หนี้รักพันธนาการ บทที่ 2 ( MILF/INCEST )

 


 
 
หนี้รักพันธนาการ บทที่ 2

...นนท์ เดินออกจากอาคารเก่าของโรงเรียนราวกับว่าเขาเพิ่งรอดชีวิตจากการกระโดดร่มลงมา หัวใจของเขายังคงเต้นแรงด้วยจังหวะที่ดุดันจากจูบเมื่อครู่กับ จูน

ความรู้สึกหลากหลายเข้าถาโถม: ความเร่าร้อนที่ถูกปลดปล่อย, ความตื่นเต้นจากการก้าวข้ามเส้น, และความกลัวว่าความลับจะถูกเปิดเผย สิ่งเหล่านี้ทำให้สมาธิของนนท์ปั่นป่วนอย่างหนัก

เขาใช้โทรศัพท์มือถือพิมพ์ข้อความสั้น ๆ ไปหาจูนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะขี่มอเตอร์ไซค์คันเก่าออกจากโรงเรียน

ถึง จูน: "ความลับของเราปลอดภัย และฉันอยู่เคียงข้างเธอเสมอ"

ข้อความนี้เป็นการ ผูกมัด จูนไว้ทางอารมณ์ และเป็นการรักษาสถานะ ผู้ช่วยเหลือที่จำเป็น ของเขาไว้ นนท์ตระหนักว่าเขาไม่สามารถปล่อยให้ความรู้สึกที่วุ่นวายนี้ทำลายความมุ่งมั่นในการหาเงินได้ เขาต้องเปลี่ยนความเร่าร้อนให้เป็น พลังงาน ในการทำงานทันที



ความรู้สึกวาบหวามจากการปลดปล่อยในห้องอาบน้ำกับจูนยังคงตราตรึง แต่ นนท์ สะบัดความคิดนั้นทิ้งเมื่อมอเตอร์ไซค์จอดสนิทที่หน้าอพาร์ตเมนต์หรูแห่งหนึ่งของเมือง เขามองกุญแจในมือ—กุญแจที่ไม่ได้ไขแค่ประตู แต่ไขสู่ความเสี่ยงครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต

แรงกดดันจาก เจน ที่รอคอยเงินก้อนแรกอย่างกระหาย ทำให้ความลังเลของ นนท์ มลายไปสิ้น เขาต้องทำ

เขาไขประตูและก้าวเข้าสู่สตูดิโอศิลปะส่วนตัวของ อาจารย์แก้ว กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสีอะคริลิคผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยต้อนรับ บรรยากาศแตกต่างจากโรงเรียนราวฟ้ากับเหว ที่นี่คือโลกของเธอ

อาจารย์แก้ว ยืนอยู่กลางห้องในชุดเสื้อเชิ้ตผ้าบางๆ สีขาวที่ดูสบายๆ แต่เร้าอารมณ์ ท่าทางของเธอผ่อนคลาย แต่ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง

"ยินดีต้อนรับสู่พื้นที่ส่วนตัวของครูนะ นนท์"
อาจารย์แก้ว ยิ้ม
"ที่นี่ไม่มีใครตัดสินเราหรอก...
โดยเฉพาะเรื่องศิลปะ"

อาจารย์แก้ว อธิบายถึง โปรเจกต์ลับ ที่เธอต้องการให้ นนท์ ช่วยออกแบบกราฟิกสำหรับงานแสดงศิลปะส่วนตัว นนท์นั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ เธอเพื่อเริ่มงานบนแล็ปท็อป

ในขณะที่ นนท์ ใช้ ทักษะศิลปะ จัดการกับโปรแกรมอย่างคล่องแคล่ว อาจารย์แก้ว ก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างจงใจ

"ไม่ใช่ตรงนั้นสิ นนท์ ตรงนี้ต่างหาก" อาจารย์แก้ว โน้มตัวลงมา ใบหน้าของเธอเกือบจะสัมผัสกับไหล่ของเขา ลมหายใจอุ่นๆ ของเธอรดต้นคอของนนท์ ทำให้เขารู้สึกถึงความตื่นตัวอย่างรวดเร็ว นนท์ พยายามมีสมาธิกับงาน แต่การสัมผัสที่จงใจของเธอมันเหนือการควบคุม

เขารับรู้ถึงความตั้งใจของเธอได้อย่างชัดเจน ร่างกายของเขาร้อนผ่าวภายใต้สายตาที่เผาผลาญของอาจารย์ แต่เขาพยายามรักษาท่าทีเป็นมืออาชีพ เพราะเขารู้ว่าเขามาที่นี่เพื่อ เงิน

เธอจ้องมองไปที่ใบหน้าและมือที่กำลังทำงานของ นนท์ ดวงตาของเธอไม่ได้มองที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ แต่มองไปยัง นนท์ โดยตรง เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานของนักเรียนหนุ่มคนนี้ และความปรารถนาที่ถูกเก็บกดมานานในฐานะครูสาวผู้โดดเดี่ยวก็พลุ่งพล่านขึ้นมา

เมื่อภารกิจเบื้องต้นเสร็จสิ้นลง อาจารย์แก้ว ตบหลังมือของ นนท์ เบาๆ อย่างพึงพอใจ "สมบูรณ์แบบ นนท์ ครูรู้ว่าครูเลือกคนไม่ผิด"

เธอจ่ายค่าจ้างก้อนแรกให้เขาตามที่ตกลงไว้ แต่เมื่อ นนท์ กำลังจะลุกขึ้นเพื่อกลับบ้าน อาจารย์แก้ว ก็เดินเข้ามาชิดตัวเขา จนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน

"ครูอยากจะแสดงความขอบคุณที่พิเศษกว่านี้จริงๆ"

อาจารย์แก้ว กล่าวเสียงกระซิบ ใบหน้าของเธออยู่ใกล้มากจน นนท์ สัมผัสได้ถึงความเร่าร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ มือของเธอเลื่อนขึ้นโอบไหล่ของเขา และดวงตาของเธอกำลังส่งสัญญาณที่ไม่อาจปฏิเสธได้ หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ความต้องการที่จะดึงนักเรียนคนนี้เข้ามากอดและจูบนั้นมีมากกว่าทุกครั้ง เธออยากจะฉีกเสื้อเชิ้ตของตัวเองออก และแสดงออกถึง อิสรภาพ ที่เธอไม่สามารถทำได้ในโรงเรียน

แต่...

ทันใดนั้น อาจารย์แก้ว ก็ดึงตัวเองกลับมาอย่างรวดเร็ว มือของเธอวางลงบนโต๊ะแทนที่จะเป็นร่างกายของนนท์ เธอสูดหายใจลึกๆ

"ไม่สิ... ครูเป็นครูของเธอ" อาจารย์แก้ว กล่าวเสียงสั่นเครือ มีร่องรอยความขัดใจและความปรารถนาที่ไม่ได้รับการตอบสนองอย่างรุนแรงบนใบหน้า

"ครูไม่สามารถข้ามเส้นนั้นไปได้... ในตอนนี้"


อาจารย์แก้ว เดินไปหยิบสมุดสเก็ตช์ภาพของเธอมาเปิดให้ นนท์ ดู ภาพในสมุดส่วนใหญ่เป็นภาพวาด เรือนร่างที่เปลือยเปล่า ที่เต็มไปด้วยพลังงานทางศิลปะ

"ครูมีอีกงานหนึ่งที่สำคัญมาก และจ่ายหนักกว่านี้"

อาจารย์แก้ว จ้องมองนนท์อย่างเปิดเผย

"ครูต้องการภาพงานศิลปะ
ที่สร้างจากร่างกายมนุษย์จริงๆ...
เพื่อแสดงออกถึง อิสรภาพที่แท้จริง"

อาจารย์แก้ว เดินเข้ามาช้าๆ และเอื้อมมือไปสัมผัสที่ใบหน้าของ นนท์ อย่างอ่อนโยนเป็นครั้งสุดท้าย เธอใช้ปลายนิ้วลูบเบาๆ ที่ริมฝีปากของเขา

"ครูอยากให้นายมาเป็น
แบบ ให้ครู... แบบเปลือยเปล่า
ครูจะวาดมันในวันหยุดสุดสัปดาห์หน้า"

เธอหยิบเงินมัดจำก้อนโตกว่าเดิมวางลงบนโต๊ะอย่างหนักแน่น

"คิดดูนะ นนท์ และเตรียมตัวให้พร้อม"

...นนท์ รับเงินไว้ในมือที่สั่นเทา เขามองไปยัง อาจารย์แก้ว ที่ดวงตาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ถูกยับยั้งไว้ และเขารู้ว่า การยับยั้งชั่งใจของเธอในวันนี้ จะยิ่งทำให้ความต้องการในครั้งหน้าทวีความรุนแรงยิ่งกว่าเดิม

เขาพยักหน้ารับคำโดยไม่พูดอะไร และเดินออกจากอพาร์ตเมนต์ไปพร้อมกับเงินและคำมั่นสัญญาที่อันตรายที่สุดในชีวิตของเขา

นนท์กลับถึงบ้านพร้อมเงินส่วนหนึ่ง เขารีบนำไปยื่นให้ น้าเดือน ซึ่งกำลังดูบัญชีรายจ่ายอยู่

