สัญญาแห่งรักใต้ร่มเงาบาป ตอนที่ 6

 

 


แทนตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกอ่อนเพลียแต่ได้รับการพักผ่อนที่สมบูรณ์แบบ แป้งยังคงหลับสนิทอยู่ข้าง ๆ

ผมเดินออกจากห้องนอนเล็กไปที่ ห้องนอนใหญ่ ทันที ห้องที่เขาเคยนอนร่วมเตียงกับแม่เดือน เขาเห็นแม่เดือนกำลังยืนอยู่ข้างเตียง โดยมีกล่องกระดาษใส่ข้าวของวางอยู่ด้านข้าง

"แม่ครับ..." แทนเรียกเสียงแผ่วเบาด้วยความรู้สึกผิด

"ลูกตื่นแล้วเหรอ แทน" แม่เดือนกล่าวอย่างสงบ "แม่จัดการ ขนย้ายของออก ไปเรียบร้อยแล้วนะ"

"แม่เดือนคะ!" ครูแป้งเดินตามออกมาจากห้องนอนเล็ก "แม่เดือนจะทำอย่างนั้นไม่ได้นะคะ! นี่มันห้องแม่เดือนนะคะ!"

แม่เดือนหันมายิ้มอย่างอ่อนโยน "ไม่เป็นไรหรอกลูกแป้ง... ห้องนี้เป็นของลูกกับพี่แทน... แม่จะไม่มีวันก้าวเข้ามาในห้องนี้อีกแล้ว"

แม่เดือนมองแทนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก แต่ก็เป็น ความรักที่ยอมรับชะตากรรม

"แม่จะอยู่ห้องนอนเล็กของแม่... ส่วนห้องนี้... ห้องนอนใหญ่ของลูก... ให้ลูกใช้สร้างครอบครัวที่สมบูรณ์แบบของลูกนะ"

แทนเดินเข้าไป กอดแม่เดือนแน่นที่สุดเป็นครั้งสุดท้าย ไม่ใช่ในฐานะคู่รัก แต่ในฐานะ ลูกชายที่สำนึกในบุญคุณ และ ผู้ที่เข้าใจการเสียสละอันยิ่งใหญ่ นี้

เขากอดแม่เดือนไว้แน่น... แล้วเดินกลับไปหาภรรยาที่รัก เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ถูกต้องตามครรลองของโลก


"ลูกต้องหาวิธีให้ครูแป้ง...มาอยู่บ้านหลังเดียวกันกับพวกเรานะ" แม่เดือนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแต่เป็นคำสั่งเด็ดขาด "ลูกได้สร้างความรักที่ถูกต้องขึ้นมาแล้ว... ตอนนี้เราต้องนำความถูกต้องนั้น... มาเป็นเกราะกำบังความลับของเรา"

ผมเงยหน้าขึ้นมองแม่เดือน ความสับสนที่เคยมีหายไปหมดสิ้นแล้ว ถูกแทนที่ด้วย ความมุ่งมั่นที่จะทำตามแผน

"ครับแม่... ผมจะขอเธอแต่งงาน... แล้วพาเธอมาอยู่ที่นี่" แทนตอบรับอย่างหนักแน่น

แม่เดือนยิ้มด้วยความโล่งใจและชัยชนะ เธอกอดลูกชายไว้แน่น

"จำไว้ลูก... ในโลกใบนี้... ไม่มีใครรักลูกเท่าแม่... และไม่มีใครรู้จักลูกดีเท่าเมียคนนี้"

แทนเดินกลับไปหาครูแป้งที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความสับสน รอยยิ้มของแป้งยังคงเต็มไปด้วยความบริสุทธิ์ แต่แววตาของเธอมองแม่เดือนด้วยความชื่นชมและซาบซึ้งใจ

"พี่แทน... แม่เดือนใจดีมากเลยนะคะ แป้งไม่เคยเจอใครเสียสละขนาดนี้มาก่อนเลย" ครูแป้งกระซิบด้วยความรู้สึกผิด "เราควรจะให้แม่เดือนอยู่ห้องเดิมนะคะ"

แทนส่ายหน้าช้า ๆ เขาจูบที่หน้าผากของครูแป้งเบา ๆ "แม่ต้องการให้เรามีความสุขครับ น้องแป้ง... แม่ทำเพื่ออนาคตของเรา" แทนตอบรับ "เราต้องทำตามที่แม่บอก... ไปจัดห้องหอของเรากันนะครับ"



หนึ่งสัปดาห์ต่อมา...

