หนี้รักพันธนาการ บทที่ 3

 



 
( MILF/INCEST )

...ความเดิมตอนที่แล้ว...

...นนท์ รับช่วงต่อจากคำกระซิบแผ่วเบาของ น้าเดือน "นนท์... หลังจากนี้... เธอทำต่อเองนะ..." เขาพลิกตัวอย่างช้า ๆ ทำให้ น้าเดือน ที่อ่อนแรงอยู่ตอนนี้กลายเป็นฝ่ายอยู่ใต้ร่าง นนท์ ประคองร่างของเธอไว้แน่น พลางมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยน้ำตาจากความเหงาและความสุขสมปะปนกัน เขาก้มลงจูบซับน้ำตาเหล่านั้นอย่าง อ่อนโยนที่สุด

นนท์ เริ่มขยับไหวด้วยตัวเองอย่าง มั่นใจ จังหวะของเขาเริ่มช้าและหนักแน่นในตอนแรก เพื่อให้ น้าเดือน ได้รับรู้ถึง อำนาจ ที่เปลี่ยนมือไปอยู่ที่เขาแล้ว ทุกการสอดใส่เป็นการตอกย้ำ พันธะต้องห้าม ที่พวกเขาเพิ่งทำขึ้น

เมื่อ น้าเดือน ตอบรับด้วยเสียงครางที่สูงขึ้น นนท์ ก็เพิ่มความเร็วและความลึกของการเคลื่อนไหว เขาโอบอุ้มร่างของเธอไว้แน่น ทุกการกระแทกที่หนักหน่วงและสม่ำเสมอของนนท์ ทำให้ ร่างกายของน้าเดือน สั่นไหวอย่างรุนแรง โดยเฉพาะ หน้าอกอิ่มเต็มของเธอที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างบ้าคลั่ง ไปตามแรงกระแทก ภาพนั้นทำให้ความเร่าร้อนยิ่งทวีคูณขึ้นไปอีก เสียงคราง ของน้าเดือนดังอย่างต่อเนื่องตามจังหวะของนนท์

"มัน แน่น... คับรูไปหมด... ความรู้สึกที่รุนแรงและเติมเต็มนี้ แตกต่างจากพ่อของเค้า ที่ ฉันเคยสัมผัสมาอย่างสิ้นเชิง—มันคือ ความรู้สึกที่ ฉันโหยหามานาน จนทำให้ฉันแทบจะหยุดหายใจ...ไปเลย"

น้าเดือน เกร็งตัวด้วยความสุขที่ท่วมท้น เธอเงยหน้าขึ้นและจ้องมองนนท์ด้วยสายตาที่ลุกโชน

"อึ๊ก... ใช่เลย... นี่มัน
... สุดยอดไปเลย...
เธอทำให้ฉันรู้สึกดีสุด ๆ ไปเลย
นนท์! อ๊าาาาา!"

เธอใช้มือจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของนนท์ด้วยความเร่าร้อนสุดขีด

นนท์ ที่มองหน้าอกที่กระเพื่อมอยู่นั้น เขาโน้มตัวลงไปกระซิบถาม น้าเดือน ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความต้องการ

"น้าเดือน... ผม...
ผมขอดูด...ขอดูดนม
ของน้าเดือนได้ไหมครับ?..."

น้าเดือน สบตากับนนท์เพียงครู่เดียว ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความปรารถนาและการยอมรับ เธอใช้มือ จับศีรษะของนนท์ และ กดลง บนทรวงอกของเธอแทนคำตอบทั้งหมด การกระทำนั้นเป็นการ ส่งมอบความต้องการส่วนตัว ที่สุดให้กับนนท์อย่างสมบูรณ์

นนท์ รับการอนุญาตนั้นอย่างเร่าร้อน เขาใช้ริมฝีปากและมือเพื่อปรนเปรอ ส่วนที่อ่อนไหวที่สุดของเธอ ในขณะที่ สะโพกของเขายังคงกระแทกกระทั้น อย่างหนักหน่วงและรุนแรงยิ่งกว่าเดิม การกระทำที่ดำเนินไปพร้อมกันนี้ทำให้ น้าเดือน ครางออกมาอย่างขาดห้วงและเสียงสูงอย่างที่สุด

