สัญญาแห่งรัก..ใต้ร่มเงาบาป ตอนที่ 5 (Incest)

 

 
 


แทน กอดแป้งแน่น เขาตระหนักว่าความต้องการส่วนตัวของเขาในการไปหาความใคร่ที่บิดเบี้ยวนั้น ไม่ได้มีเหตุผลทางกายภาพใดๆ มาสนับสนุนอีกต่อไปแล้ว

"นี่แหละคือความรักที่ถูกต้อง... นี่แหละคือสิ่งที่จะปกป้องความลับของเราไว้" แทนคิดในใจ

เขาเพ่งสมาธิไปที่การแสดงความรักอย่างสุภาพเพื่อเติมเต็ม "ความเหงา" ของเธอ ไม่ใช่การปลดปล่อย "ความใคร่" ของเขา

รสชาติ... รสชาติของความใคร่ที่น้องแป้งมอบให้ หอมหวานและบริสุทธิ์ แต่กลับขาดความเผ็ดร้อนและบ้าคลั่ง ที่กระตุ้นเขาให้แทบคลั่ง

สัมผัส... ร่างกายของน้องแป้งนั้นอ่อนเยาว์และแข็งแรง แต่กลับขาดความรู้ใจและความยืดหยุ่นของผู้ที่ผ่านโลกมามาก ที่สามารถนำพาเขาเข้าสู่ห้วงแห่งความสุขที่บิดเบี้ยวที่สุดได้

"มันไม่เร้าร้อนและตื่นเต้นเหมือนตอนที่เย็ดกับแม่เลยสักนิด..." ความคิดนี้แล่นเข้ามาในหัวของ พี่แทน อย่างไม่หยุดหย่อน เขาต้องต่อสู้กับแรงดึงดูดของความเคยชินและความคลั่งไคล้ที่แม่เดือนเคยฝังไว้

เมื่อความตื่นเต้นค่อยๆหายไป แทนก็ค่อยๆ ถอนลำควยที่นุ่มนิ่มออกมาอย่างเชื่องช้า น้องแป้งส่งเสียงครางแผ่วเบาแล้วยกสะโพกขึ้นตามเล็กน้อย ราวกับว่ายังไม่อยากให้ส่วนหนึ่งของแทนหลุดออกไป น้ำกามอุ่นๆ ที่ไหลออกมาผสมกับน้ำรักของครูแป้ง ทิ้งร่องรอยแห่งความสุขไว้บนผ้าปูที่นอน

เขาค่อยๆ ล้มตัวลงนอนข้างๆ น้องแป้งที่อ่อนเพลียแต่เต็มไปด้วยความสุข น้องแป้งซบหน้าลงกับแผงอกของเขาด้วยรอยยิ้ม

"พี่แทน... แป้งรักพี่นะคะ... แป้งมีความสุขที่สุดเลย" น้องแป้งกระซิบอย่างใสซื่อ

คำพูดนี้ทำลายความรู้สึกผิดในใจของ แทน ลงทันที แม้เซ็กส์ที่ทำกับน้องแป้งจะไม่ได้เร้าร้อนและตื่นเต้นเหมือนกับผู้เป็นแม่ แต่เขาก็ต้องยอมรับความจริงข้อนี้

"นี่แหละคือความรักที่ถูกต้อง... นี่แหละคือสิ่งที่จะปกป้องความลับของเราไว้"

แทน กอดแป้งแน่น เขาตระหนักว่าเขาไม่สามารถปล่อยให้ความต้องการส่วนตัวมาทำลายแผนการได้ เขาต้องหาใครสักคนที่เขาสามารถร่วมสร้างครอบครัวในอนาคตต่อจากนี้ และแป้งคือคนที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับฉากหน้านี้

แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ไม่สามารถทนต่อความห่างเหินทางกายกับแม่เดือนได้

แทน จูบที่หน้าผากน้องแป้งด้วยความอ่อนโยนเพื่อเป็นการยืนยันความรู้สึกรักที่กำลังก่อตัวอย่างถูกต้อง  ...แต่ความสบายใจนี้ก็แลกมาด้วยความรู้สึกว่างเปล่าบางอย่างที่อยู่ลึกเข้าไปในจิตใจ ความรักที่ถูกต้องได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว


ช่วงเวลาประมาณ ตีสาม...