ความสัมพันธ์ของแทนกับครูแป้งดำเนินไปอย่างรวดเร็วภายใต้การผลักดันอย่างเงียบ ๆ ของแม่เดือน ความอ่อนโยน ความสุภาพ และการให้เกียรติที่แทนแสดงออกนั้น คือสิ่งที่ครูแป้งโหยหามานาน

บ้านสวนหลังนี้ได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ ห้องนอนใหญ่ กลายเป็นอาณาเขตของ แทนและครูแป้ง อย่างสมบูรณ์แบบ เสียงหัวเราะที่สดใสและอ่อนโยน ของครูแป้งเข้ามาแทนที่ความเงียบงันและความตึงเครียดเดิม

แม่เดือน ใช้ชีวิตอยู่ใน ห้องรับรองเล็ก ๆ ติดกับห้องนอนของแทน เธอสวมบทบาท 'แม่สามีผู้มีเมตตา' อย่างไม่มีที่ติ คอยดูแลอาหารการกินและให้คำปรึกษาแก่ลูกสะใภ้

ความสัมพันธ์ของแทนกับครูแป้งเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว การร่วมรักของพวกเขาเต็มไปด้วยความรักที่ถูกต้องตามทำนองคลองธรรม แทนทำหน้าที่สามีด้วยความอ่อนโยนและเคารพอย่างสูงสุด ความสุขที่ได้รับนั้นสะอาดและมั่นคง


ความสัมพันธ์ของแทนและครูแป้งดำเนินไปอย่างรวดเร็วภายใต้การผลักดันอย่างเงียบ ๆ ของแม่เดือน ครูแป้งหลงรักแทนอย่างหมดหัวใจ ความอ่อนโยน ความสุภาพ และการให้เกียรติที่แทนแสดงออกนั้น คือสิ่งที่เธอโหยหามานาน

สองเดือนต่อมา ทุกอย่างเป็นไปตามแผนการที่แม่เดือนวางไว้ ครูแทนและครูแป้งเข้าพิธีแต่งงานอย่างเรียบง่ายในหมู่บ้าน แม่เดือนทำหน้าที่ เจ้าภาพและแม่สามีที่สมบูรณ์แบบ จัดงานด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขและความภาคภูมิใจ แป้งได้ย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังเดียวกับแทน ห้องนอนที่แทนเคยใช้ร่วมรักกับแม่เดือนตอนนี้ ถูกตกแต่งใหม่ให้เป็นห้องหอของคู่บ่าวสาว

ชีวิตสามเส้าเริ่มต้นขึ้น กลางวัน ครูแทน และ ครูแป้ง เป็นคู่รักที่น่ารักและเป็นข้าราชการที่ได้รับความนับถือ ส่วน แม่เดือน คือแม่ผู้ดูแลและที่ปรึกษาที่ใจดี

แต่ความจริงแท้ยังคงอยู่ แทนและแม่เดือนรู้ดีว่าพวกเขาไม่สามารถตัดขาดจากกันได้ทางกาย แม่เดือนใช้เวลาว่างในช่วงสัปดาห์แรก ปรับปรุงห้องเก็บของที่อยู่ด้านหลังร้านชำ


   (หลังแต่งงาน 1 เดือน)
ชีวิตคู่ของ ครูแทน และ ครูแป้ง ดำเนินไปตามครรลองคลองธรรมอย่างสมบูรณ์แบบ แป้งทำหน้าที่ภรรยาที่ดีที่สุด เธอรักแทนอย่างบริสุทธิ์และทุ่มเท

