนนท์ ดวงตาเต็มไปด้วยไฟปรารถนา
"นายรู้สึกไหม นนท์... ความแน่น ที่ครูได้รับ... นี่แหละคือ ศิลปะ ที่แท้จริง... ครู เสียว จนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้..."
เธอไม่รอช้า เธอเริ่ม ขย่มอยู่บนตัวของนนท์อย่างเร้าร้อน เสียง 'พลั่บๆๆ' ของเนื้อกระทบกัน ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องตามจังหวะที่อาจารย์แก้วเร่งเร้า หน้าอกของอาจารย์ที่ยานตามวัยที่พอดีมือ หัวนมดำโตใหญ่ กระเพื่อมไปตามแรงขย่ม ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความมึนเมาในอำนาจและการปลดปล่อย
"เป็นอย่างไรบ้างนมของครูสู้สาวๆ ได้ไหม
หรือว่าครูเป็นคนแรกที่เธอเคยมีอะไรด้วย"
นนท์ไม่ได้ตอบออกไป แต่เค้ามองไปยังอาจารย์แก้วที่อยู่ด้านบนอย่างเร่าร้อน เขาถูกครอบงำด้วยภาพที่อยู่ตรงหน้าจนไม่อาจขยับตัวได้ อารมณ์ของนนท์ คือความสับสนระหว่างความรู้สึกผิด, ความกลัว, และการยอมจำนนต่อความต้องการที่รุนแรง การขย่มของเธอเป็นการตอกย้ำว่า เขาคือผู้ถูกควบคุม อย่างแท้จริง
จากมุมมองของนนท์ เขาเห็น ลำควยของตัวเองกำลังเข้า-ออกตามแรงกระแทก ที่อาจารย์แก้วมอบให้ หีที่มีขนดกดำ ของอาจารย์แก้วดูราวกับกำลัง ดูดกินลำควยของนนท์อยู่ อย่างหิวกระหาย เป็นภาพที่เร้าอารมณ์และตอกย้ำการควบคุมของเธอ
"ผมเสียว จนขาอ่อนแล้วครับอาจารย์...
อาจารย์... อาจารย์ขย่มได้ร้อนแรงมาก... "
"ผม... ผมจะ..."
อาจารย์แก้วยิ้มอย่างควบคุม แววตาเต็มไปด้วยอำนาจ
"ก็เพราะ นายคือเครื่องมือ ของครูไง
นนท์... เครื่องมือของครูต้อง แข็งแกร่ง
และ ตอบสนอง ให้ดีที่สุด... เรียกชื่อครูออกมาสิ!"
เธอเร่งจังหวะให้เร็วและรุนแรงขึ้น การขย่มของเธอเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่บ้าคลั่ง เป็นการยืนยันว่า เธอคือผู้ควบคุมเกม และนนท์ต้องจำนนต่อทุกความต้องการของเธอ
อาจารย์แก้ว เร่งจังหวะให้เร็วและรุนแรงขึ้นอย่างไม่ลดละ เสียง 'พลั่บๆๆ' ของเนื้อกระทบกัน ผสานกับ เสียงครางกระเส่า ของเธอที่ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง มันไม่ใช่แค่เพียงความสุขทางกายเท่านั้น แต่เป็น ความมึนเมาในอำนาจ ที่เธอได้รับจากการควบคุมร่างกายของนนท์อย่างสมบูรณ์
"ใช่... ใช่เลย นนท์!
นี่แหละที่ครูต้องการ... ทั้งหมด... มอบมันให้ครู!"