หลังจากแน่ใจว่าครูแป้งหลับสนิทแล้ว แทนก็ค่อย ๆ ถอนตัวออกจากอ้อมกอดของครูแป้งอย่างเงียบเชียบ ความปรารถนาเดียวที่เขาต้องการตอนนี้คือ การยืนยันตัวตน และ การปลดปล่อยความรู้สึกผิด

แทนเดินออกจากห้องรับรอง เขายื่นมือออกไปสัมผัสลูกบิดประตูห้องนอนของแม่เดือนที่ปิดสนิท

ก๊อก... ก๊อก...

เสียงเคาะประตูที่แผ่วเบาที่สุดดังขึ้นในความมืด รอการอนุญาตจากเมียที่แท้จริงของเขา

เพียงครู่เดียว ประตูห้องนอนของแม่เดือนก็ถูกเปิดออกอย่างเงียบเชียบ แม่เดือนโอบกอดลูกชายแน่น

"แม่ครับ... ผม... ผมทำตามความต้องการของแม่แล้วนะ..." แทนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เขาไม่ได้ต้องการความใคร่ แต่ต้องการการปลอบโยนและความรู้สึกปลอดภัยจากความผิดบาป

แม่เดือนโอบกอดลูกชายแน่น เธอสูดดมกลิ่นของหญิงอื่นที่ติดเสื้อลูกชาย กลิ่นนั้นไม่ได้ทำให้เธอโกรธ แต่ทำให้เธอรู้สึกชนะ เพราะเธอรู้ดีว่า ความผูกพันของลูกชายยังคงอยู่กับเธอ

"มาสิ... มาให้เมียคนนี้ดูแล... เก็บความบริสุทธิ์ของโลกภายนอกไว้ให้แป้ง... แล้วเอาความโหยหาทั้งหมดมาทิ้งไว้ที่นี่... ที่ห้องของเรานะลูก" แม่เดือนกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ

ครูแทนดึงเสื้อผ้าของตัวเองออกอย่างเร่งรีบ เขาไม่ได้ต้องการการร่วมรักแบบเร่าร้อน แต่ต้องการการยืนยันตัวตน เขาปล่อยให้ร่างกายที่เปลือยเปล่าของเขาทรุดลงบนเตียงข้างแม่เดือน

"แม่ครับ... ผมรู้สึกผิด... ผิดกับแป้ง... แต่ผมก็รู้สึกว่าผมทำถูกแล้วที่ได้ทำตามแม่ต้องการ" ครูแทนสารภาพด้วยเสียงที่สั่นเครือ ความอิ่มเอมใจที่สะอาดของครูแป้งไม่อาจเทียบความซับซ้อนของความรู้สึกผิดกับแม่เดือนได้เลย

แม่เดือนไม่ตอบคำถามใด ๆ เธอใช้มือที่นุ่มนวลแต่ชำนาญ ลูบไล้ไปตามร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของลูกชาย เธอรู้ดีว่าคำพูดไม่จำเป็นอีกต่อไป มีเพียงการกระทำเท่านั้นที่ยืนยันความรักที่ถูกสาปแช่งนี้ได้

แม่เดือนโน้มตัวลงมา ประทับจูบลงบนส่วนที่แข็งขืนของลูกชาย เธอใช้ปากครอบครองส่วนนั้นของเขาอย่างเร่าร้อนและคลั่งไคล้ การเริ่มต้นนั้นเต็มไปด้วยความหิวกระหายที่ถูกเก็บไว้ตั้งแต่เช้า

ครูแทนปิดตาลง ความสุขสมที่ได้รับจากแม่เดือนนั้นเหนือกว่าทุก ๆ ครั้ง ที่แม่เคยอมให้กับแทน ความรู้สึกที่ คุ้นเคย, ร้อนรุ่ม, และเต็มไปด้วยความผูกพันทางจิตวิญญาณ ครอบงำเขาอย่างสิ้นเชิง

คราบที่แห้งติดบนลำควยจากการร่วมรักกับครูแป้งถูกชำระล้างออกไปด้วยปากของแม่เดือน ทุกการดูดดึงคือการตอกย้ำว่า เธอคือผู้ที่ได้รับการปลดปล่อยสุดท้าย