การร่วมรักของแทนกับแป้งเกิดขึ้นอย่างสม่ำเสมอ เกือบทุกคืน ในห้องหอที่เคยเป็นรังรักต้องห้ามของแทนกับแม่เดือน แทนใช้ความรู้ทั้งหมดที่ได้รับมาในการมอบความสุขให้แป้งอย่างเต็มที่ โดยมีเป้าหมายคือ การมีทายาท ตามความต้องการของแม่เดือน

คืนนี้ แป้งเป็นฝ่ายริเริ่ม เธอปิดไฟหัวเตียงแล้วคลานเข้ามากอดแทนจากด้านหลัง แป้งกระตุ้นความรู้สึกรับผิดชอบในตัวแทนอย่างรุนแรง เขายิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วหันไปเผชิญหน้ากับเธอ

แทนบรรจงจูบแป้งอย่างดูดดื่ม จูบที่เต็มไปด้วยความเสน่หาและเคารพ ลิ้นของเขาสอดประสานกับลิ้นของเธออย่างช้า ๆ ก่อนจะเลื่อนลงไปดูดดึงยอดอกของแป้งอย่างอ่อนโยน แทนใช้มือลูบไล้ไปตามหน้าท้องที่แบนราบของภรรยา เขาสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดของร่างกาย

แทนพลิกตัวให้แป้งนอนหงาย เขาคลานขึ้นคร่อมร่างเธอ การสอดใส่เกิดขึ้นอย่างเชื่องช้าและตั้งใจ ไม่มีความรุนแรง ไม่มีการกระแทกกระทั้นอย่างบ้าคลั่ง แต่เป็นการเคลื่อนไหวที่เน้นความลึกและความต่อเนื่อง

ครืด... ครืด... เสียงเนื้อที่ชื้นแฉะเสียดสีกันดังแผ่วเบา

แป้งตอบรับจังหวะที่สุภาพของแทนด้วยเสียงครางที่สูงและยาวนาน "อื้อหือ... พี่แทน... อ๊าส์... สบายจังเลยค่ะ..."

แทนทำรักกับแป้งอย่างยาวนานและอ่อนโยนที่สุด เขายืดเวลาการปลดปล่อยออกไป เพื่อให้แน่ใจว่าการสอดใส่แต่ละครั้งเป็นการกระทำเพื่อ "ความรักที่ถูกต้อง" หลังจากเสร็จกิจ กับแป้ง เธอก็นอนกอดผทจนหลับไป

ผมจ้องมองใบหน้าที่อ่อนเยาว์ของแป้งที่หลับสนิทอยู่ข้างๆผม เธอเป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดในโลก เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามครรลอง ผมรักแป้งด้วยความรู้สึกที่บริสุทธิ์และรับผิดชอบ... แต่ความรู้สึกนั้นไม่ได้ดับไฟที่แม่เดือนจุดขึ้น

ความต้องการที่จะปลดปล่อยความโหยหาที่ถูกเก็บกดไว้ตลอดช่วงวันพุ่งพล่านขึ้นอย่างรุนแรง ผมต้องการ การยืนยันความจริงแท้ ที่มีเพียงแม่เดือนเท่านั้นที่ให้ได้

ผมค่อย ๆ ดึงตัวเองออกจากอ้อมกอดที่อ่อนโยนของแป้งอย่างแผ่วเบา สวมบ็อกเซอร์ตัวเดียวแล้วเดินออกจากห้องนอนอย่างเงียบเชียบ


แทน เดินออกจากห้องนอนใหญ่ด้วยความรู้สึกผิดบาปและความโหยหาที่ท่วมท้น เขารู้ว่าเขาทำผิดต่อความไว้วางใจของครูแป้ง แต่ ความผูกพันที่บิดเบี้ยวนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าจะต้านทาน