น้าเดือน เกร็งตัวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ และไปถึงจุดสูงสุดอีกครั้งด้วยความสุขสมที่ท่วมท้น นนท์ ตามไปในเวลาไม่นานนัก เขาทรุดตัวลงบนร่างของน้าเดือนด้วยความอ่อนล้า แต่เต็มไปด้วย ความรู้สึกที่ได้เป็นผู้ชายอย่างสมบูรณ์


ทั้งคู่นอนกอดกันแน่นบนเตียงที่ยับยู่ยี่ หัวใจเต้นระรัวคลอเคล้ากัน น้าเดือน เป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความอ่อนโยนที่สุด


"นนท์... ฟังน้านะ... น้าขอโทษ...
สำหรับทุกสิ่งที่น้าทำลงไป
น้ารู้ว่ามันผิด... น้าไม่ควร...
แต่น้า ห้ามความรู้สึกตัวเองไม่ได้เลย
น้าเหงาเหลือเกิน... หวังว่า...
หนูจะไม่รังเกียจน้า ผู้หญิง....
ที่ควบคุมตัวเองไม่ได้คนนี้ใช่ไหม?"

นนท์ เงยหน้าขึ้นมองดวงตาที่แดงก่ำของเธอ เขาเชยคางของเธอขึ้นมาอย่างอ่อนโยนที่สุด และจูบเธออย่าง หวานซึ้งและเนิ่นนาน

"น้าเดือน... ฟังผมนะครับ... ผมไม่เคยรังเกียจน้าเลยแม้แต่วินาทีเดียว สิ่งที่เกิดขึ้น... มันเกิดจากความรู้สึกที่แท้จริงของผม... ผมอยากเป็นคนคนนั้นที่ดูแลน้า... คนที่จะทำให้น้าลืมความเหงาได้"

"นนท์..."

น้าเดือนน้ำตาไหลอีกครั้งด้วยความตื้นตัน

นนท์ได้กอดเธอไว้แน่นพลางพูดต่อ

"น้าเดือนสำหรับผม...
น้าไม่ใช่แค่คนที่ผมต้องอยู่ด้วยตามหน้าที่
น้าเป็นเหมือนแม่... เป็นเหมือนพี่สาว...
และตอนนี้... น้าเป็นผู้หญิงที่ผมรักมากที่สุด ในชีวิตนี้**"

เขาเลื่อนตัวลงจากร่างของเธอแล้วนอนข้าง ๆ โดยประสานมือกับเธอไว้แน่น

"ตอนนี้พ่อไม่อยู่แล้ว...
สิ่งไหนที่ผมทำแทนพ่อได้...
สิ่งไหนที่ทำให้ชีวิตน้ามีความสุขได้...
ผมจะทำทุกอย่างเลยครับ
น้าเดือน... น้าไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้วนะ"

น้าเดือน จูบเขาด้วยความรู้สึกซาบซึ้งและผูกพันที่แท้จริง เธอซบหน้าลงกับไหล่ของนนท์ "ขอบคุณนะ นนท์... ขอบใจที่เธอไม่ทิ้งน้าไป... เธอเป็น... เธอเป็นแสงสว่างเดียวของน้าในความมืดนี้..." เธอเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผากของนนท์ด้วยความอ่อนโยนสุดซึ้ง แล้ว กอดเขาไว้แน่น การกอดนี้คือคำมั่นสัญญาที่ชัดเจน นนท์ เป็น ผู้ช่วยชีวิตทางอารมณ์ ของเธอ ซึ่งเป็นแรงจูงใจที่สำคัญที่สุดของเขา

หลังจากที่ทั้งคู่นอนกอดกันแน่นท่ามกลางความสงบและอ้อมกอดที่อบอุ่น น้าเดือน ก็ผละออกจากอ้อมกอดของนนท์อย่างช้า ๆ

"นนท์... รุ่งเช้าแล้ว...
น้าต้อง... กลับไปพักผ่อนที่ห้องของน้าแล้วนะ"

เธอลูบแก้มของนนท์อย่างอ่อนโยนอีกครั้ง บนใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มจาง ๆ ที่สื่อถึงความพึงพอใจและความผ่อนคลายอย่างแท้จริง ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่นนท์ไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นรอยยิ้มที่มอบความหวังให้แก่เขา

"ครับ น้าเดือน... พักผ่อนให้เต็มที่นะครับ"


น้าเดือน ลุกจากเตียงและแต่งกายอย่างรวดเร็ว เธอหันกลับมามองนนท์เป็นครั้งสุดท้าย ส่งรอยยิ้มนั้นมาให้เป็นเสมือน คำมั่นสัญญาแห่งความลับ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ

นนท์ นอนมองเพดานด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยม แต่สมองก็เริ่มทำงานอย่างหนัก รอยยิ้มของน้าเดือน คือแรงผลักดันที่ยิ่งใหญ่ที่สุด แต่เขาก็รู้ว่าความรักอย่างเดียวไม่เพียงพอที่จะหยุดยั้ง แก๊งทวงหนี้ ได้

แรงจูงใจสุดท้ายได้รับการยืนยันแล้ว เขาจะต้องมี อำนาจและเงิน ให้มากพอที่จะซื้อความปลอดภัยให้กับ น้าเดือน และรักษาสถานที่แห่งความรักนี้ไว้ให้ได้


นนท์ ลงมาจากห้องนอนด้วยความรู้สึกที่ผสมผสาน ความอ่อนล้า จากกิจกรรมยามวิกาล และ พลังใหม่ ที่เกิดจากความมุ่งมั่นที่จะปกป้อง น้าเดือน

เขาเห็น น้าเดือน กำลังจัดโต๊ะอาหารเช้าอยู่ เธออยู่ในชุดที่ดูเป็นปกติและเป็นแม่บ้านที่รับผิดชอบ น้าเดือน เงยหน้าขึ้นมองนนท์ แววตาของเธอสบกับเขา เพียงชั่วครู่ ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไร แต่ รอยยิ้มจาง ๆ ที่ผุดขึ้นบนใบหน้าของน้าเดือนนั้นเต็มไปด้วยความหมาย เป็นรอยยิ้มที่รู้กันเพียงสองคน ราวกับว่าเหตุการณ์เร่าร้อนเมื่อคืนเป็นเพียง ความฝันแสนหวาน ที่พวกเขาทั้งคู่ต่างร่วมกันฝันและจดจำไว้ในส่วนลึกของหัวใจ

เจน นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารแล้ว และบรรยากาศของเธอดู หม่นหมอง ผิดจากปกติ

"อรุณสวัสดิ์ เจน
เช้านี้ดูไม่สดใสเลยนะ
มีอะไรไม่สบายใจเหรอ?"

"ก็... นิดหน่อยน่ะ " เธอเขี่ยอาหารในจานอย่างไม่มีอารมณ์ "เพื่อนใหม่ที่ฉันคุยในเน็ตเมื่อคืนก่อน... เขาไม่ตอบข้อความฉันเลย ฉันไม่รู้ว่าเขาหายไปไหน"

นนท์ ความเข้าใจ เขารู้ได้ทันที ว่า เจน กำลังพูดถึง ตัวตนในโลกออนไลน์ที่เขาได้สร้างขึ้นมา เพื่อคุยกับเธอ

นนท์ พยักหน้าให้กำลังใจเจน และรีบกินอาหารเช้าอย่างรวดเร็วเพื่อเตรียมตัวออกไปทำงาน ด้วยความตระหนักว่าเขามี ภารกิจที่เร่งด่วนกว่า ที่ต้องไปจัดการ

นนท์ ออกจากบ้านอย่างรวดเร็วหลังจากรอยยิ้มแห่งความลับของ น้าเดือน
เขามุ่งหน้าไปยังบ้านของ น้าดา ทันทีเพื่อเริ่มต้นงานหาเงิน

นนท์ พบ น้าดา ยืนอยู่กลางสวนขนาดใหญ่ของเธอใน ชุดทำสวนที่เปิดเผย เธอมีสีหน้ามุ่งมั่นและเต็มไปด้วยพลังงานในการทำธุรกิจฟาร์ม

"อ้าว นนท์ มาได้จังหวะพอดีเลย! ฉันต้องการลูกมือที่ไว้ใจได้นะ งานนี้ไม่ใช่แค่เล่น ๆ แต่เป็นธุรกิจของฉันเลย"

น้าดา มอบหมายงานให้ นนท์ จัดการกับสวนที่รกเรื้อ นนท์ ต้องใช้แรงกายอย่างหนักในการกำจัดวัชพืชและยก รถเข็นที่เต็มไปด้วยดิน

น้าดา ยืนดูการทำงานของนนท์อยู่ใกล้ ๆ เธอประทับใจ ในความแข็งแกร่งและความจริงจังของเด็กหนุ่มคนนี้เป็นอย่างมาก เธอใช้มือแตะที่ไหล่ของนนท์เพื่อแสดงความชื่นชม "แกแข็งแรงกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะ นนท์..."