"นี่คือเงินที่ผมหามาได้ครับน้าเดือน ผมจะพยายามทำทุกอย่าง ทำเต็มที่เพื่อช่วยเหลือน้า เพื่อให้หนี้นี้หมดไป ผมไม่อยากให้น้าต้องเหนื่อยและสบายมากกว่านี้ครับ"

น้าเดือน เงยหน้าขึ้นมองด้วยรอยยิ้มที่อ่อนล้า เธอรับเงินมาวางรวมกับเอกสารหนี้สิน แต่สายตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยและเหน็ดเหนื่อย

"ขอบใจมากนะจ๊ะ นนท์"
น้าเดือนพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและนุ่มนวลมาก

"น้าเห็นความตั้งใจของหนูนะ...
หนูช่างเป็นเด็กดีที่พ่อหนูฝากฝังไว้จริง ๆ"

เธอวางมือลงบนมือของนนท์อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ขอการพึ่งพา

"แต่หนูรู้ไหม... น้าเหนื่อยมากจริง ๆ จ้ะ... กับเรื่องหนี้สินพวกนี้... ตั้งแต่พ่อหนูไม่อยู่ น้าก็ไม่เคยมีใครให้พึ่งพาได้เลย... น้าเหงาเหลือเกิน" เธอจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง "คืนนี้น้าคงต้อง รบกวน ให้หนูช่วยดูแลน้าหน่อยนะจ๊ะ... เหมือนที่หนูเคยช่วยนวดให้น้าเมื่อวันก่อน... น้าคงจะนอนไม่หลับแน่ ๆ ถ้าไม่ได้หนูอยู่ข้าง ๆ"

นนท์ ถูกความรู้สึกผิดและความสงสารครอบงำอย่างสมบูรณ์ เขาพยักหน้ารับอย่างช้า ๆ

....

ขณะที่นนท์กำลังจะเดินขึ้นไปชั้นบนเพื่อเตรียมตัวตามคำขอของน้าเดือน โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น มันคือเบอร์ของร้านตงพิซซ่า... และเป็นเสียงของเจ้มาลี

"ฉันแค่โทรมาเช็กความมั่นใจ คนขับรถส่งของ ของฉัน"

"ครับเจ้มาลี ผมพร้อมเสมอครับ"

"ดี... คืนวันพรุ่งนี้นี้ไม่ใช่แค่การส่งพิซซ่าแล้วนะ นนท์ มันคือ ภารกิจพิเศษ ที่ฉันต้องการให้เธอทำ มันเป็นการทดสอบความไว้วางใจครั้งใหญ่ ที่เฮียตงกับฉันจะมอบให้เธอ... เพื่อยกระดับเธอจากแค่ลูกจ้างไปสู่สิ่งที่ใหญ่กว่าเดิม"


"เงินก้อนใหญ่ที่สุดที่เธอเคยเห็นรออยู่...
และมันต้องการ ความว่องไว และ พลังงาน อย่างเต็มที่"

"ฉันไม่สนใจว่าใครจะทำให้เธอเหนื่อยล้าในตอนนี้... แต่จำไว้ว่าความเหนื่อยล้าของเธอในคืนพรุ่งนี้... มันมีมูลค่าเป็นเงินหลายพันบาท"

มาลีวางสายไปทันที นนท์ถูกทิ้งไว้กับทางเลือกที่ต้องแลก ความสบายใจทางอารมณ์ ที่น้าเดือนร้องขอ หรือ พลังงานทางกาย ที่ต้องแลกมาด้วยเงินก้อนโตและอำนาจจากเจ้มาลี


เขาตรงไปที่ห้องน้ำทันทีและเปิดน้ำเย็นให้ไหลลงบนร่างกาย (การพยายามชำระล้างความสับสนทางอารมณ์) ในขณะที่อาบน้ำ นนท์รู้ว่าเขาต้องทำให้ตัวเองสงบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อควบคุมสถานการณ์ในห้องนอนของน้าเดือน

เมื่อแต่งตัวเสร็จ นนท์เดินลงมาที่ชั้นหนึ่ง เขาพยายามหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อควบคุมจังหวะหัวใจที่เต้นรัว ผลักดันให้เขาตรงไปยังห้องนอนของน้าเดือน โดยไม่มีการหันหลังกลับ

นนท์เคาะประตูเบา ๆ และเดินเข้าไปในห้องนอนของ น้าเดือน น้าเดือนอยู่ในชุดนอนผ้าไหมสีอ่อนที่ดูเรียบง่าย แต่เผยให้เห็นความอ่อนแอและความเหนื่อยล้าอย่างชัดเจน กลิ่น น้ำมันอโรมา และกลิ่นหอมเฉพาะตัวของเธออบอวลไปทั่วห้องนอน

น้าเดือนนอนคว่ำหน้าลงบนเตียง มองนนท์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและไว้ใจ "ขอบใจมากนะ นนท์ ที่มาช่วย... น้าคงจะจัดการทุกอย่างคนเดียวไม่ไหวจริง ๆ"

นนท์ เดินเข้าไปใกล้และพูดด้วยน้ำเสียงที่มุ่งมั่น: "นี่เป็นหน้าที่ของผมครับน้า ผมจะพยายามทำเต็มที่เพื่อช่วยเหลือน้าเดือนให้หายเหนื่อย เพื่อให้น้าได้ผ่อนคลายและสบายมากกว่านี้ครับ"

นนท์เริ่มเทน้ำมันอโรมาลงบนมือแล้วเริ่มนวดต้นคอและไหล่ให้กับน้าเดือน เขาตั้งใจใช้ ฝีมือนวด ที่ดีที่สุดเพื่อพิสูจน์ความจงรักภักดี น้ำมันที่ชุ่มชื้นทำให้การสัมผัสเป็นไปอย่างอ่อนโยนและลื่นไหล

ทุกการสัมผัสถูกตีความหมายใหม่ด้วย ความปรารถนา ที่คุกรุ่น นนท์สูดดมกลิ่นหอมที่เข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อนวดลงไปตามแผ่นหลังที่เรียบเนียนของเธอ เขาพยายามควบคุมตัวเองอย่างถึงที่สุดเพื่อรักษาบทบาท ผู้ดูแล ไว้

"อืมม์... ดีจังเลย นนท์...
มือหนูช่างอ่อนโยนแต่แข็งแรงจริง ๆ"

คำชมของน้าเดือนทำให้นนท์รู้สึกถึง อำนาจ ที่เขามีเหนือความรู้สึกของเธอ

นนท์ขยายขอบเขตการนวดลงไปที่ ขาและต้นขา ซึ่งเป็นจุดที่อันตรายที่สุด น้าเดือนผ่อนคลายจนแทบไม่ขยับตัว ปล่อยให้นนท์สำรวจร่างกายของเธอภายใต้แสงสลัว

ขณะที่นนท์นวดใกล้กับขอบกางเกงนอนของเธอ ความตื่นเต้นก็พุ่งสูงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ลำควยของนนท์เริ่มแข็งตัว อย่างรุนแรงภายใต้กางเกงที่เขาใส่ ความรู้สึกผิดและความปรารถนาหลอมรวมกันเป็นความกล้าที่บ้าคลั่ง

นนท์ตัดสินใจ ก้าวข้ามเส้นแบ่ง เขา จงใจ เคลื่อนไหวร่างกายให้ ลำควยที่แข็งภายใต้กางเกง สัมผัสโดนบริเวณต้นขาของน้าเดือน อย่างแผ่วเบาและจงใจ

น้าเดือน รับรู้ถึงการสัมผัส นั้นได้ทันที เธอสัมผัสได้ถึงความเป็นชาย ความแข็งของสิ่งนั้น มันทำให้การหายใจของเธอเริ่มติดขัดและขาดห้วงทันที แต่เธอเลือกที่จะ หลับตาอยู่ เพื่อสังเกตการณ์ปฏิกิริยาของนนท์

น้าเดือนตัดสินใจที่จะยุติสถานการณ์ทันที ก่อนที่ความต้องการของตัวเองจะพาความสัมพันธ์นี้ไปไกลเกินกว่าการควบคุมที่เธอวางไว้ เธอหายใจลึก ๆ แล้วลืมตาขึ้นมองนนท์

"พอแล้ว นนท์... น้าว่าพอแล้วจ้ะ" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย "หนูทำดีที่สุดแล้ว... ขอบใจมากนะจ๊ะ ตอนนี้หนูกลับห้องไปพักผ่อนเถอะ"

นนท์รู้สึกเหมือนถูกทิ้งไว้กลางอากาศ เขารู้ว่าน้าเดือนรับรู้ถึงการกระทำของเขาแล้ว แต่เธอกลับเลือกที่จะปล่อยมันผ่านไป ความตึงเครียดที่ถูกทิ้งไว้ นั้นหนักอึ้งกว่าการถูกต่อว่าเสียอีก คืนนี้สิ้นสุดลงโดยที่ ไม่มีการพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ทั้งนนท์และน้าเดือนต่างรู้ว่า เส้นแบ่งแม่เลี้ยงกับลูกติดของสามีได้ถูกก้าวข้ามไปอย่างถาวรแล้ว