ผมยืนอยู่หน้า ประตูห้องนอนเล็ก ของแม่เดือน ห้องที่ถูกกำหนดให้เป็นอาณาจักรแห่งความเหงา แทน ยื่นมือออกไปเคาะประตู อย่างแผ่วเบา "ก๊อก... ก๊อก..." สองครั้งเบา ๆ ตามที่แม่เดือนเคยกำชับไว้

เพียงครู่เดียว ประตูห้องนอนเล็กก็ถูกเปิดออก แม่เดือนยืนอยู่ตรงหน้าผม เธอสวมเพียงชุดนอนผ้าไหมเก่า ๆ ที่เผยให้เห็น ร่องอกที่อวบอิ่ม ของเธอ

แม่เดือน ไม่ได้แสดงความประหลาดใจ แต่ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเข้าใจ และ ความต้องการ เธอรู้ว่าลูกชายของเธอจะมา

"มาสิ... ผัว ของแม่... เมียคนนี้ รู้ว่าลูกทำตามหน้าที่มาหนักแล้ว" แม่เดือนกระซิบ เสียงของเธอแหบพร่าด้วยความเหงา และ ความใคร่ ที่ถูกเก็บกดไว้มานานหลายสัปดาห์


ผมกับแม่เดินจูงมือกันลงจากบ้าน ตรงไปยัง ห้องหลังร้านขายของชำ ซึ่งเป็นจุดที่เรากำหนดเป็นสถานที่ แห่งความโหยหาและเป็นที่ต้องการการปลดปล่อย


"แกร๊ก..." นั่นคือ เสียงปลดล็อกประตู ที่นำไปสู่ ห้องแห่งบาป

ห้องนั้นถูกบุด้วยไม้และผ้าหนาเพื่อเก็บเสียงอย่างดี มีเตียงพับและเครื่องทำความสะอาดเตรียมไว้ มันคืออาณาจักรใหม่ของพวกเขา—ห้องที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างลับ ๆ และสะอาดสะอ้าน เพื่อรองรับความใคร่ที่รุนแรงที่สุดของลูกชาย


ผมเดินเข้าสู่ความมืดมิดของห้องที่ถูกบุเก็บเสียงไว้ แสงไฟสลัว ๆ จากโคมไฟดวงเล็กเผยให้เห็น ร่างกายของแม่เดือน เธอกอดผมแน่นทันที แม่ใช้มือ ลูบไล้ไปตามใบหน้าของผม อย่างช้า ๆ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเข้าใจในภาระที่ผมแบกรับมาตลอดทั้งวัน

แม่เดือนกับแทนก้าวเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว แล้ว ปิดประตูลงกลอน เขาทาบทับร่างของแม่เดือนเข้ากับประตู ริมฝีปากของเราประทับเข้าหากันอย่างดุดัน

"มาช้าจังนะผัว" แม่เดือนกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ร้อนผ่าว แต่มีความอ่อนโยน "เมียคนนี้รู้ว่าลูกเหนื่อย...เดี๋ยวเมียคนนี้จะช่วยดูแลนะให้สบายตัวนะ"

ผมไม่ตอบคำใด ๆ ผมตอบด้วยการ ซบหน้าลงที่ซอกคอของเธอ แล้วสูดดมกลิ่นกายที่คุ้นเคย กลิ่นที่บ่งบอกถึงความรักและความบาปที่ผมโหยหามาตลอด ตอนนี้มันก็ผ่านมาแล้ว 15 ปี ผมตอบด้วยการจูบที่รุนแรงและหิวกระหายที่สุด ลิ้นของเราต่อสู้กันอย่างดุดัน เสียงจูบที่ดัง จ๊วบจ๊าบ! คือการปลดปล่อยที่ถูกจำกัดไว้ตลอดทั้งวัน

แม่เดือนนำผมไปที่เตียงไม้ แม่กอดรัดผมไว้แน่น ในชุดบ็อกเซอร์นั้นเอง

"จำได้ไหม... ลูก" แม่เดือนกระซิบ "คืนแรกที่เราทำลายกฎ... แม่กลัวมาก... แต่ลูกบอกว่า 'ลูกรักแม่มาก ๆ'"