แม่เดือนเริ่มใช้มือขวาช่วย กำและรูดลำควยของแทนขึ้นลงอย่างรุนแรงและสม่ำเสมอ มือที่นุ่มนวลแต่แข็งแกร่งนั้นสร้างความเสียวซ่านที่รุนแรงจนแทนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้

และสิ่งที่ทำให้แทนถึงกับตัวเกร็ง คือ มือซ้ายของแม่เดือนที่เลื่อนลงไปด้านล่าง

แม่เดือนใช้ปากดูดดึงพวงไข่ทั้งสองใบของเขาอย่างหนักหน่วง สลับกับการใช้ลิ้นเลียถุงอัณฑะอย่างช้า ๆ การกระทำที่เหนือความคาดหมายนี้ โจมตีศูนย์กลางประสาทความสุขของแทนอย่างรุนแรง มือของแทนกดศีรษะของแม่เดือนลงไปอย่างจงใจและรุนแรง เป็นการยืนยันว่าเขาควบคุมความสุขนี้ได้อย่างสมบูรณ์

"อ๊าส์! แม่! ไม่ไหวแล้วครับ! ซีดส์.... อ๊าส์" เขากระตุกอย่างรุนแรงเมื่อความสุขสมเข้าจู่โจมพร้อมกันจากทั้งปากและมือ

แม่เดือนเร่งจังหวะการดูดดึงให้เร็วขึ้น ลิ้นของเธอร้อนผ่าวและชำนาญการ สร้างความรู้สึกที่ คุ้นเคยและเป็นที่ต้องการ การอมควยของผู้เป็นแม่ในครั้งนี้ เร่าร้อนกว่าที่แทนเคยได้สัมผัสมา แทนถูกปรนเปรออย่างเต็มที่ ความรู้สึกที่บริสุทธิ์ของแป้งได้ถูกแทนที่ด้วยความใคร่ที่เอาแต่ใจและไม่มีเงื่อนไข แทนเปรียบเหมือนเด็กที่ติดแม่ที่ได้รับการตอบสนองความต้องการจากผู้ให้กำเนิดอย่างไม่มีเงื่อนไข

แทนรู้สึกถึงแรงบีบรัดที่บ้าคลั่งในช่องปากของแม่ เขารู้ว่าตัวเองใกล้จะแตกเต็มทีแล้ว

"แม่... อ๊าส์! ผมจะ... จะแตกแล้วครับ!" แทนคำรามด้วยความตื่นเต้นที่บ้าคลั่ง มือของเขาโอบศีรษะของแม่ไว้แน่น



แม่เดือนไม่ยอมผละออก เธอ เร่งจังหวะการดูดดึงและชักรูดอย่างรวดเร็ว เป็นครั้งสุดท้าย ครูแทนถึงจุดสุดยอด ปล่อยน้ำรักที่ร้อนผ่าวทั้งหมดเข้าสู่โพรงปากของแม่เดือนอย่างท่วมท้นและรุนแรงที่สุด

แม่เดือนหยุดการดูดดึง เธอเงยหน้ามองลูกชายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและการครอบครอง ก่อนจะ กลืนกินน้ำรักของลูกชายลงคอไปจนหมด เป็นการยืนยันความรักและการยอมรับบาปของลูกชายอย่างสมบูรณ์

"แม่รักลูก แม่ไม่ไปไหน... แม่จะอยู่ตรงนี้... ตราบใดที่ลูกต้องการความสุขจากแม่" แม่เดือนกระซิบเสียงแหบพร่า เธอได้เติมเต็มความใคร่ที่ถูกจำกัดของเขาอย่างสมบูรณ์

หลังจากความเร่าร้อนจบลง ครูแทนซบหน้าลงกับอกแม่เดือนอย่างอ่อนเพลีย เขาได้รับ "การปลดปล่อย" จากความรู้สึกผิดและจากความบริสุทธิ์ที่เขาเพิ่งสัมผัสมา

"พรุ่งนี้... ลูกต้องหาวิธีให้ครูแป้ง...มาอยู่บ้านหลังเดียวกันกับพวกเรานะ" แม่เดือนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแต่เป็นคำสั่งเด็ดขาด "ลูกได้สร้างความรักที่ถูกต้องขึ้นมาแล้ว... ตอนนี้เราต้องนำความถูกต้องนั้น... มาเป็นเกราะกำบังความลับของเรา"