หลังจากที่นนท์ได้ออกจากห้องของน้าเดือน ในกลางดึกคืนนั้นนนท์ได้ ยังคงมีแรงปรารถนาที่คุกรุ่น เขานั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์ในห้องของตัวเอง แล้วเปิด โปรแกรมควบคุมระยะไกล ที่ติดตั้งไว้ในคอมพิวเตอร์ของ เจนหน้าจอของเขาแสดงภาพ Desktop ของเธอ นนท์ เปิดเข้าสู่โฟลเดอร์ที่ถูกซ่อนไว้ และเห็น วิดีโอส่วนตัว, ภาพเปลือย, และ ข้อความลับ ที่เปิดเผยรายละเอียดของงานหารายได้—ทั้งตารางเวลาที่กดดัน, คำขอจากผู้สนับสนุน, และจำนวนเงินที่เธอทำได้

(นนท์ รู้สึกถึง อำนาจ ที่ท่วมท้น, ความเร่าร้อนต้องห้าม จากการรุกล้ำความเป็นส่วนตัวของพี่สาวต่างพ่อ, และ ความเห็นใจ ต่อความสิ้นหวังที่ทำให้เธอต้องทำเช่นนี้)


...ความตื่นเต้นที่ได้รับจากการสอดแนมเกินกว่าที่เขาจะควบคุมไหว นนท์ ใช้มือข้างหนึ่งช่วยตัวเองอย่างเร่งรีบที่สุด โดยมี ภาพเปลือยของพี่สาว ตรงหน้าเป็นตัวกระตุ้นหลัก ความเร่าร้อนต้องห้าม จากการล่วงล้ำความลับผสมกับความรู้สึกผิดชอบชั่วดีหลอมรวมกันเป็นประสบการณ์ที่เร่งเร้า

หลังจากช่วยตัวเองจนเสร็จ นนท์ ไม่ได้ปิดคอมพิวเตอร์ทันที แต่เขาใช้ข้อมูลที่ได้มา สร้างบัญชีผู้สนับสนุนปลอม ขึ้นมาบัญชีหนึ่ง แล้วกด ติดตาม เพื่อเป็นหนึ่งในผู้สนับสนุนของ เจน การทำเช่นนี้ทำให้เขาสามารถติดตามความเคลื่อนไหวและข้อความส่วนตัวของเธอได้อย่างใกล้ชิดยิ่งขึ้นโดยที่เธอไม่รู้ตัว

นนท์ ปิดคอมพิวเตอร์ลงอย่างเงียบ ๆ เขาไม่ได้ต้องการทำลายเธอ แต่ต้องการใช้ความลับนี้เป็น เครื่องมือต่อรอง เพื่อควบคุม เจน หรืออย่างน้อยก็เพื่อให้เธอยอมเปิดใจกับเขา นนท์ นอนลงบนเตียง แต่ความคิดยังคงวนเวียนอยู่กับศักยภาพในการทำเงินจาก 'งาน' ของ เจน เขาสารภาพกับตัวเองอย่างเงียบ ๆ ว่า หากเขาสามารถทำคอนเทนต์หรือเสนอร่างกายของเขาเพื่อแลกกับการช่วยกันหารายได้ที่มากขึ้น เป็นเซ็กส์ครีเอเตอร์ร่วมกัน มันคงจะดีไม่น้อย เขาตัดสินใจว่าเขาจะต้องหาโอกาสนั้นให้ได้สักวัน


...นนท์ ตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ด้วยความเมื่อยล้าทางร่างกายและศีรษะที่หนักอึ้งจากเรื่องราวในยามวิกาล เขาลงมาที่ห้องครัวและพบ น้าเดือน กำลังจิบกาแฟอย่างเงียบ ๆ ใบหน้าของเธอแสดงร่องรอยความเหนื่อยล้าจากเรื่องหนี้สินและ ข้อตกลงลับ ระหว่างเธอกับ นนท์

เจน นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร เธอถือโทรศัพท์มือถือไว้ในมือ และจิ้มหน้าจออย่างรวดเร็วเป็นจังหวะ นนท์ ทราบว่า เจน กำลังตอบข้อความจากผู้สนับสนุนรายใหญ่ในช่วงเช้าตรู่ แต่เขายังคงรักษาท่าที นิ่งเงียบ

นนท์ สบตา เจน มอง เธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งกว่าเดิม – สายตาที่ไม่ได้มองด้วยความรังเกียจ แต่เป็นสายตาที่เต็มไปด้วย ความรู้ และ แรงปรารถนา ที่ถูกเก็บซ่อนไว้

เจน สัมผัสได้ถึงการจ้องมองที่ผิดปกติของ นนท์ เธอเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยความรำคาญและระแวงตามปกติ แต่ดวงตาของเธอจับจ้องที่ดวงตาของ นนท์ นานกว่าปกติเล็กน้อย

"มองอะไร? รีบกินข้าวแล้วไปโรงเรียนได้แล้ว"

นนท์ ยิ้มเล็กน้อยอย่างลึกลับโดยไม่ตอบอะไร เขากำลังใช้ ความเงียบ เป็นอาวุธ เพื่อทำให้ เจน รู้สึก สับสน ว่าเขารู้ความลับของเธอหรือไม่ และเขาได้ตระหนักแล้วว่า การเป็นผู้สนับสนุนเบอร์ต้น ๆ อย่างลับ ๆ จะเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการควบคุมและสร้างความผูกพันที่เธอไม่รู้ตัวในระยะยาว

....


หลังอาหารเช้า นนท์ มุ่งหน้าไปที่ห้องแล็บตามแผนงานที่เขาตกลงกับ จูน ไว้ (ช่วยวิเคราะห์ข้อมูลวิจัยเพื่อแลกกับเงินจาก อาจารย์โอ๋)

เขาพบ มีมี่ กำลังทำงานอย่างตั้งใจ โดยมี อาร์ม เพื่อนสนิทของ นนท์ นั่งอยู่ด้วย มีมี่ และ นนท์ เป็นเพื่อนที่รู้จักกันดี แต่ความสัมพันธ์ของพวกเขาในเรื่องการเรียนมักเต็มไปด้วยการแข่งขัน

"อ้าว นนท์ มาทำไม? นึกว่านายจะวุ่นอยู่กับพวกงานศิลปะไร้สาระซะอีกนะ"
เธอพูดเยาะเย้ยพลางจัดชุดเครื่องมือวิจัย

"ฉันมาเพื่อทำให้โปรเจกต์ของ อาจารย์โอ๋ มันสำเร็จต่างหาก มีมี่ ฉันได้เห็นรายงานของ จูน แล้ว ดูเหมือนว่าส่วน วิเคราะห์ข้อมูล จะมีช่องว่างใหญ่มาก"

"จริงดิ นนท์? ฉันว่ามันก็ดูดีแล้วนะ"

นนท์ ไม่สนใจ อาร์ม เขาเริ่มวิเคราะห์ข้อมูลที่อยู่บนหน้าจออย่างรวดเร็ว นนท์ ใช้ทักษะ สติปัญญา ของเขาในการค้นพบ เบาะแส หรือ ความผิดปกติ บางอย่างในชุดข้อมูลทางเคมีที่ถูกส่งถึง อาจารย์โอ๋


"ข้อมูลตรงนี้มันผิดปกติมาก!
มันไม่ใช่แค่ข้อมูลชีวภาพ
แต่มันถูกออกแบบมาเพื่อ
ซ่อน ข้อมูลอื่น...
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ การผลิต บางอย่าง"

มีมี่ รีบเข้ามาดูใกล้ ๆ สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความเย้ยหยันเป็นความตื่นตะลึง นนท์ พูดถูก! ข้อมูลชุดนี้ดูเหมือนจะถูกส่งต่อให้ อาจารย์โอ๋ เพื่อ บังหน้า โครงการลับบางอย่าง


ในช่วงบ่าย ก่อนจะถึงคาบเรียนวิชาต่างประเทศ ครูบี ครูสาวสวยแต่เข้มงวด ได้เรียก นนท์ เข้าไปคุยที่ห้องพักครู

"ครูรู้ว่าหนูมีความสามารถหลายด้าน นนท์ และครูรู้ว่าหนูกำลังหาเงินพิเศษอยู่" เธอวางมือลงบนไหล่ของ นนท์ อย่างเป็นกันเอง "ครูมีปัญหาอยู่หนึ่งเรื่อง"

"โรส เธอไม่เข้าเรียนวิชาของครูเลย ซึ่งจะทำให้เธอสอบตกและอาจารย์ใหญ่จะตำหนิครู โรส คือสาวฮอต แฟนของ เด่น และไม่มีใครกล้าไปยุ่งกับเธอ"

"ครูอยากให้หนู ชักจูง ให้ โรส กลับเข้าเรียนให้ได้ ครูจะช่วยเรื่องค่าใช้จ่าย ให้หนูเป็นการส่วนตัว ถ้าหนูทำสำเร็จ นั่นคือเงินก้อนใหม่ที่หนูจะได้"