"จำได้ครับแม่" ผมตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ผมไม่เคยลืม"

แม่เดือนผละออกจากอ้อมกอด เธอใช้มือลูบไล้ไปตามร่างกายของผมอย่างช้า ๆ มือที่อ่อนนุ่มแต่แข็งแกร่งของเธอปลดเปลื้องบ็อกเซอร์ของผมออกอย่างบรรจง ราวกับกำลังทำพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์

แม่เดือน มองสำรวจร่างกาย ที่เปลือยเปล่าของผมอย่างเปิดเผยและเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนจะโน้มตัวลงมา ประทับจูบลงบนลำควยที่แข็งขืน ของผมอย่างอ่อนโยนที่สุด

"ควยของลูก...ความแข็งแกร่งนี้... แม่คือผู้สร้างมันขึ้นมา" แม่เดือนพูดอย่างแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยอำนาจ "คืนนี้... แม่ไม่ต้องการความรุนแรง... แม่ต้องการให้ลูกกลับมาที่ จุดเริ่มต้น ของความรักของเราเหมือนวันแรกที่เราเป็นของกันและกัน"


แม่เดือนใช้ปากดูดดึงและใช้มือช่วยชักรูดอย่างแผ่วเบาเพื่อปลุกเร้าความรู้สึกที่ซับซ้อนในตัวผม ผมหลับตาลงและพยายาม จดจำทุกรายละเอียดของสัมผัสที่คุ้นเคย

ความโหยหาที่ถูกกดไว้มาตลอดช่วงเวลาของการแสดงละคร ได้รับการปลดปล่อยด้วย ความอ่อนโยนที่คลั่งไคล้ที่สุด

แม่เดือนยืนขึ้นและ หันหลังให้ผม แล้วใช้มือยันผนังห้องไว้ เธอแหวกชุดนอนออก เผยให้เห็นบั้นท้ายที่อวบอิ่มและช่องทางรักที่ฉ่ำเยิ้ม ท่านี้เป็นการเชื้อเชิญที่ป่าเถื่อนที่สุด

ผมไม่รอช้า แทงลำควยที่แข็งเกร็งเข้าสู่ช่องทางรักที่คุ้นเคยลำควยของผมค่อยๆสอดแทรงลึกลงไปมันรู้สึกได้ถึงความร้อนรุ่มของแม่เดือนทันทีในท่าจากด้านหลังผมค่อยๆขยับร่างกายเพิ่มแรงกระแทกเย็ดเมียผู้ให้กำเนิด ปั่ก! ปึ้ก!
 

   

      แรงกระแทกกระทั้นของแทนที่เพิ่มความเร่าร้อนใส่แม่เดือนอย่างบ้าคลั่ง จังหวะที่รุนแรงและถี่รัว คือ การมอบความสุขและตอบแทนผู้มีพระคุณอย่างแม่เดือนแบบหาที่สุดไม่ได้

"โอวววววววววว! แทน! อื้อออ! มะ...แม่..เสียว ทำให้เมียคนนี้คลั่งไปเลย!" แม่เดือนกรีดร้องออกมาด้วยเสียงที่ถูกกดไว้ แต่แรงบีบรัดจากภายในนั้นคลั่งไคล้จนผมแทบสลาย

ผมล้มตัวซบหน้าลงที่แผ่นหลังของแม่เดือน แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า: "แม่... ผมทำตามที่แม่ต้องการแล้วนะ... แต่ผมจะไม่มีวันรักใคร... เท่ากับรักแม่!"