แทนกอดแม่แน่น เขารับรู้ถึงหน้าที่ใหม่ที่ต้องทำ และ พันธนาการของพวกเขาก็ถูกผนึกไว้ด้วยความใคร่ที่บิดเบี้ยวนี้อีกครั้ง

"ผมรักแม่... ผมจะอยู่กับแม่แบบนี้ตลอดไป... แต่ผมจะทำตามคำขอของเมียคนนี้ครับ"

แทน ใช้เวลาอยู่กับแม่เดือนอีกพักใหญ่ในความเงียบสงบ ร่างกายของเราแนบชิดกัน ท่ามกลางความอ่อนล้าและความผ่อนคลายที่สมบูรณ์แบบ ก่อนที่

แทนค่อย ๆ ถอนตัวออกจากอ้อมกอด ของแม่เดือนอย่างเงียบเชียบ แม่เดือนลูบหลังผมเบา ๆ เป็นการสั่งลาและให้กำลังใจ ผมสวมบ็อกเซอร์ แล้วเดินออกจากห้องนอนใหญ่ โดยไม่ลืม ล็อกประตู ให้เรียบร้อย

ในขณะที่เดินกลับมาห้องนอนอีกห้อง ครูแป้งยังคงหลับสนิทอยู่บนเตียง ใบหน้าของเธอถูกความมืดปกคลุม

ความรู้สึกแปลกแยกเข้าจู่โจมผมทันที ตลอดเวลา 15 ปีที่เราได้ร่วมรักกันมา ผมไม่เคยต้องเดินออกจากห้องนอนแม่เดือนในสภาพนี้ เลยแม้แต่ครั้งเดียว ไม่เคยต้องทิ้ง 'คู่ชีวิต' ที่แท้จริงไว้เบื้องหลัง เพื่อกลับไปนอนกับ 'ฉากหน้า' ความรู้สึกของ ความผิดบาป และ ความเป็นห่วงแม่ที่ต้องนอนคนเดียว มันกัดกินใจผมอย่างรุนแรง

ผม หยุดยืนอยู่ข้างเตียงของแป้งที่หลับสนิทอยู่ เพียงครู่หนึ่ง ผมอยากกลับไปกอดแม่ แล้วบอกว่าผมจะไม่ทิ้งเธอไปไหน แต่ผมรู้ว่านี่คือสิ่งที่ต้องทำ เพื่ออนาคตของผมกับแม่เดือน

แทน ค่อย ๆ ล้มตัวลงนอนข้าง ๆ ครูแป้ง กลิ่นหอมสะอาด ของเธอแตกต่างจากกลิ่นน้ำรักที่ติดตัวผมมา ผมโอบกอดครูแป้งไว้แน่น ราวกับต้องการ ยืนยันบทบาท ที่ถูกต้องของตัวเอง ความอบอุ่นที่ไร้เดียงสา ของเธอโอบล้อมผมไว้ เป็นการสวมบทบาท "ว่าที่สามี" ที่สมบูรณ์แบบ

ความเหนื่อยล้าทางกาย จากการปลดปล่อยสองครั้งติดต่อกัน บวกกับความสงบ ที่ได้รับจากการตัดสินใจอันหนักอึ้ง ทำให้ แทน ผล็อยหลับไปในที่สุด โดยมีครูแป้ง ว่าที่ภรรยาในอนาคต นอนอยู่ในอ้อมกอด จนถึงเช้า

ผมตื่นขึ้นมาในห้องเล็กของบ้าน แป้ง ยังคงหลับสนิทอยู่ในอ้อมแขนของผม ผมจูบลงที่หน้าผากน้องแป้งอย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นของเธอคือความรู้สึกที่ถูกต้องตามทำนองคลองธรรม แต่ความรู้สึกที่แท้จริงของผมยังคงเฝ้ารอการปลดปล่อยในห้องนอนใหญ่อีกห้องหนึ่ง