นนท์ มองออกว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องเรียน แต่เป็นภารกิจที่ต้องเผชิญหน้ากับ โรส สาวที่อันตรายที่สุดในโรงเรียน และ เด่น คู่ปรับของเขา

"ผมจะลองดูครับ ครูบี
แต่ถ้าผมถูกทำร้าย...
ผมจะคิดค่าจ้างเพิ่มเป็นสามเท่า"

ครูบี ยิ้ม "ครูเชื่อในความสามารถของหนู นนท์"

หลังเลิกเรียน นนท์ ตรงไปยังห้องพักครูเพื่อพบ อาจารย์แก้ว ตามนัดหมาย เธอรอเขาอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงบในบรรยากาศที่ไม่เป็นทางการนัก

อาจารย์แก้ว ยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเขามาถึง เธอยื่นซองจดหมายหนา ๆ อีกซองให้เขา ซึ่งภายในมี ค่าตอบแทนพิเศษ ที่สูงกว่าที่ตกลงกันไว้สำหรับงานกราฟิกครั้งก่อน

"ครูรู้ว่าหนูทำงานได้ดีกว่าที่ครูคาดหวังไว้มาก...นนท์"

เธอเดินเข้ามาชิดเขา และโน้มตัวลงมาที่โต๊ะทำงานจนใบหน้าของเธออยู่ใกล้เขามาก

"ส่วนเรื่องงานในวันหยุดสุดสัปดาห์...
ครูคิดว่ามันต้องใช้ ความทุ่มเท มากกว่าเดิม"
เธอกระซิบ

"ครูต้องการความรู้สึกที่สมจริงที่สุดในงานศิลปะชุดใหม่นี้ ครูต้องการให้หนูมาเป็น แบบเปลือยเปล่า ให้ครูวาดภาพ" เธอได้ใช้ปลายนิ้วสัมผัสที่ข้อมือของ นนท์ เบา ๆ

"วันเสาร์นี้ เวลาบ่ายสองโมง ที่อพาร์ตเมนต์ของครู... อย่าทำให้ครูผิดหวังนะ นนท์ นี่คือโอกาสที่จะได้ เงินก้อนใหญ่ จริง ๆ"

"ผมตกลงครับ อาจารย์แก้ว ผมจะไปให้ตรงเวลา"

หลังจากดิวงานกับอาจารย์แก้วเสร็จ นนท์ ใช้ช่วงเย็นเพื่อตามหา โรส ตามคำสั่งของ ครูบี เขาพบเธอที่สนามบาสเกตบอลที่รกร้างหลังโรงยิม เธอไม่ได้กำลังเล่นกีฬา แต่กำลังนั่งอยู่บนอัฒจันทร์อย่างเบื่อหน่าย นนท์ เดินเข้าไปหาเธออย่างกล้าหาญ

"ฉันว่าเธอควรจะไปเข้าเรียนวิชาต่างประเทศนะ โรส"

โรส หันมามองเขาด้วยสายตาดูถูก "นายเป็นใคร? เป็นเด็กเนิร์ดคนใหม่ที่ ครูบี ส่งมาตามฉันเหรอ? บอก ครูบี ไปว่าฉันไม่สนใจเรื่องภาษาไร้สาระพวกนั้น"

หลังเลิกเรียน นนท์ ตรงไปยังห้องพักครูเพื่อพบ อาจารย์แก้ว ตามนัดหมาย เธอรอเขาอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงบในบรรยากาศที่ไม่เป็นทางการนัก

"เฮ้ย นนท์! มึงยุ่งกับแฟนกูทำไมวะ?
กูบอกแล้วใช่ไหมว่าให้ไปให้พ้นจากทางกู"

นนท์ ยืนหยัดอย่างมั่นคง แม้จะรู้สึกตื่นตระหนก แต่เขาต้องใช้ ความกล้า และ ไหวพริบ ที่ได้มาจากความเครียดในบ้าน

"ฉันแค่มาเสนอข้อเสนอที่น่าสนใจให้ โรส ต่างหาก เด่น"
เขาหันไปมอง โรส

"เธอเก่งเรื่องการหนุ่มที่ชอบเล่นกีฬา แต่สมองเธอมันคงไม่สามารถเข้าใจภาษาต่างประเทศที่ซับซ้อนได้สินะ โรส"

โรส ตวัดสายตาใส่ นนท์ ด้วยความโกรธเพราะถูกหยาม แต่เธอก็สนใจในความกล้าที่เขาแสดงต่อหน้า เด่น

"ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าฉันเก่งกว่าพวกสมองกล้ามเนื้อแบบ เด่น"
นนท์ เสนอการท้าทายที่น่าสนใจ

"ฉันจะติวส่วนตัวให้เธอ ฟรี
จนกว่าเธอจะทำคะแนนวิชาของ ครูบี
ได้ดีกว่าเกรดของทุกคนนะ...
ถ้าฉันทำสำเร็จ เธอต้องเข้าเรียนทุกคาบ"

โรส ดับบุหรี่ลงทันที เธอชอบความตื่นเต้นและความขัดแย้งที่ นนท์ สร้างขึ้น

"หึ... น่าสนุกดีนี่ นนท์"
เธอยิ้มอย่างท้าทาย

"ได้! ฉันรับคำท้า!
มาดูกันว่านายมันเจ๋งจริง
อย่างที่ปากว่าไหม...
พรุ่งนี้หลังเลิกเรียน เจอกันที่ห้องสมุดเก่า"

เด่น โมโหจนหน้าแดง แต่ถูก โรส จับแขนไว้

"ช่างมันเถอะ เด่น ปล่อยให้มันลองดู"
โรส กระซิบ แต่สายตาของเธอยังคงจ้องมอง
นนท์ อย่างเปิดเผย

"แต่นาย... ถ้าทำฉันเสียเวลา
ฉันจะให้ เด่น จัดการนายเอง"

นนท์ รู้ว่าเขาได้เริ่มสร้างความสัมพันธ์ที่อันตรายกับ โรส แล้ว และเงินจาก ครูบี ก็อยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม



คืนวันที่เจ้มาลีนัดไว้มาถึง นนท์ มาถึงร้านตงพิซซ่าด้วยความตื่นเต้นที่ถูกอัดแน่น เจ้มาลี รอเขาอยู่ด้วยรอยยิ้มที่เย้ายวนและเต็มไปด้วยอำนาจ

"คืนนี้ไม่ใช่พิซซ่าธรรมดาแล้วนะ นนท์" มาลีกล่าวขณะโยนกุญแจรถให้เขา "ฉันต้องการ ความว่องไว และ ความกล้า ของเธอ"

รถที่รออยู่คือ รถเก๋งสีแดงเพลิง ของมาลี เธอวาง กล่องกระดาษสีน้ำตาล ที่มีน้ำหนักผิดปกติไว้ที่เบาะข้างคนขับ "นี่คือ สินค้า ของเฮียตง... และนี่คือการ ทดสอบความไว้วางใจ ครั้งใหญ่ที่สุดของเรา"

คำสั่งของมาลีชัดเจน: ต้องไปถึง ย่านโกดังเก่า ภายใน 30 นาที หากสำเร็จ นนท์จะได้ ยกระดับสถานะ ทันที นนท์รับกุญแจและสตาร์ทรถออกไปทันที โดยมีภาพสัมผัสจากน้าเดือนเมื่อคืนคอยกระตุ้นสมาธิของเขาให้พุ่งสูงขึ้น

นนท์ใช้ ความว่องไว ทั้งหมดที่มี ขับรถสปอร์ตซอกซอนไปตามตรอกมืดของเมืองแสงตะวัน เขาไปถึง ย่านโกดังเก่า/มุมมืด ตรงตามเวลาที่กำหนด

เขาจอดรถและกำลังจะทำธุรกรรมส่งมอบของให้กับ ผู้รับที่ดูอันตราย ตามปกติ แต่ทันใดนั้น รถตู้สีดำก็พุ่งเข้ามาขวางทาง แก๊งมาเฟีย (ตัวแทนกลุ่มเจ้าหนี้ของพ่อ) สามคน ก้าวลงมาพร้อมกับสายตาที่มุ่งร้าย

"อ้าว... เด็กส่งพิซซ่าเหรอวะ!"
หนึ่งในนั้นหัวเราะ

"กูว่านี่ไม่ใช่พิซซ่าธรรมดาแล้วว่ะ ไอ้หนู"

พวกเขามุ่งตรงมาที่นนท์เพื่อข่มขู่และต้องการแย่งชิงกล่องสินค้า นนท์ยืนหยัดเผชิญหน้า แม้ว่าความกลัวจะแล่นผ่านตัว แต่ความกระหายเงินและการพิสูจน์ตัวเองทำให้เขาไม่ยอมถอย

ก่อนที่การต่อสู้จะเริ่มขึ้น เสียงตะโกนที่เฉียบขาดก็ดังขึ้น "พวกแกกำลังเล่นผิดที่แล้ว!"