อาจารย์แก้วพูดด้วยเสียงแหลมสูงขึ้นด้วยความเสียวซ่าน
เธอใช้มือตบลงบนแก้มของนนท์อย่างเร่งเร้า ก่อนจะบีบกระชับร่างกายของเธอเพื่อรัด ลำเอ็น ที่อยู่ภายในไว้ให้แน่นที่สุด นนท์ ถูกครอบงำด้วยความรู้สึกที่เข้มข้นจนลืมเรื่องเงินและภาระทั้งหมดไปชั่วขณะ เขาสามารถตอบสนองต่อแรงกระตุ้นของเธอได้อย่างเดียว
อาจารย์แก้ว ยิ้มด้วยความพึงพอใจสูงสุดเมื่อเธอรู้สึกว่า นนท์ กำลังจะถึงขีดสุด เธอพุ่งเข้าสู่จุดสูงสุดของความปรารถนาพร้อมกับเสียงครางที่ดังยาวและหนักแน่น เป็นการประกาศชัยชนะเหนือ 'งานศิลปะ' ชิ้นนี้
(ทั้งสองคนถึงจุดสูงสุดพร้อมกัน เป็นการปิดฉาก 'บทเรียนศิลปะ' ที่เต็มไปด้วยอำนาจและการแลกเปลี่ยนทางกายอย่างสมบูรณ์ ร่างกายของอาจารย์แก้วทิ้งน้ำหนักลงบนตัวนนท์อย่างอ่อนแรงแต่เปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจสูงสุด)
อาจารย์แก้วถอนตัวออกจากนนท์อย่างเชื่องช้า
แต่ดวงตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่เขา
"ยอดเยี่ยม นนท์... ดูน้ำของเธอที่ไหลย้อนออกมาสิ...
นนท์...เธอคือแรงบันดาลใจที่สมบูรณ์แบบ... ทำได้ดีมาก"
เธอจุมพิตที่หน้าผากของเขาเบาๆ ราวกับให้รางวัลแก่สัตว์เลี้ยงที่เชื่อฟัง ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างสง่างาม เพื่อกลับมาสวมใส่เสื้อผ้าของเธออีกครั้ง
อาจารย์แก้ว ลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม ท่าทางของเธอเต็มไปด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด เธอเดินไปหยิบซองจดหมายสีขาวหนาหนักที่บรรจุเงินค่าจ้างเอาไว้ และยื่นให้กับ นนท์
"วันนี้ขอบคุณมากๆ นนท์...
ครูมีความสุขมาก นายมอบ แรงบันดาลใจ
ที่สมบูรณ์แบบให้กับครูจริงๆ"
นนท์ รับซองเงินไว้ เขาพยักหน้าเล็กน้อย แต่สายตาของเขามองตรงไปยังกองธนบัตรที่อยู่ภายใน
"เก็บไว้ให้ดีนะ... ไว้ครั้งหน้าครูจะนัดเธอใหม่นะนนท์"
ในช่วงเวลานั้นเอง นนท์ มองไปยังเงินในมือของเขา และตระหนักถึงความจริงอันน่าตกใจ: ร่างกาย ของเขา—และการแลกเปลี่ยนทางกายที่เกิดขึ้น—นั้นสามารถถูกแปลงเป็น เงิน ได้โดยตรง มันไม่ใช่แค่การเป็นแบบเปลือยอีกต่อไป แต่เป็น มูลค่าทางเพศ ที่เขาควบคุมได้ นี่คือ อำนาจ รูปแบบใหม่ที่ได้มาจากความอ่อนแอ
"ครับอาจารย์...
ผมจะรอคำสั่งจากครูครับ"
นนท์ ออกจากอพาร์ตเมนต์ของอาจารย์แก้วด้วยความรู้สึกที่ผสมผสาน ความเหนื่อยล้าทางกาย และ ความมึนเมาในอำนาจ ที่เงินก้อนนี้มอบให้ เขามองไปที่นาฬิกา และตระหนักว่าถึงเวลานัดกับ น้าดา แล้ว แต่ความคิดของเขาเต็มไปด้วย แผนการควบคุม ที่รออยู่ในบ้าน
เขาตัดสินใจเดินผ่านถนนเส้นหลักแทนการตรงไปหาน้าดาตามที่นัดไว้
นนท์ คิดในใจ ตอนนี้ฉันมีเงินแล้ว... นั่นคืออำนาจที่ฉันต้องการ... ไม่จำเป็นต้องเสียเวลากับเรื่องอื่น
"เอาไว้ครั้งหน้าแล้วกัน...