ผมค่อยๆ แกะแขนออกจากน้องแป้งอย่างแผ่วเบา แล้วลุกไปแต่งตัว เมื่อแป้งตื่นขึ้นมา เธอก็ยิ้มอย่างเขินอายแล้วรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดร่างกาย

ผมลงมาที่ห้องครัว แม่เดือนกำลังทำอาหารเช้าอยู่ แม่สวมชุดผ้ากันเปื้อนเรียบร้อย แต่แววตาของเธอดูมีชีวิตชีวาและตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด ความอ่อนล้าจากการร่วมรักเมื่อคืนถูกแทนที่ด้วยความสุขที่ได้ทำตามแผนการ

ทันทีที่ผมเดินเข้ามา แม่เดือนก็หันมาสบตาผม รอยยิ้มของเธอไม่มีความเศร้าหรือความริษยา มีเพียงความพึงพอใจในฉากเปิดตัวสำเร็จไปอย่างยอดเยี่ยม

ผมเดินเข้าไปหาแม่เดือน แล้วกอดเอวเธอจากด้านหลัง ผมไม่ได้รู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย "แม่ครับ... ตอนนี้ผมมีเมียอีกคนแล้วนะครับ...แต่ผมก็ยังรักแม่และอยากทำกับแม่เหมือนเดิมนะ..." แม่เดือนมองผมด้วยความภูมิใจ เธอใช้มือลูบผมที่แก้มผมอย่างอ่อนโยน

"แม่รู้ว่าลูกจะพูดแบบนั้น" แม่เดือนยืนยันอย่างสุขุม "ความสัมพันธ์ของเรามันลึกซึ้งเกินกว่าคู่แม่ลูกทั่วๆไป มันมีทั้งความตื่นเต้นที่กลัวว่าสังคมจะจับได้ มันเป็นการแอบทำกันมันถึงตื่นเต้นและเร้าร้อนยังไงละลูก... แต่แม่แค่ต้องการให้ลูกมี 'ฉากหน้า' ที่สมบูรณ์แบบ"

ผมบีบมือแม่กลับแน่น "ผมรักร่างกายของแม่ครับ... ผมไม่ต้องการใครมาแทนที่ความสุขที่แม่ให้ผมได้" ผมสารภาพด้วยความรักที่บริสุทธิ์

แม่เดือนยิ้มด้วยความรู้สึกดีใจที่ลูกชายยังรักและต้องการความเร่าร้อนจากเธอมากกว่าผู้หญิงคนอื่น "ดีมาก... ถ้าวันไหนครูแป้งเผลอลูกค่อยมามอบความสุขให้แม่แล้วกันนะ" แม่เดือนพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด

"แต่วันนี้ลูกต้องชวนน้องแป้งมาอยู่ที่นี่เลยนะลูก" แม่เดือนสั่ง "มาอยู่ด้วยกัน... แม่จะได้สบายใจเรื่องอนาคตของลูก... และลูก... จะได้มี 'ที่ระบาย' ที่ถูกต้องตามครรลองโลกภายนอก"

แม่เดือนจับใบหน้าของผมไว้แน่น แล้วกระซิบด้วยคำพูดที่แสดงถึงความผูกมัดอันมืดมิด

"และจำไว้... แม่จะอยู่ตรงนี้เพื่อลูกเสมอ... ตราบเท่าที่ลูกต้องการ"

ผมกอดแม่เดือนไว้แน่นอย่างยินดีและยอมจำนนต่อแผนการนี้ ความตื่นเต้นที่ได้เล่นเกมกับสังคมได้เข้าแทนที่ความรู้สึกผิดทั้งหมดแล้ว

ครูแป้ง ที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องรับรอง

"แม่เดือน... พี่แทน... คุยอะไรกันคะ?" แป้งถามด้วยความสงสัย

แม่เดือนผละออกจากผมอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มของเธอเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและอ่อนโยนของ 'แม่สามี' ที่กำลังวางแผนอนาคต