เฮียตง และ เจ้มาลี ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดอย่างรวดเร็ว
(พวกเขาซ่อนตัวอยู่เพื่อสังเกตการณ์นนท์ตั้งแต่แรก)

เจ้มาลี ไม่ได้พูดอะไรมาก เธอเพียงแค่ ชักปืนสั้นสีเงินวาวออกมา จากเสื้อแจ็คเก็ตหนัง และจ่อไปที่หัวหน้าแก๊งอย่างนิ่งเฉย

"ของของ ตงพิซซ่า
ไม่มีใครกล้าแตะ...
กลับไปบอกเจ้านายพวกแกซะ...
ว่าอย่ามายุ่งกับธุรกิจของฉัน"

เสียงของมาลีเย็นชาและเด็ดขาดจนน่ากลัว

แก๊งมาเฟียล่าถอยไปอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจและหวาดกลัว เฮียตงพยักหน้าให้นนท์ "ขับรถตามฉันมา"

นนท์กลับมาถึงร้านตงพิซซ่าพร้อมกับความตื่นเต้นสูงสุด เขาเพิ่งเห็น ด้านมืดและอำนาจที่แท้จริง ของเฮียตงและเจ้มาลี และเขาก็คือส่วนหนึ่งของมันแล้ว

"แกทำได้ดีมาก นนท์"
เฮียตงกล่าวด้วยรอยยิ้มพอใจอย่างที่สุด

"แกว่องไว... และที่สำคัญที่สุด...
แกกล้าหาญพอที่จะปกป้องสินค้าของฉัน"

มาลีเดินเข้ามาใกล้และยื่นเงินสดก้อนหนึ่งให้นนท์ (เงินรางวัลที่มากกว่าค่าแรงปกติหลายเท่า)

"นี่คือรางวัลสำหรับการทดสอบ...
และเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับสิ่งที่ใหญ่กว่านี้"

มาลีกล่าวอย่างเย้ายวน

นนท์กลับบ้านพร้อมเงินก้อนโตและความรู้สึกว่าเขากำลังก้าวเข้าสู่โลกที่อันตรายและน่าตื่นเต้นอย่างแท้จริง โดยที่ เฮียตงและเจ้มาลี ยังไม่ได้เผยข้อมูลบางส่วนออกมา


นนท์กลับมาถึงบ้านในยามดึก เขารู้สึกอ่อนล้าแต่ก็ตื่นเต้นกับความสำเร็จที่เพิ่งเกิดขึ้น เขาตั้งใจจะเข้านอนทันที

ขณะที่เขากำลังจะหลับตาลง เสียงกระซิบ ที่แผ่วเบาก็แทรกผ่านความเงียบของบ้าน

"นนท์..."

เสียงนั้นดังมาจากทิศทางของห้องนอน น้าเดือน เสียงของเธอดูมีความกระสั่นและเจือไปด้วยความต้องการบางอย่าง นนท์ไม่แน่ใจว่าเป็นความฝันหรือความจริง แต่เสียงเรียกนั้นชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธ

เขาเดินไปตามเสียงอย่างเงียบ ๆ หัวใจเต้นรัวเมื่อมายืนอยู่หน้าประตูห้องนอนของเธอ เขาค่อย ๆ เอามือไป สัมผัสลูกบิด เพื่อจะลองเปิดประตู

น้าเดือนกำลังช่วยตัวเองอยู่ข้างในห้อง โดยกำลัง จินตนาการถึงตัวเขาเอง เสียงครางแผ่วเบาที่พยายามจะเก็บไว้ไม่ให้ดังเล็ดลอดออกมานั้นเต็มไปด้วยความปรารถนา และชื่อของ "นนท์" ก็หลุดออกมาจากริมฝีปากของเธอ

ในวินาทีนั้น นนท์ เข้าใจอย่างถ่องแท้ น้าเดือนต้องการมีอะไรกับฉัน


นนท์ ถอยออกจากหน้าประตูห้องนอนของน้าเดือนอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ความรู้สึกร้อนรุ่มและความผิดบาปผสมผสานกันอย่างแยกไม่ออก แต่เขาก็ตระหนักว่า ความปรารถนาต้องห้าม นั้นเป็น ความรู้สึกร่วมกัน

เขาไม่สามารถปล่อยให้ความตึงเครียดนี้ค้างคาได้ การทำเช่นนั้นมีแต่จะทำให้เขาถูกกัดกินด้วยความรู้สึกผิดและหนี้สินที่ต้องชดใช้ นนท์หายใจเข้าลึก ๆ และตัดสินใจกลับไปที่ประตูห้องนอนของน้าเดือนอีกครั้ง เขาต้องตอบสนองต่อเสียงเรียกนั้น เพื่อยืนยันบทบาท ของตนเอง อย่างเต็มรูปแบบ

นนท์บิดลูกบิดประตูอย่างช้า ๆ และเดินเข้าไปในห้องนอนของน้าเดือนอย่างเงียบ ๆ

เมื่อ น้าเดือน เห็นนนท์ก้าวเข้ามา ร่างกายของเธอก็ เกร็งและแสดงท่าทีตกใจอย่างเห็นได้ชัด เธอพยายามดึงผ้าห่มมาคลุมตัวด้วยความอับอายและตื่นตระหนก

นนท์เดินเข้าไปใกล้เตียง เขาบอกเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแต่หนักแน่น

"ผมได้ยินเสียงน้าเรียกครับ...
แต่ไม่เป็นไรครับ"

คำพูดนั้นเป็นนัยว่า เขารับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นและพร้อมที่จะรับภาระความรู้สึกทั้งหมดนี้


"ผมขอนวดให้น้าเดือนนะครับ...
ผมอยากให้น้าสบายตัวและผ่อนคลายจริง ๆ"

น้าเดือนหายใจออกอย่างแผ่วเบา เธอเหนื่อยล้าเกินกว่าจะปฏิเสธได้แล้ว และภายในใจก็มีความปรารถนาที่ไม่อาจปฏิเสธได้

"อือม... ขอบใจนะ นนท์"

เธอยอมให้เขาทำแต่โดยดี

ความอ่อนโยนของการนวดไหล่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็น ความเร่าร้อน ที่หนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ นนท์ เลื่อนมือที่ชุ่มด้วยน้ำมันลงมาตามขาของน้าเดือนอย่างช้า ๆ มือของเขาสัมผัสกับผิวที่บอบบางของเธออย่างจงใจ ความเร่าร้อนที่ถูกสะสมจากคืนก่อนหน้า ถูกถ่ายทอดผ่านสัมผัสทั้งหมด

ความตึงเครียดถึงขีดสุดเมื่อน้าเดือนหันมาซบหน้ากับอกของนนท์ ดวงตาของเธอหลับพริ้มด้วยความอ่อนล้า แต่เสียงที่เปล่งออกมานั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

น้าเดือน กระซิบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือและขาดห้วง
"น้าเหงา... เหงามานานเหลือเกิน นนท์...
น้าไม่รู้จะพึ่งใครได้อีกแล้ว..."

นนท์ รับรู้ถึง ความอ่อนแอทางอารมณ์ที่แท้จริง ของน้าเดือน เขาตัดสินใจที่จะตอบสนองต่อความเหงาของเธอด้วย การปลดปล่อยทางกาย โดยใช้ร่างกายแทนคำพูด

เขาไม่ได้ให้คำปลอบโยนด้วยคำพูดใด ๆ นนท์ ใช้ มือที่ชุ่มด้วยน้ำมัน สอดเข้าไปใต้ชายผ้าห่มอย่างแนบเนียน และสอดผ่านขอบกางเกงนอนของน้าเดือนที่ตอนนี้เปียกชื้นเล็กน้อย นิ้วกลางและนิ้วชี้ ของเขาสัมผัสกับเนื้ออ่อนนุ่มที่อุ่นร้อนของเธออย่างจงใจและหนักแน่น เขาเลื่อนปลายนิ้วไปตาม จุดที่อ่อนไหวที่สุด ของน้าเดือนทันที

น้าเดือน สะดุ้งเฮือก แต่ไม่ปฏิเสธ เธอพยายามกัดริมฝีปากเพื่อกลั้นเสียงครางที่พุ่งทะลักออกมา

นนท์ เริ่มใช้ปลายนิ้ว กดและคลึง อย่างต่อเนื่องและเป็นจังหวะที่เร่าร้อน มือของเขามั่นคง แต่การเคลื่อนไหวที่นุ่มนวลแต่รุนแรงนั้น ทำให้ร่างกายของน้าเดือนบิดเร่าด้วยความซ่านไปทั้งร่าง นนท์ มองใบหน้าของน้าเดือนที่ตอนนี้แดงก่ำและชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขาเพิ่มความเร็วและแรงกดมากขึ้น

น้าเดือน ไม่สามารถกลั้นเสียงครางได้อีกต่อไป

"อื้อออ... นนท์... อ๊ะ... น้าน... น้าสบายจังเลย..."
เสียงครางที่หลุดออกมาของเธอนั้นเต็มไปด้วย ความพึงพอใจ และความกระหายที่ถูกเติมเต็ม เธอหายใจหอบถี่ พยายามใช้มือจิกไหล่ของนนท์ไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว กล้ามเนื้อร่างกายของน้าเดือนเกร็งและกระตุกหลายต่อหลายครั้ง ภายใต้มือของนนท์