หลังจากเสร็จงานทำสวน นนท์ก็เริ่มเข้าสู่ธุรกิจหลักของน้าดา น้าดา มอบหมายให้ นนท์ ช่วยส่งนมสดโฮมเมด ให้กับลูกค้าหลายราย รวมถึงการไปส่งที่ร้าน ตงพิซซ่า ด้วย การส่งนมนี้ไม่เพียงแต่ทำให้นนท์ได้ค่าจ้าง แต่ยังเป็นการแสดงให้ เจ้มาลี เห็นว่าเขากำลังหาเงินทุกทางเพื่อเอาตัวรอด

เมื่อเสร็จสิ้นงานในช่วงเช้าทั้งหมด น้าดา ปลดอุปกรณ์ทำสวนและผ่อนคลายลงทันที เธอมีสีหน้าเหนื่อยล้า แต่ก็เต็มไปด้วยความผ่อนคลาย เธอชวนนนท์เข้าไปพักผ่อนในบ้าน น้าดา บิดกายด้วยความเมื่อยล้า ร่างกายของเธอเผยให้เห็นสัดส่วนที่ชัดเจนยิ่งขึ้น

"โอ๊ย... ปวดเมื่อยไปหมดเลย นนท์ เดี๋ยวน้าขอไปล้างตัวสักหน่อยนะ เดี๋ยวน้าลงมาหานนท์ให้นนท์ช่วยอะไรก่อนจบงานช่วงเช้านะ"

เสียงน้ำในห้องน้ำที่ไหลมันชัดเจนมากๆ ราวกับน้าดาเธอเข้าห้องน้ำแล้วไม่ได้ปิดประตู เสียงนี้ มันทำให้นนท์อยากรู้อยากเห็นเหลือเกิน

แต่...นนท์ก็ห้ามใจตัวเองเอาไว้ เขาพยายามอดทนรออย่างใจจดใจจ่อ

เวลาได้ผ่านไปสักพัก น้าดา เดินลงมาพร้อมกับ ครีมนวดร่างกาย เธอยิ้มให้เขาราวกับรู้ว่านนท์กำลังคิดอะไรอยู่

"นนท์ช่วยทา ครีมให้ฉันที่หลังหน่อยได้ไหม?
ตอนนี้ฉันรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัวเลย...
มันคงจะดีถ้ามีมือที่แข็งแรงอย่างเธอช่วย"

นนท์ รับหลอดครีมนวดไว้ในมือ น้าดา หันหลังให้เขา นั่งลงบนโซฟาด้วยท่าทางที่เปิดเผยและผ่อนคลาย

"เบามือหน่อยนะ นนท์... หลังฉันตึงมากเลย"

นนท์ บีบครีมลงบนฝ่ามือแล้วเริ่มลูบไล้ที่แผ่นหลังของเธออย่างช้า ๆ การสัมผัสแรก นั้นทำให้ น้าดา หายใจเข้าลึก ๆ ด้วยความพึงพอใจ

นนท์ ใช้ปลายนิ้ว นวดวน ตามไหล่และกล้ามเนื้อที่ตึงเครียดของเธอ ความสามารถในการ บรรเทาความเจ็บปวด ของนนท์ทำให้ น้าดา ส่งเสียงครางในลำคอด้วยความผ่อนคลาย:

"อืมมม... นนท์...
เธอทำได้ดีกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะ"

เมื่อนนท์นวดลงมาถึง บริเวณบั้นท้ายและเอวที่โค้งเว้า มือของเขาเริ่ม หยุดชะงัก เล็กน้อยเพราะความประหม่า น้าดา รับรู้ได้ถึงความลังเลนั้น เธอเอื้อมมือไป จับมือของนนท์ และกดมันให้ลูบไล้ลงไปที่บริเวณที่ลึกซึ้งกว่าเดิมแทนคำพูด

เมื่อความใกล้ชิดดำเนินไปถึงจุดที่ไม่สามารถย้อนกลับได้ นนท์ ก็เริ่มแสดงอาการ ตื่นตัวทางเพศ ออกมาอย่างชัดเจน

น้าดา หันหน้ากลับมามองเขา เธอสังเกตเห็นอาการนั้นทันที แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและความสนใจที่ชัดเจน

"โธ่... นนท์...
ดูเหมือนว่าการช่วยน้าผ่อนคลายมันจะทำให้เธอ...
ตื่นเต้น เกินไปหน่อยนะ?"