"ไม่มีอะไรหรอกลูก" แม่เดือนตอบอย่างแนบเนียน "แม่แค่บอกพี่แทนว่า ชวนหนูมาอยู่ที่นี่เลยดีกว่า บ้านเราจะได้คึกคัก... แป้งจะได้ดูแลพี่แทนได้เต็มที่ด้วยนะลูก" ทำให้แป้งหน้าแดงและอายเป็นอย่างมาก และแม่เดือนก็บอกกับแป้งว่าอาหารเช้าเสร็จพอดีเลย มานั่งทานด้วยกันสิแป้ง ตอนนี้ ทั้งสามคนก็นั่งทานข้าวเช้าด้วยกัน  รอยยิ้มของครูแป้ง เต็มไปด้วยความสุขและความเขินอายจากการร่วมรักครั้งแรกกับแทน เธอไม่รู้เลยว่าเธอกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางคู่รักต้องห้าม

"แม่เดือนคะ... แป้งว่ามันอาจจะ... เร็วไปหน่อยนะคะ" น้องแป้งตอบด้วยน้ำเสียงที่เกรงใจ

"แม่เข้าใจ... แต่หนูไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอกลูก" แม่เดือนพูดด้วยความมั่นใจ "ความรักมันไม่เกี่ยวกับเวลาที่รู้จักกันหรอก ลูกดูแม่สิ... แม่ก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ผ่านโลกมามาก แม่รู้ว่าวันหนึ่งครูแป้งกับลูกชายแม่ก็ต้องลงเอยกันอยู่แล้ว"

"ที่บ้านพักครู... มันเก่ามากแล้ว... แถมอยู่คนเดียวก็อันตราย" แม่เดือนกล่าวอย่างใจเย็น "แม่เห็นว่าหนูกับลูกชายแม่... ก็คงจะพัฒนาความสัมพันธ์ไปได้ดีแล้ว"

"แม่ขอให้หนู ย้ายเข้ามาอยู่กับพวกเรา ที่นี่เลยได้ไหมลูก? ห้องรับรองนี้แม่ตั้งใจเตรียมไว้... หนูจะได้ไม่ต้องเหงา... แถมยังช่วยกันดูแลบ้านได้ด้วย"


น้องแป้งพยายามหาเหตุผลมาปฏิเสธอีกครั้ง "แต่ที่โรงเรียน... เพื่อนครูท่านอื่น เขาจะมองแป้งแปลกๆ หรือเปล่าคะ? ว่าแป้งไม่เรียบร้อย..."

แม่เดือน ถอนหายใจอย่างไม่สนใจ "จะไปสนใจทำไมกับคนอื่นลูก? คนอื่นเขาไม่ได้มาหาข้าวให้ลูกกิน สังคมที่นี่เขาเข้าใจกันดีกว่าในเมืองเยอะ ลูกชายแม่เป็นถึงครู เป็นข้าราชการ ลูกต้องมั่นใจในตัวเองสิ"

แม่เดือนเห็นท่าทีที่ลังเลของน้องแป้ง เธอรู้ว่าคำพูดธรรมดาใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไปแล้ว เธอจึงตัดสินใจใช้ไม้ตาย การใช้ความอับอายของแป้งมาเป็นเครื่องต่อรอง

แม่เดือนโน้มตัวเข้าไปใกล้หูของน้องแป้ง แล้วกระซิบเสียงแผ่วเบา แต่หนักแน่นและชัดเจนที่สุด

"หนูแป้ง... เมื่อคืนนะ... มีเสียงดังมาถึงห้องแม่เลยนะลูก... ดังจนแม่ตื่นขึ้นมาฟังเลยนะ"

ใบหน้าของน้องแป้งเปลี่ยนเป็นสีมะเขือเทศทันที เธอเงยหน้ามองแม่เดือนด้วยความตื่นตระหนกและอับอายอย่างสุดขีด ความจริงที่ว่าแม่เดือนได้ยินทุกอย่างในค่ำคืนที่เธอแสดงความปรารถนาอย่างรุนแรง ทำลายเกราะป้องกันความอับอายของเธอจนหมดสิ้น รอยยิ้มของครูแป้ง เต็มไปด้วยความสุขและความเขินอายจากการร่วมรักครั้งแรก เธอไม่รู้เลยว่าเธอกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางคู่รักต้องห้าม

"หนู... หนูไม่ได้ตั้งใจค่ะแม่เดือน... หนู..." แป้งพยายามจะแก้ตัว แต่พูดไม่ออก ความตื่นเต้นที่เธอแสดงออกมาเมื่อคืนได้กลายเป็นความลับที่ถูกเปิดโปงแล้ว