นนท์สัมผัสได้ถึง ความตื่นตัวของเธอ ที่พุ่งถึงขีดสุด เขาใช้มือซ้ายกดใบหน้าของเธอให้ซบลงกับไหล่ของเขาเพื่อกลั้นเสียงครางที่อาจเล็ดลอดออกไปนอกห้อง ส่วนมือขวาก็ยังคง กระตุ้น อย่างหนักหน่วงจนกระทั่ง น้าเดือน ถึงจุดสูงสุดของการปลดปล่อยร่างกายเธอกระตุกแรงเฮือกสุดท้ายและหายใจหอบแรงอย่างอ่อนแรง การถึงจุดสุดยอดหลายต่อหลายครั้ง

การกระทำนี้เป็น จุดสูงสุดของการยอมจำนน ของทั้งนนท์และน้าเดือน

น้าเดือนหายใจหอบและซบหน้าลงกับไหล่ของนนท์ด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้น เธอรู้สึกทั้ง ความขอบคุณ และ ความอับอาย ที่ถูกปลดปล่อยไปพร้อมกัน

นนท์ กระซิบที่ข้างหูของเธออย่างแผ่วเบาแต่ชัดเจน

"ไม่เป็นไรครับน้า...
ผมยินดีช่วยน้าเดือนให้มีความสุข
ได้ตลอดหากน้าต้องการ...
ผมจะเก็บรักษาเพื่อเป็น
ความลับของกันและกัน ตลอดไป"

ณ จุดนี้ นนท์ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของการจัดการความต้องการทั้งทางอารมณ์และทางเพศของน้าเดือนไปแล้วอย่างสมบูรณ์

ความสัมพันธ์ระหว่าง แม่เลี้ยงกับลูกติดของสามี ได้เปลี่ยนไปสู่ความสัมพันธ์ ลับและต้องห้าม อย่างถาวร

นนท์จัดท่านอนให้น้าเดือนอย่างอ่อนโยนอีกครั้ง แล้วออกจากห้องอย่างเงียบ ๆ ในยามวิกาล เขาไปทำความสะอาดร่างกายเพื่อล้างคราบน้ำมันนวดและเหงื่อที่อาบกาย ก่อนจะล้มตัวลงนอนด้วยความรู้สึกที่ผสมผสาน อำนาจ, ความรับผิดชอบ, ความผิดบาป, และความกระหาย ที่จะต้องเผชิญหน้ากับโลกภายนอก


คืนนั้นเมื่อกลับถึงห้อง นนท์ เข้าสู่บัญชีผู้สนับสนุนปลอมที่เขาเพิ่งสร้าง และนั่งลงหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างใจเย็นเพื่อรอเวลา

เมื่อถึงเวลาที่กำหนด เจน ก็เริ่ม ไลฟ์สด ตามตารางเวลาลับของเธอ นนท์ สังเกตเห็นว่าเธอแสดงท่าทีร่าเริงและเต็มไปด้วยความปรารถนาตามบทบาทที่ถูกกำหนดไว้ แต่ดวงตาของเธอยังคงเผยความเหนื่อยล้าและความเครียดที่ซ่อนอยู่

นนท์ เฝ้าดู เจน โชว์ร่างกายและปฏิบัติตามคำขอของผู้ชมเพื่อแลกกับเงินสนับสนุน

เมื่อถึงจุดหนึ่งตามการเรียกร้องของผู้ชม และความจำเป็นในการทำเงิน เจน ก็เริ่ม ช่วยตัวเอง ต่อสายตาผู้ที่เข้ามาดูไลฟ์สดของเธอ เธอกำลังอยู่ในการแสดงที่ต้องแลกด้วยความเป็นส่วนตัวและความเหนื่อยล้าอย่างแท้จริง

นนท์ รู้สึกถึง ความเร่าร้อนต้องห้าม ที่ทวีคูณเมื่อเห็นพี่สาวต่างพ่อของเขาอยู่บนหน้าจอ แต่เขาก็ใช้สติควบคุมตัวเองและตัดสินใจลงมือทันทีในช่วงเวลาที่เธอเปราะบางที่สุด

เขาโอน เงินสนับสนุนก้อนใหญ่ ให้กับ เจน เป็นครั้งแรก มันเป็นจำนวนเงินที่ทำให้ชื่อของเขาปรากฏเป็น ผู้สนับสนุนรายใหญ่ที่สุด ในช่องแชททันที

ในขณะที่ เจน กำลังแสดงและเห็นยอดสนับสนุนที่พุ่งขึ้นอย่างผิดปกติ นนท์ ก็ส่งข้อความส่วนตัวที่เขาพิมพ์ไว้ล่วงหน้า:

ข้อความลับ: "ผมรู้ว่าคุณต้องต่อสู้แค่ไหน... ผมชอบความเข้มแข็งที่คุณซ่อนไว้ภายใต้ความเหนื่อยล้า... คุณไม่ต้องแสดงความเข้มแข็งให้ผมเห็นก็ได้นะครับ... แค่เป็นตัวของคุณเอง"

เจน อ่านข้อความนั้นในระหว่างที่เธอกำลังแสดงอยู่ สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นความสับสนอย่างรุนแรง เพราะข้อความนั้นเจาะลึกเข้าไปในจิตใจที่เหนื่อยล้าของเธออย่างแม่นยำที่สุด นนท์ ปิดคอมพิวเตอร์ลงอย่างรวดเร็ว เขารู้ว่า ระเบิดเวลา ลูกนี้ได้ถูกจุดชนวนแล้ว

นนท์ ตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ด้วยความรู้สึกผิดบาปที่ผสมกับความเร่าร้อนที่มิอาจปฏิเสธได้จากหลายๆเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ เขาลงมาในครัวและพบ น้าเดือน เธอกำลังทำอาหารเช้า บรรยากาศเงียบงัน แต่ทุกการเคลื่อนไหวและการสัมผัสทางสายตาที่พลาดไป ล้วนเต็มไปด้วย ความเข้าใจร่วมกันที่เป็นความลับ

ที่โต๊ะอาหารเช้า นนท์ สังเกตเห็นว่า เจน มีสีหน้าที่ สับสนและอ่อนล้า อย่างเห็นได้ชัด เธอใช้เวลาส่วนใหญ่นั่งมองโทรศัพท์มือถือ โดยมีอาหารเช้าวางอยู่ข้าง ๆ ที่ยังไม่ได้แตะต้อง

เมื่อ นนท์ เดินมานั่งลง เจน ก็เงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วย ความเคลือบแคลงสงสัย

"เมื่อคืนนายได้ยินอะไรแปลก ๆ ในห้องของฉันไหม นนท์? หรือนาย... รู้จักใครที่รวยมาก ๆ ทางออนไลน์บ้างหรือเปล่า"

นนท์ สวมบทบาทลูกเลี้ยงผู้ใสซื่อและไม่รู้เรื่องราวอย่างสมบูรณ์แบบ เขาตอบกลับด้วยท่าทีเรียบเฉย

"ไม่นะ ฉันนอนหลับตั้งแต่หัวค่ำเลย มีอะไรผิดปกติเหรอ?"
เขายักไหล่เล็กน้อย

เจน ถอนหายใจอย่างหงุดหงิด เธอก้มลงมองข้อความในหน้าจอที่มาจาก ผู้สนับสนุนปริศนา อีกครั้ง ข้อความนั้นไม่ได้ต้องการอะไร แต่กลับเต็มไปด้วย ความเข้าใจ ในความเหงาและความกดดันที่เธอเผชิญอยู่

"ไม่มีอะไรหรอก... แค่เรื่องบ้า ๆ บอ ๆ"
เธอลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อหลีกเลี่ยงการสนทนาต่อ
ก่อนจะเดินขึ้นห้องไปอย่างเร่งรีบ

นนท์ มองตามแผ่นหลังของพี่สาวต่างพ่อด้วย รอยยิ้มที่รู้ความลับ เขารู้ว่า เจน กำลังถูกเขย่าจากภายในอย่างหนัก และความนิ่งของเขาในฐานะ นนท์ คนปัจจุบันกำลังเพิ่มอำนาจควบคุมในฐานะ ผู้สนับสนุนปริศนา ให้แข็งแกร่งขึ้น

ขณะที่กำลังรับประทานอาหารเช้า เสียงเคาะประตูดังลั่น แก๊งทวงหนี้ สองคนปรากฏตัวที่ประตูบ้านด้วยท่าทีที่ก้าวร้าว พวกเขาระเบิดอารมณ์ทวงหนี้ของพ่อที่ค้างชำระ และข่มขู่น้าเดือนอย่างเปิดเผย น้าเดือน แสดงท่าทีหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เธอพยายามถอยไปอยู่ข้างหลังนนท์

นนท์ ยืนขวางพวกมาเฟียไว้เพื่อปกป้องน้าเดือน การกระทำของเขาเต็มไปด้วยความกล้าหาญที่เพิ่มขึ้นเพราะ เขามีสิ่งที่ต้องปกป้อง นนท์ยืนยันว่าจะหาเงินมาให้เร็วที่สุด การข่มขู่จบลงเมื่อมาเฟียขู่ทิ้งท้ายและจากไป

ทันทีที่ประตูบ้านปิดลง น้าเดือน โผเข้ากอดนนท์จากด้านหลังแน่น การสัมผัสนี้เต็มไปด้วย ความกลัวที่คลี่คลาย และ ความซาบซึ้งใจอย่างลึกซึ้ง

"ขอบใจมากนะ นนท์...
ถ้าไม่มีเธออยู่... น้าไม่รู้จะทำยังไงจริง ๆ...
เธอเป็นคนเดียวที่ปกป้องน้าได้
ทั้งเรื่องนี้... และเรื่องเมื่อคืน..."