วันนี้ขอกลับไปพักผ่อนก่อน"
การกระทำนี้เป็นการยืนยันว่า
การจัดการอำนาจ ในบ้าน
มีความสำคัญเหนือความสัมพันธ์อื่น ๆ ทั้งหมด
ก่อนที่จะใกล้ถึงบ้าน นนท์ได้แวะไปที่บ้านของ อาร์ม เพื่อนสนิทที่อยู่ข้างบ้าน ซึ่งเป็นที่อยู่ของ น้าจันทร์
เมื่อนนท์ไปถึง น้าจันทร์ (แม่ของอาร์ม) เปิดประตูต้อนรับ เธอสวมเสื้อยืดคอกว้างที่เผยให้เห็นร่องอกเล็กน้อย และกางเกงขาสั้น เธอมีท่าทางที่ดูผ่อนคลายและเป็นมิตร
"อ้าว นนท์ มาหา อาร์ม เหรอ? ดูเธอมีชีวิตชีวาจังเลยวันนี้"
"ครับน้าจันทร์... คือผมอยากจะคุยกับน้าเรื่อง อาร์ม สักหน่อยครับ" นนท์ จงใจใช้คำพูดที่สื่อถึงความกังวลเพื่อเข้าถึงน้าจันทร์
"ผมเป็นห่วง อาร์ม นะครับน้า ที่อาร์มเป็นคน ติดคอมพิวเตอร์ ในบ้านมากเกินไป ผมอยากช่วยให้เขา มีความสุขแบบคนอื่นๆ โดยเฉพาะเรื่อง การหาเพื่อนผู้หญิง ที่โรงเรียนครับ"
น้าจันทร์ มีสีหน้าประหลาดใจอย่างยิ่งที่เพื่อนของลูกชายใส่ใจได้มากขนาดนี้ เธอถอนหายใจด้วยความโล่งใจและเอื้อมมือมาแตะไหล่ของนนท์เบาๆ
"โถ่... นนท์ เธอช่างเป็นเพื่อนที่ดีจริงๆ... ดีใจจังที่ อาร์ม มีเธอคอยช่วย... น้าไม่รู้จะทำยังไงกับลูกชายน้าดีแล้วจริงๆ... ขอบใจเธอมากนะ"
นนท์ ยิ้มอย่างมีเลศนัย เขาได้รับ กุญแจ ในการเข้าถึง น้าจันทร์ แล้ว ก่อนที่น้าจันทร์จะชวนเขาคุยเรื่องชีวิตประจำวันอีกเล็กน้อย
"นี่ นนท์... พรุ่งนี้เช้า น้าต้องไปสอนคลาสโยคะที่ยิม แต่คงต้องแวะมาที่บ้านก่อน... พรุ่งนี้เช้าเธอแวะมาที่นี่อีกสักหน่อยได้ไหม? น้าจะชวนเธอมาเรียนคลาสโยคะ ต่ออีกสักเล็กน้อยนะ... จะได้ช่วยคลายความกังวลเรื่อง อาร์ม ไปบ้าง"
"แน่นอนครับน้าจันทร์!
พรุ่งนี้เช้าผมจะมาหาครับ"
เมื่อ นนท์ กลับถึงบ้าน ความคิดทั้งหมดของเขาคือการใช้ อำนาจเงิน ที่ได้มาจัดการกับ เจน เพื่อควบคุมสถานการณ์ในบ้าน ก่อนจะเริ่มความสัมพันธ์ใหม่กับ น้าจันทร์ ในวันรุ่งขึ้น
นนท์ มุ่งตรงไปยังห้องของเขา เขานั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์และลงมือทำในสิ่งที่เขาทำได้ดีที่สุด เขาใส่รหัสลับและเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์ของเจน ผ่านช่องทางที่สร้างไว้
นนท์เจาะลึกไปกว่าการสนทนาส่วนตัว เขาสแกนประวัติการใช้งานและกิจกรรมล่าสุด ของคอมพิวเตอร์ของเจนอย่างละเอียด เขาค้นพบหลักฐานที่เชื่อมโยงกับ ปัญหาทางการเงินที่ซับซ้อน ของเจน รวมถึง ความขัดแย้งที่รุนแรงของเธอกับน้าเดือน ซึ่งเป็นต้นตอของความเครียดในบ้าน