แรงบีบรัดจากแม่เดือนบีบผมแน่นที่สุด ผมจูบที่แผ่นหลังของเธออย่างอ่อนโยน

ผมจับแม่เดือนพลิกตัวให้นอนหงาย ผมใช้มือลูบไล้ไปตามเรือนร่างของเธออย่างเคารพ ก่อนจะ กดลำควยที่แข็งเกร็งเข้าสู่ร่องหีที่คุ้นเคย อย่างช้า ๆ และนุ่มนวลที่สุดอีกครั้ง

"ครืด..."

ผมโน้มตัวลงไปจูบปากแม่เดือนอย่างอ่อนโยน จูบนี้ยาวนานและลึกซึ้ง เต็มไปด้วยคำมั่นสัญญาที่ไม่มีวันเอ่ยออกมา ผมถอนริมฝีปากออกช้า ๆ

"แม่ครับ... รูนี้... คือบ้านของผม" ผมกระซิบ

ลำควยที่แข็งขืนของผมมุดเข้าสู่ความอ่อนนุ่มและร้อนรุ่มของแม่เดือนที่เพิ่งถึงจุดสุดยอดไปล้วก่อนหน้านี้ อย่างเนิบนาบช้า ๆ ผมตั้งใจให้การสอดใส่นั้นเป็นไปอย่าง เนิบนาบที่สุด เพื่อให้แม่เดือนได้ซึมซับความรู้สึกของลำควยของผมได้อย่างเต็มที่

"อูยยย... แทน... อื้อออ...แม่....เสียวหี.....อ๊า...ลูก" แม่เดือนครางต่ำ ๆ เธอแอ่นสะโพกขึ้นรับแรงสอดใส่ ราวกับต้องการกลืนกินผมเข้าไปทั้งตัว

"อ๊า....ผมเองก็เสียวครับแม่... รูนี้... คือบ้านของผม" ผมกระซิบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ความรู้สึกของการ "กลับบ้าน" นั้นรุนแรงจนน่ากลัว

แม่เดือนใช้มือที่อ่อนนุ่มลูบไปตามแก้มของผม "ใช่ลูก... ที่นี่คือของลูก... ที่เดียวที่ลูกเป็นของตัวเองได้"

ผมเริ่มเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ และสม่ำเสมออีกครั้ง ในรอบนี้ผมไม่ได้ใช้ความเร็ว แต่ใช้ น้ำหนักและแรงดัน เพื่อให้การกระแทกแต่ละครั้งลึกและเข้าถึงที่สุด

ปั้ก... ครืด... ปั้ก...

เสียงเนื้อกระทบกันนั้นไม่ได้ดังสนั่น แต่เป็น เสียงหนัก ๆ ที่บ่งบอกถึงความลึกและความเปียกชื้น ของการเชื่อมต่อ แม่เดือนจิกเล็บเข้าที่ไหล่ของผมเบา ๆ เธอร้องครางออกมาอย่างต่อเนื่องด้วยความสุขสมที่เกิดจากการ ถูกครอบครอง

"ลึก... ลึกอีกสิลูก... อื๊อออ... ตรงนั้น... แม่คิดถึงตรงนี้มาทั้งวัน"

ผมโน้มตัวลงไป ดูดดึงยอดอกของแม่เดือน อย่างช้า ๆ และอ่อนโยนที่สุด การกระทำที่เชื่อมต่อความเร่าร้อนจากสองจุดพร้อมกันนี้ ทำให้ความสุขของแม่เดือนพุ่งสูงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

ผมสลับจังหวะเป็น ช้า-เร็ว-ช้า เพื่อยืดเวลาการครอบครองออกไป แรงกระแทกของผมยังคงเน้นความลึกและอำนาจ
................