คำกระซิบสุดท้ายของเธอแผ่วเบา แต่ก็ตอกย้ำพันธะลับของพวกเขา


ตลอดวันนี้ นนท์ ใช้เวลาเกือบทั้งหมดในการวิเคราะห์ข้อมูลวิจัยที่เขาได้รับจาก จูน อย่างเงียบ ๆ ในห้องแล็บ แต่ความคิดของเขายังคงวนเวียนอยู่กับนัดหมายในวันพรุ่งนี้ นนท์ ตระหนักว่าการเป็น 'แบบเปลือยเปล่า' ให้กับ อาจารย์แก้ว นั้นแตกต่างจากการควบคุม เจน หรือการติวกับ โรส อย่างสิ้นเชิง นี่เป็นการแสดงความสัมพันธ์ทางกายที่เต็มไปด้วยความเสี่ยงอย่างตรงไปตรงมา

ในช่วงเย็น นนท์ เปิดคอมพิวเตอร์เข้าสู่บัญชีผู้สนับสนุนลับของ เจน เขาเห็นข้อความตอบกลับที่ยาวเหยียดจากเธอ เจน สารภาพถึงความเหนื่อยล้า และความรู้สึกว่ามีเพียงผู้สนับสนุนปริศนาคนนี้เท่านั้นที่มองเห็น 'ตัวตนที่แท้จริง' ของเธอ

นนท์ ตัดสินใจที่จะ ไม่ตอบกลับ ข้อความนั้นในทันที การปล่อยให้ เจน อยู่ในความสับสนและความหวัง เป็นการเพิ่มอำนาจควบคุมทางจิตวิทยาที่ดีที่สุด

หลังเลิกเรียน นนท์ เดินไปยังห้องสมุดเก่าของโรงเรียนตามนัดหมายลับกับ โรส

ลิ่นอับของหนังสือเก่าและฝุ่นในห้องนี้ช่างเหมาะสมกับความลับที่พวกเขากำลังจะสร้าง

โรส นั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้ด้วยท่าทีท้าทาย เธอโยนสมุดแบบฝึกหัดที่เต็มไปด้วยคำตอบผิด ๆ มาให้เขา

"เอาเลย! ไหนบอกว่าจะให้ฉันรอด? ฉันขอบอกไว้นะว่าวิชานี้มันน่าเบื่อที่สุดในโลก"

นนท์ ไม่เสียเวลาตอบโต้ด้วยคำพูด แต่หยิบ คู่มือสรุปฉบับย่อ ที่เขาจัดทำขึ้นอย่างเป็นระบบออกมา มันคือทางลัดที่เธอต้องการอย่างยิ่ง

"ฉันไม่ได้มาเพื่อสอนเธอ แต่มาเพื่อให้เธอ รอด ไปได้ต่างหาก โรส"

เขาเลือกที่จะไม่วางคู่มือลงบนโต๊ะ แต่กลับถือมันไว้ในมือข้างหนึ่ง ก่อนจะนั่งลงข้างเธอ จนร่างกายทั้งสองอยู่ใกล้กันจนแทบจะสัมผัสกันได้ โรส ต้องโน้มตัวเข้ามาใกล้เขาอย่างมากเพื่อจะอ่านเนื้อหาในคู่มือได้ชัดเจน การกระทำนี้เป็นการทำลายขีดจำกัดทางกายภาพที่ตั้งใจสร้างขึ้น

"ดูตรงนี้... นี่คือจุดที่ เด่น ไม่เข้าใจ และนี่คือสิ่งที่จะทำให้เธอทำคะแนนได้ดีกว่าเขา โดยที่เธอไม่ต้องเสียเวลาให้มากนัก"

โรส ตัวเกร็ง ทันทีเมื่อร่างกายของเขาอยู่ใกล้กันขนาดนี้ ความตื่นเต้นจากการละเมิดกฎหมายแห่งความสัมพันธ์ที่เธอมีกับ เด่น ผสมกับความรู้สึกที่ว่า นนท์ เห็นเธอเป็นมากกว่าแค่ผู้หญิงที่ต้องปกป้อง ทำให้เธอรู้สึก ร้อนรุ่ม และ สับสน

นนท์ ใช้จังหวะนั้น โน้มตัวเข้าไปใกล้หูของเธอมากขึ้น จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ

"เรามาทำให้มันเป็น ความลับ ระหว่างเราดีไหม โรส? นี่คือ เกมของเราสองคน... และฉันจะช่วยให้เธอชนะ"

เสียงประตูดัง ปัง! ขึ้น เด่น  พร้อมเพื่อนอีกคนพุ่งเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าโกรธจัดจากความหึงหวง

"กูว่าแล้ว! มึงมาทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ กับแฟนกูวะ นนท์!"

นนท์ ยังคงนั่งอยู่ข้าง โรส โดยไม่สะทกสะท้าน สายตาของเขาเย็นชาแต่เต็มไปด้วยความมั่นใจ

"เรากำลัง ติว กันอยู่ เด่น นายจะมาขัดขวางอนาคตทางการศึกษาของ โรส ทำไม?"

โรส เป็นฝ่ายลุกขึ้นมาขวางระหว่างชายทั้งสอง เธอจ้องมอง เด่น ด้วยสายตาที่รังเกียจ

"นนท์ เป็นติวเตอร์ส่วนตัวของฉัน เด่น
เขาจะทำอะไรก็ได้ที่ทำให้ฉันได้คะแนนดีขึ้น...
นายไม่ต้องมายุ่ง" เธอกอดอกอย่างท้าทาย "

ถ้านายอยากจะขัดขวาง ก็ไปทำให้คะแนนนายดีขึ้นก่อนสิ หรือนายกลัวว่าฉันจะฉลาดกว่านายแล้ว"

เด่น ทำได้เพียงคำรามด้วยความโกรธก่อนจะถูก โรส ไล่ออกไปจากห้องสมุด โรส หันกลับมามอง นนท์ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วย ความชื่นชม และ ความสนใจ ที่เพิ่มขึ้น

นนท์ รีบส่งข้อความรายงานผลให้กับ ครูบี ทันที
"ภารกิจสำเร็จไปส่วนหนึ่งครับครู โรส
ยอมรับการติวแล้ว...
และพร้อมที่จะกลับมาเข้าเรียนเรียบร้อยแล้ว"

เย็นวันนี้  ร่างกายของนนท์ รู้สึกถึงความเหนื่อยล้า จะได้เข้านอนอย่างเร็ว เพราะพรุ่งนี้นนท์กำลังจะเผชิญหน้ากับ อาจารย์แก้ว ที่อพาร์ตเมนต์ส่วนตัวขอเธอ

...เมื่อเวลาล่วงเลยไปสู่กลางดึก นนท์ นอนหลับอย่างอ่อนล้าในคืนนั้น
ประตูห้องนอนของเขาถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ และเงียบเชียบที่สุด น้าเดือน ยืนอยู่ที่ขอบประตูในความมืด เธออยู่ใน ชุดนอนบางเบา ที่ดูไม่ปกปิดร่างกายเท่าใดนัก ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความอ่อนแอที่ถูกซ่อนไว้มานาน

เธอค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้เตียงของ นนท์ โดยไร้เสียง เธอไม่รู้ว่า นนท์ ตื่นขึ้นมาครึ่งหนึ่งแล้ว หรือตื่นขึ้นมาจากการรับรู้ถึงการมีอยู่ของเธอตั้งแต่เธอเริ่มเข้ามาในห้อง

น้าเดือน ยืนอยู่ข้างเตียงครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวลงมาและใช้มือที่สั่นเทา ค่อย ๆ สัมผัสร่างกายของนนท์ ผ่านเนื้อผ้าเบา ๆ ก่อนจะ ปลดชุดนอนของเขา ออกอย่างช้า ๆ มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยแต่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น นนท์รู้สึกตื่นตัวอย่างรวดเร็วและยอมจำนนต่อสถานการณ์โดยสมบูรณ์

...มือของ น้าเดือน เลื่อนลงไปและ จับลำควยของนนท์ ไว้ นี่คือครั้งแรกที่เธอได้สัมผัสร่างกายเขาแบบเต็มไม้เต็มมือ ความร้อนและขนาดที่รับรู้ได้ทำให้เธอรู้สึกซาบซ่านไปทั่วร่าง

น้าเดือน โน้มตัวลงมาหาเขาอย่างช้า ๆ เธออมลำควยให้นนท์ โดยที่สายตายังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าของเขาเพื่อส่งสารว่า เธออยากให้นนท์ผ่อนคลาย จากความเครียดทั้งหมดที่ต้องแบกรับมาเมื่อเช้า


ขณะที่เธอกำลังทำให้นนท์รู้สึกดี มือของเธอก็ค่อย ๆ หยุดลง น้าเดือน ดึงหน้าขึ้นมา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาและแสงสะท้อนของความรู้สึกผิดบาปที่กำลังจะถูกปลดปล่อยออกมา

"นนท์... น้าขอโทษ...
น้าพยายามห้ามตัวเองแล้ว...
แต่น้าไม่ไหวจริง ๆ..."