และในที่สุด นนท์ ก็เห็นข้อมูลที่ระบุถึงการนัดหมาย ไลฟ์สด ที่จะเกิดขึ้นในคืนนี้ เป็นการถ่ายทอดสดที่สร้างรายได้มหาศาลจากผู้ชมชายผู้กระหาย ภาพหญิงสาวที่เย่อหยิ่งทนงถูกบังคับให้แสดงออกเพื่อเงิน คือภาพที่ทำให้ นนท์ ยิ้มเย็นชาอย่างควบคุมไม่ได้
เขาเปิดโปรแกรมแชทลับ (ผู้สนับสนุนปริศนา) ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพิมพ์ข้อความที่เตรียมไว้เพื่อรอเวลาที่เจนจะเริ่มต้นไลฟ์สด
นนท์ พึมพำกับตัวเอง
"เธอกำลังจะไลฟ์สดในคืนนี้
และฉันวันนี้ฉันจะขอเป็นผู้ชมเธอนะ... เจน"
ภายในห้องของนนท์ ห้องที่มืดสนิท มีเพียงแสงสีฟ้าอ่อนจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ส่องสว่างใบหน้าของเขา เขานั่งจ้องมองนาฬิกาอย่างใจเย็นรอเวลาที่ เจน ได้เริ่ม ไลฟ์สด ในห้องของเธอ
นนท์ สลับหน้าจอไปยังโปรแกรมแชทลับ 'ผู้สนับสนุนปริศนา' และเปิดหน้าต่างไลฟ์สดของ เจน ขึ้นมา ในภาพที่ส่งมานั้น เจน พยายามยิ้มและแสดงท่าทางเชิญชวน แต่ก็ดูเหนื่อยล้าจากการแสดงที่ซ้ำซาก
เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม นนท์ ก็เริ่มส่งข้อความและทิปเงินจำนวนมหาศาลเข้าสู่ระบบทันที ทำให้ข้อความของเขาโดดเด่นเหนือผู้ชมคนอื่น ๆ
ผู้สนับสนุนปริศนา: (ข้อความลับปรากฏบนหน้าจอของเจน) "ภาพเธอสวยมาก, เจน... แต่มันไม่พอสำหรับเงินที่ฉันจะให้..."
ผู้สนับสนุนปริศนา: "ฉันอยากได้ 'ภาพถ่ายเต็มตัว' ของเธอหน่อย... เธอต้องมี 'ภาพถ่ายลับๆ ดีๆ' ที่ซ่อนไว้แน่ๆ หากเธอเอามาโพสต์ขาย ฉันจะทำการซื้อคนแรกเลย และจะซื้อในราคาที่เธอจะต้องพอใจ"
เจน สั่นสะท้านไปทั้งตัว แต่ไม่ได้รับรู้ถึงความกังวล เธอเพ่งมองข้อความนั้นด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความโลภ นนท์ สามารถเห็นรอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของเธอผ่านกล้องที่เธอกำลังไลฟ์ เจนได้ตระหนักทันทีว่านี่คือ เส้นทางการทำเงินเส้นใหม่ ที่รวดเร็วและตรงประเด็นกว่าการไลฟ์สดแบบเดิม ๆ
นนท์ ยิ้มเย็นชาด้วยความพึงพอใจ: อำนาจเงิน ที่ได้มาจาก อาจารย์แก้ว สามารถนำมาใช้ชี้นำ เจน ได้อย่างง่ายดาย เขาพิมพ์ข้อความทิ้งท้ายก่อนจะออกจากระบบ
ผู้สนับสนุนปริศนา: "นอนคิดดูให้ดีนะ... 'เจ้าหญิง'... ฉันรู้ว่าเธอต้องการเงินมากแค่ไหน... ฉันจะรอในเช้าวันพรุ่งนี้... อย่าทำให้ฉันผิดหวัง"
เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนที่นนท์จะไปบ้าน น้าจันทร์ ตามนัด เจน เดินลงมาที่ห้องอาหารด้วยท่าทางที่ดูตื่นเต้นและมีพลังงานอย่างผิดปกติ เธอตรงมาที่นนท์ที่กำลังทานอาหารเช้าอยู่
"นี่ นนท์... นายมีความสามารถเรื่องคอมพิวเตอร์และกล้องดีใช่ไหม?"
"ก็พอตัว... ทำไมเหรอ?...