ปั้ก! ปึ้ก! ปั้ก! เสียงเนื้อกระทบกันในห้องลับนี้เต็มไปด้วยความลุ่มหลง แม่เดือนครางออกมาไม่ขาดสาย เสียงของเธอแหบพร่าและเต็มไปด้วยการยอมจำนนที่คลั่งไคล้

แต่ในความอ่อนโยนนั้นถูกบดขยี้ด้วยความต้องการที่ถูกเก็บกดไว้

ทันใดนั้น ผมก็ เริ่มปลดปล่อยความบ้าคลั่งทั้งหมด ออกมา ผมเปลี่ยนจากจังหวะเนิบนาบเป็น การกระหน่ำกระแทกที่รวดเร็วและป่าเถื่อนที่สุด

ปึ้ก! ปั่ก! ตับ! ปึ้ก!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นหวั่นไหวในห้องที่ถูกบุเก็บเสียงไว้ การกระแทกแต่ละครั้งรุนแรงและแม่นยำ ราวกับต้องการทำให้แม่เดือนสลบไปด้วยความสุขสม

"โอวววววววววว! แทน! เร็ว! เร็วอีกสิลูก! ทำแม่ให้คลั่งไปเลย! อ๊าส์! ซี้ดดดด!" แม่เดือนกรีดร้องออกมาด้วยเสียงที่ถูกกดไว้ แต่เต็มไปด้วยความยินยอมที่ไม่อาจปฏิเสธ

ผมเร่งจังหวะให้เร็วและป่าเถื่อนที่สุด แม่เดือนไม่ได้พยายามผลักไส เธอตอบรับด้วยการ แอ่นสะโพกขึ้นรับแรงกระแทก อย่างบ้าคลั่ง มือของเธอจิกเข้าที่แผ่นหลังของผมอย่างรุนแรง

ผมใช้มือที่แข็งแกร่ง จับบั้นท้ายของแม่เดือนไว้แน่น แล้วกระหน่ำเย็ดแม่เดือน ซ้ำ ๆ อย่างบ้าคลั่ง ผมต้องการให้เธอรู้สึกถึงความเป็นเจ้าของที่แท้จริง ที่ไม่มีใครล่วงรู้ได้

"อูยยยยยยย... แทน... ตรงนี้แหละลูก!" แม่เดือนครางต่ำ ๆ เสียงของเธอแหบพร่าจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ "แม่คิดถึงความรุนแรงของลูกมาทั้งวัน... แม่ต้องการความบ้าคลั่งนี้... อื๊ออออ!"

ผมโน้มตัวลงไป ดูดดึงยอดอกของแม่เดือน อย่างรุนแรงและหิวกระหาย เสียงดูดดึงดัง จ๊วบจ๊าบ! แข่งกับเสียงกระแทกของส่วนล่าง ความรุนแรงที่ถูกสาดใส่สองจุดพร้อมกันนี้ ทำให้แม่เดือนถึงขีดสุดอย่างรวดเร็ว มันเต็มไปด้วย ความปิติยินดีที่ทรมาน

"อ๊าส์! อื้อออ! แม่ไม่ไหวแล้วลูก! แรงรัดจากภายในของแม่เดือนบีบผมแน่นที่สุด มันคือแรงบีบที่คลั่งไคล้ที่ผมไม่สามารถหาได้จากใครในโลกนี้!

แม่เดือนใช้ขาเกี่ยวรัดเอวผมไว้แน่น "โอววววว... แม่ไม่ไหวแล้ว... ลูก... ลูกต้องทำอย่างนี้!... อ๊าส์!"

ผมคำรามออกมาอย่างป่าเถื่อน ผมรู้ว่าถึงวินาทีสุดท้ายแล้ว ผม กระแทกกระทั้นอย่างบ้าคลั่งเป็นจังหวะสุดท้าย!  "อ๊าส์! อื้อออ!....ลูกแม่...."

แม่เดือนหายใจหอบถี่ เสียงนั้นหนักและร้อนผ่าว ปะทะเข้าที่ใบหน้าของผม

ปึ้ก! ปั่ก! ตับ!

"ลูกรัก... อย่าหยุด... แรงอีกลูก... เย็ดแม่อีก.... ให้มันเป็นความจริง!... อื้ออออออ!"