นนท์ พยายามจะขอโทษ แต่ น้าดา กลับ ส่ายหน้าปฏิเสธ เธอยิ้มอย่างพึงพอใจในความเป็นชายที่นนท์แสดงออกมา

"ไม่เป็นไรหรอก... น้าเข้าใจดี... ผู้ชายที่แข็งแรงก็มีความต้องการแบบนี้แหละ..." เธอเอื้อมมือไป ลูบไล้ บริเวณเป้ากางเกงที่กำลังตื่นตัวของนนท์เบา ๆ "น้าชอบนะ... ที่เธอจริงจังกับ 'งาน' นี้"



ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปกว่านี้ นนท์ ก็จำได้ถึงภาระหน้าที่อื่น ๆ ที่เขายังไม่ได้จัดการ

"น้าดาครับ พอดีช่วงบ่ายผมมีงานต้องไปทำต่อ ไว้ช่วงเย็น ๆ ผมจะแวะมาอีกครั้งนะครับ"

คำขอโทษและคำกล่าวของนนท์ทำให้ น้าดา ชะงักเล็กน้อย เธอรู้สึกผิดหวังจากนนท์เล็กน้อย ที่ความเร่าร้อนถูกขัดจังหวะ แต่เธอก็เข้าใจในความมุ่งมั่นของเขา

"อืม... ก็ได้ นนท์
เธอเป็นคนรับผิดชอบดีจริงๆ...
งั้นเจอกันเย็นนี้ที่นี่นะ"


นนท์ พยักหน้ารับและรีบออกจากบ้านน้าดาไปเพื่อจัดการภารกิจช่วงบ่ายของเขา โดยทิ้ง ความตื่นเต้นและความเร่าร้อนที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อย ไว้เบื้องหลัง

บ่ายวันเดียวกัน นนท์ เดินทางมาถึงอพาร์ตเมนต์สุดหรูของ อาจารย์แก้ว เมื่อเธอเปิดประตูต้อนรับเขา ความสง่างามและความเร่าร้อนที่ซ่อนอยู่ของครูสาวทำให้ นนท์ รู้สึกตึงเครียดขึ้นมาทันที

ภายในห้องนั่งเล่นถูกจัดให้เป็น สตูดิโอศิลปะส่วนตัว มีขาตั้งภาพเขียนขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลาง


"หนูมาตรงเวลาดีมาก นนท์...
ครูต้องการความสมบูรณ์แบบในงานศิลปะชุดใหม่นี้"

ขณะที่เธอพูด อาจารย์แก้ว สูดหายใจเข้าลึก ๆ สายตาของเธอจับจ้องไปที่ นนท์ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ

"ดูเหมือนหนูจะเพิ่งมาจากกิจกรรมที่ใช้แรงกายมาสินะ

นนท์... ครูได้กลิ่น เหงื่อ
ของหนู... มันช่าง... สดชื่น ดีจริง ๆ"

นนท์ รู้สึกเขินเล็กน้อยกับคำพูดที่ตรงไปตรงมาของเธอ


"ครับครู ผมเพิ่งไปทำงานสวนช่วงเช้ามานิดหน่อย...
ผมขอตัวไปล้างตัวสักเล็กน้อยได้ไหมครับครู?"

อาจารย์แก้ว ยิ้มกว้าง แววตาของเธอเป็นประกายอย่างมีเลศนัย

"แน่นอนสิ! ห้องน้ำอยู่ทางนั้นเลย" เธอชี้ไปที่ประตูบานหนึ่ง "เดี๋ยวครูจะเตรียม ชุด ไว้ให้หนูที่หน้าห้องน้ำนะ... ครูไม่อยากให้หนูมาทำเสื้อผ้าครูเปื้อนสี"

นนท์ พยักหน้าและตรงไปที่ห้องน้ำอย่างรวดเร็ว เมื่ออาบน้ำเสร็จและเดินออกมา เขากลับพบเพียง ผ้าเช็ดตัวผืนหนา วางพาดอยู่บนราวหน้าห้องน้ำ ไม่มีเสื้อผ้าใดๆ อย่างที่อาจารย์แก้วกล่าวไว้ นนท์ ไม่ได้แปลกใจมากนัก เขาเช็ดร่างกายแล้วเดินกลับไปยังสตูดิโอศิลปะ