มีอะไรให้ฉันรับใช้?"
เจน ไม่ได้รู้สึกว่านนท์กำลังเย้ยหยัน เธอไม่สนใจความสุภาพและเอื้อมมือมาจับแขนนนท์อย่างเร่งรีบ
"ฉันมี โปรเจกต์ทำเงิน ชิ้นใหญ่!
ฉันต้องการ พาร์ทเนอร์
ที่น่าเชื่อถือและฉลาด
เพื่อช่วยฉันทำ งานนี้ให้ใหญ่ขึ้น...
โดยเฉพาะเรื่องการ จัดการภาพถ่าย
และวิดีโอ ที่มีคุณภาพสูง...
นายเป็นคนเดียวที่ฉันนึกถึง"
นนท์ ทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เพื่อให้เจนรู้สึกว่าเขาไม่ได้ตกลงง่าย ๆ แต่ในใจเขากำลังยินดีกับสถานการณ์ที่ เจน เป็นฝ่ายริเริ่มเดินเข้าสู่กับดักด้วยตัวเอง
"งานที่ว่ามัน... ได้เงินดีจริงเหรอ?
และฉันต้องได้อะไรเป็นการตอบแทน?"
นนท์ทำเสียงที่ลังเล
"แน่นอนว่าไม่! ฉันจะให้ 15% ของทุกการขาย! ฟังนะ นนท์... นี่คืองานทำเงินที่ฉันแน่ใจว่าไปได้สวย!"
"15%? เธอเห็นฉันเป็นตากล้องสมัครเล่นหรือไง เจน? ฉันต้องการ 30%"
นนท์ยิ้มเยาะเล็กน้อย
เมื่อเจนได้ยินก็ทำสีหน้าไม่พอใจ
"บ้าไปแล้ว! 30%? นี่ฉันต้อง เปลืองตัวนะ!
ฉันคือ สินค้าราคาแพง ในงานนี้!
ฉันให้ได้มากที่สุดแค่ 20%
เพราะฉันเองก็เปลืองตัวเหมือนกัน!"
"เปลืองตัว? อะไรคือสิ่งที่เธอต้อง
เปลืองตัว ล่ะ เจน? นี่มันคืองานอะไรกันแน่?"
นนท์ทำท่าประหลาดใจ แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับงาน
เจน ดูลังเลเล็กน้อย แต่ความต้องการเงินทำให้เธอต้องยอมเปิดเผยรายละเอียด
"มันคืองาน ถ่ายทอดสด และ
ขายภาพถ่าย... ฉันรู้ว่านายฉลาดพอ
ที่จะเข้าใจว่าฉันต้องทำอะไรบ้าง...
เอาเป็นว่า 20% คือข้อเสนอสุดท้าย!
ถ้านายไม่รับ... ฉันหาคนอื่นได้"
นนท์ ยิ้มอย่างผู้ชนะในเกมอำนาจ เขาได้ทั้งข้อมูลที่ยืนยัน (แม้จะรู้อยู่แล้ว) และได้ส่วนแบ่งที่น่าพอใจจากคนที่เคยดูถูกเขา
"20% ก็ได้... แต่มีกฎง่าย ๆ
ฉันจะเป็นคนดูแลเรื่อง
คุณภาพของงานทั้งหมด...
เธอต้องทำตามที่ฉันแนะนำอย่างเคร่งครัด
เพราะฉันรู้ดีว่าเราควรจะขายอะไร และขายให้ใคร"
"เยี่ยมเลย! ฉันไว้ใจนายนะ นนท์!
งั้น... บ่ายนี้ เราเริ่มกันเลยนะ!
ฉันต้องการให้ภาพถ่ายของฉัน
สมบูรณ์แบบที่สุด
เพื่อให้ผู้สนับสนุนรายใหญ่ของฉันประทับใจ!"
นนท์ มองนาฬิกาอย่างสงบ เช้านี้ เขาจะไปทำภารกิจสร้างเสน่ห์กับ น้าจันทร์ และ บ่ายนี้ เขาจะกลับมาทำภารกิจควบคุม เจน อย่างสมบูรณ์แบบในฐานะหุ้นส่วนธุรกิจที่ได้เปรียบ