ในจังหวะที่ผมกระหน่ำกระแทกเข้าสู่จุดที่ลึกที่สุด แม่เดือนกรีดร้องออกมาเป็นเสียงที่ยาวและขาดห้วง เสียงนั้นคือการยอมจำนนต่อความใคร่ที่แท้จริง ที่เหนือกว่าความรักที่ถูกต้องทั้งหมด

"อ๊าส์! อูยยยยยย! แม่เป็นของลูก!... เป็นของลูกคนเดียว!... ซี้ดดดด!"

ผม ฝังลำควยที่แข็งเกร็งไว้ในร่างกายของแม่เดือนอย่างช้า ๆ และมั่นคง แล้ว ปล่อยน้ำรักทั้งหมดเข้าสู่ภายใน อย่างท่วมท้นและรุนแรงที่สุด

ลำควยลำนี้ แม่ได้สร้างมันขึ้นมา และผมได้ใช้มอบความสุขให้กับผู้เป็นแม่มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ในการถึงจุดสุดยอดจึงเป็นไปอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน ผมปล่อยน้ำรักทั้งหมดเข้าสู่ร่างกายของแม่เดือนอย่างท่วมท้น เป็นการยืนยันว่า แม่เดือนคือความจริงแท้ทางเพศเพียงหนึ่งเดียว

เมื่อความเร่าร้อนสงบลง ผมไม่ได้ถอนตัวออกทันที ผมกอดแม่เดือนไว้แน่น ท่ามกลางกลิ่นอายของบาปและสมุนไพร ในห้องที่ถูกปิดตาย

 "พอแล้วนะลูก... ทำไมลูกถึงยังอยากมีอะไรกับคนแก่ๆ อย่างแม่อีกละ" น้ำเสียงของเธออ่อนลงแต่ยังคงแฝงไว้ด้วยอำนาจสั่งการ

 "ผมยังไม่อยากให้แม่คิดน้อยใจว่าได้ของใหม่แล้วลืมของเก่า" แทนตอบด้วยความรู้สึกผิดและโหยหา

แม่เดือนเอื้อมมือมาสัมผัสใบหน้าของลูกชาย แววตาของเธอเต็มไปด้วยความรักที่บ้าคลั่ง ที่ถูกกดทับไว้ภายใต้สถานะแม่สามี

 "อย่าไปคิดแบบนั้น... แม่ไม่มีวันคิดน้อยใจลูก ลูกต้องเอาความต้องการไปลงที่แป้งเถอะ ไม่ต้องห่วงแม่ ผู้หญิงช่วงแรกๆ ก็อยากทำกับแฟนตัวเองทั้งนั้น ใหม่ๆ เธอยังอายอยู่ จงลบความอายของแป้งออกไป ค่อยๆ ทำให้เธอเป็นฝ่ายเริ่มกับลูกให้ได้ นั้นคือสิ่งที่แม่สอนแทน"

แม่เดือนดึงแทนเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วย คำมั่นสัญญาตลอดกาล



"จำไว้นะลูกรัก...
แม่จะรักลูกแบบนี้ตลอดไป
ไม่ว่าลูกจะมีเมียกี่คน
ไม่ว่าลูกจะสร้างครอบครัว
ที่ถูกต้องแค่ไหน ความจริง
คือลูกเป็นของแม่... และ
แม่จะไม่มีวันทิ้งลูกไป ตอนนี้...
ลูกต้องดูแลแป้งให้ดีๆ
แม่ไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านี้อีกแล้ว..."


           ผมกับแม่เดินออกจากห้องแห่งบาปอย่างเงียบ ๆ ทิ้งความโหยหาและความบ้าคลั่งทั้งหมดไว้เบื้องหลัง เพื่อกลับไปสวมบทบาท 'สามีที่แสนดี' ให้กับภรรยาที่ถูกต้องตามครรลองโลกภายนอก

"ลูกไปได้แล้วนะ... รีบกลับไปหาเมียที่ห้องลูกของลูกเถอะ" แม่เดือนกระซิบอย่างอ่อนแรง


เมื่อถึงหน้าห้อง ต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกลับห้องของตัวเอง