น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ นนท์เอื้อมมือไป จับมือของน้าเดือน ที่กำลังสัมผัสร่างกายของเขาไว้เบา ๆ

"ไม่เป็นไรครับ น้าเดือน ผมอยู่ตรงนี้..."

"น้ารู้ว่ามันผิด...
น้ารู้ว่าน้าเป็นเพื่อนของพ่อหนู...
แต่น้า เหงามาก... ทุกวัน
มันมีแต่เรื่องหนี้สินและปัญหา...
น้าต้องการ... น้าต้องการ
ใครสักคนที่ทำให้น้าลืมทุกอย่างได้"

เธอใช้มือเช็ดน้ำตาอย่างลวก ๆ

"น้าต้องการ... ความรู้สึกดี ๆ จากหนู"

...คำพูดของเธอคือ การยอมจำนน ต่อแรงปรารถนาและความเครียดที่สะสมมาทั้งหมด เธอตัดสินใจที่จะละทิ้งข้อจำกัดทางสังคมและความรู้สึกผิดไว้เบื้องหลังชั่วคราว นนท์ ไม่พูดอะไรอีกแล้ว เขาโอบกอด น้าเดือน ไว้แน่น และใช้การกระทำเป็นคำตอบ น้าเดือน ตอบสนองต่อความต้องการของเขาอย่างเร่าร้อนและบ้าคลั่งเช่นกัน น้าเดือน เป็นฝ่ายนำอย่างไม่ลังเล เธอจัดการปลดชุดคลุมอาบน้ำออกอย่างรวดเร็ว แล้วเลื่อนตัวขึ้นคร่อมร่างของนนท์ น้าเดือน ใช้มือของนนท์จับที่เอวของเธอเพื่อชี้นำตำแหน่งที่ถูกต้อง แล้ว สอดใส่ แก่นกายของนนท์เข้าสู่ตัวเธออย่างรวดเร็วและหนักแน่น


น้าเดือน ซบหน้าลงกับไหล่ของนนท์
หอบหายใจอย่างหนัก
ด้วยความสุขสมที่มา
พร้อมกับความผิดบาปที่ท่วมท้น

"โอ้... นนท์... อึก...
น้าต้องการเธอแบบนี้...
ต้องการมาก...
เธอคือทุกอย่างที่น้าต้องการตอนนี้..."

นนท์ รู้สึกถึงความรุ่มร้อนที่รัดแน่น ความเป็นผู้ใหญ่และความเป็นชายถูกปลุกขึ้นอย่างสมบูรณ์ ความเร่าร้อน ที่ถูกเก็บกดจากความสัมพันธ์ต้องห้ามและการเป็นผู้แบกรับภาระหนี้สิน ได้ถูกปลดปล่อยออกไปทั้งหมด

น้าเดือน ครางออกมาอย่างต่อเนื่องด้วยความพึงพอใจและเร่าร้อนสุดขีด เธอเงยหน้าขึ้นจากไหล่ของนนท์ ดวงตาจับจ้องไปที่ใบหน้าเขาด้วย ความต้องการทางเพศอย่างมหาสาร

"อ๊าาาา! นนท์... !
อื๊ออออ! น้าไม่ไหวแล้ว... !
 ซี้ดดดด! ตรงนั้นแหละ! อ๊างงง!"

เสียงครางของเธอสูงขึ้นและขาดห้วงไปอย่างควบคุมไม่ได้ เธอแสดงความต้องการอย่างโจ่งแจ้งและบ้าคลั่ง ราวกับว่านี่คือทางเดียวที่เธอจะสามารถหลีกหนีจากโลกแห่งความเป็นจริงได้

น้าเดือน พุ่งเข้าหาจุดสูงสุดของการปลดปล่อยอย่างต่อเนื่อง โดยมีนนท์เป็นเพียง จุดยึดเหนี่ยว และ ทางออก เดียวของเธอ เธอขยับสะโพกตามจังหวะของเขาอย่างเร่งเร้า

หลังจากถึงจุดสูงสุดอย่างรุนแรง น้าเดือน ก็ทรุดลงบนร่างของนนท์ด้วยความอ่อนแรง เธอใช้มือ ลูบไล้ ใบหน้าของเขาด้วยความรักใคร่และความซาบซึ้งใจอย่างลึกซึ้ง ความสัมพันธ์ของพวกเขาในตอนนี้เป็น พันธะทางร่างกายและอารมณ์ ที่ไม่อาจย้อนคืนได้

"นนท์... หลังจากนี้... เธอทำต่อเองนะ..." เธอส่งมอบการควบคุมและความรับผิดชอบในความเร่าร้อนครั้งนี้ให้กับนนท์อย่างสมบูรณ์ แล้วปล่อยให้เขากลายเป็น ผู้ชาย อย่างเต็มตัว
น้าเดือน กระซิบเสียงแผ่วลงข้างหูของนนท์

เธอคอยตอบสนองต่อทุกการเคลื่อนไหวของเขาจนกระทั่ง นนท์ ได้ปลดปล่อยความเป็นชายออกมาอย่างเต็มที่ น้าเดือน สวมกอดเขาไว้แน่น การกอดนี้คือการยอมรับความสัมพันธ์ต้องห้ามนี้อย่างเป็นทางการ

เขาพลิกตัวอย่างช้า ๆ ทำให้ น้าเดือน ที่อ่อนแรงอยู่ตอนนี้กลายเป็นฝ่ายอยู่ใต้ร่าง นนท์ ประคองร่างของเธอไว้แน่น พลางมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยน้ำตาจากความเหงาและความสุขสมปะปนกัน เขาก้มลงจูบซับน้ำตาเหล่านั้นอย่างอ่อนโยนที่สุด

นนท์ เริ่มขยับไหวด้วยตัวเองอย่างมั่นใจ จังหวะของเขาเริ่มช้าและหนักแน่นในตอนแรก เพื่อให้ น้าเดือน ได้รับรู้ถึง อำนาจ ที่เปลี่ยนมือไปอยู่ที่เขาแล้ว ทุกการสอดใส่เป็นการตอกย้ำ พันธะต้องห้าม ที่พวกเขาเพิ่งทำขึ้น

เมื่อ น้าเดือน ตอบรับด้วยเสียงครางที่สูงขึ้น นนท์ ก็เพิ่มความเร็วและความลึกของการเคลื่อนไหว เขาโอบอุ้มร่างของเธอไว้แน่นและเริ่มเคลื่อนไหวอย่างเร่าร้อนและลึกซึ้งขึ้น เขารับรู้ถึงความต้องการที่มหาศาลของเธอ และต้องการเติมเต็มมันให้เต็มที่

น้าเดือน เกร็งตัวด้วยความสุขที่ท่วมท้น เธอเงยหน้าขึ้นและจ้องมองนนท์ด้วยสายตาที่ลุกโชนอย่างแท้จริง

"โอ้... นนท์... อึ๊ก...
ใช่เลย... แรงแบบนี้แหละ!
ซี้ดดดด! ลูกผู้ชายของน้า!
น้า... น้าไม่ไหวแล้ว... อ๊าาาาาา!"
เสียงครางของเธอแปรเปลี่ยนเป็นเสียงร้องที่รุนแรงและขาดห้วง เธอจิกเล็บ ลงบนแผ่นหลังของนนท์อย่างแรง

นนท์ พาน้าเดือนไปสู่จุดสูงสุดอีกครั้ง การถึงจุดสุดยอดครั้งที่สอง นี้รุนแรงกว่าครั้งแรกมาก ร่างกายของ น้าเดือน สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้และอ่อนแรงลงบนเตียง เธอซบหน้าลงกับอกของนนท์ด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายได้

หลังจากนั้นไม่นาน นนท์ ก็ถึงจุดสูงสุดของตัวเองตามไปอย่างรุนแรงโดยการหลั่งน้ำเข้าสู่ช่องทางรักของน้าสาวของตนเองจนหมด เขาทรุดตัวลงบนร่างของน้าเดือนด้วยความอ่อนล้า แต่เต็มไปด้วย ความรู้สึกที่ได้เป็นผู้ชายอย่างสมบูรณ์

น้าเดือน จูบเขาด้วยความรู้สึกซาบซึ้งและผูกพันที่แท้จริง

"ขอบคุณนะ นนท์... ขอบใจที่เธอไม่ทิ้งน้าไป... เธอเป็น... เธอเป็นแสงสว่างเดียวของน้าในความมืดนี้..." เธอเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผากของนนท์ด้วยความอ่อนโยนสุดซึ้ง แล้ว กอดเขาไว้แน่น การกอดนี้คือคำมั่นสัญญาที่ชัดเจน: นนท์ ไม่ใช่แค่คนรัก แต่เป็น ผู้ช่วยชีวิตทางอารมณ์ ของเธอ ซึ่งเป็นแรงจูงใจที่สำคัญที่สุดของเขา