แม่เดือนยิ้มอย่างอ่อนโยน เธอโอบไหล่ของน้องแป้งด้วยความเห็นใจ

"ไม่เป็นไรหรอกลูก" แม่เดือนกระซิบ "ความสุขมันเป็นเรื่องธรรมชาติ... แต่เห็นไหมล่ะ? ลูกมีความผูกพันกับลูกชายแม่เกินกว่าคำว่า 'เพิ่งรู้จัก' แล้วนะ การที่ลูกร้องครางออกมาแบบนั้น แม่รู้ดีว่าความรู้สึกของลูกมันลึกซึ้งแค่ไหน... ลูกเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเราแล้วนะ"

แป้งทำได้เพียง ก้มหน้าลงอย่างอายๆ และยอมจำนน เธอถูกผูกมัดด้วยความลับของเสียงครางที่แม่เดือนของเธอได้ยินไปแล้ว

แม่เดือนเธอก็พยายามชวนครูแป้งอีกครั้งว่า ยังไงคืนนี้อยู่กับแทนอีกสักคืน พรุ่งนี้ค่อยให้พี่แทนเค้าไปส่งนะลูก

"ค่ะ... ถ้าอย่างนั้น... แป้งจะอยู่ต่อที่นี่ค่ะแม่เดือน" น้องแป้งตอบรับด้วยเสียงแผ่วเบา


ในที่สุด... แผนการของแม่เดือนก็สำเร็จไปอีกขั้น เธอได้เชิญ "ฉากหน้า" เข้ามาในอาณาจักรของตนเองอย่างเป็นทางการ เพื่อให้เกมนี้ดำเนินต่อไปภายใต้การควบคุมของเธอ

เช้าวันนี้...หลังทานอาหารเช้าเสร็จ แทนกับครูแป้งรู้สึกตื่นเต้นที่แตกต่างกัน ครูแป้งรู้สึกถึงความสุขของการได้อยู่กับคนที่รักอย่างเต็มที่
วันหยุดยาวนี้ถูกกำหนดให้เป็นช่วงเวลาแห่งการสร้างความผูกพันและภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบ

แม่เดือน สวมชุดที่ดูสดใส และเข้าครัวทำอาหารเช้าด้วยท่าทางที่เปี่ยมสุข เธอคือผู้กำกับที่ทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

ครูแป้ง เข้าไปช่วยแม่เดือนในร้านชำอย่างกระตือรือร้น เธอทำหน้าที่ 'ว่าที่ลูกสะใภ้ที่ดี' คอยจัดเรียงสินค้า พูดคุยกับลูกค้าอย่างอ่อนโยน

แทน ผมทำหน้าที่ 'เจ้าของบ้านที่ขยันขันแข็ง' ผมใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่สวนหลังบ้าน ปลูกผัก รดน้ำต้นลำไย


เมื่อถึงเวลาอาหารเที่ยง ทั้งสามคนนั่งทานข้าวด้วยกันที่โต๊ะยาวในครัว บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่แป้งไม่เคยได้รับมาก่อน

หลังอาหารเที่ยง แทนกับแป้งใช้เวลาอยู่ด้วยกัน แป้งขอตามผมไปที่สวนผักหลังบ้าน เธอช่วยผมพรวนดินและรดน้ำต้นกล้าอย่างสนุกสนาน ความสุขที่บริสุทธิ์ของแป้งนั้นเป็นสิ่งที่ผมต้องการปกป้องไว้ที่สุด

"แป้งมีความสุขจังเลยค่ะพี่แทน" แป้งพูด "รู้สึกเหมือนเราเป็นครอบครัวกันจริงๆ เลยนะคะ"


เมื่อตกเย็น ทั้งสามคนนั่งรวมกันที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง มื้อเย็นนี้เป็นมื้อที่เต็มไปด้วยความคาดหวังสูงสุดของแม่เดือน

แม่เดือนมองแป้งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก แต่ก็แฝงความจริงจัง

"แม่เห็นลูกทั้งสองคนมีความสุขที่สวนผักแล้ว แม่ก็สบายใจ" แม่เดือนเปิดฉาก "หนูแป้งก็เป็นเด็กที่แม่รักมากที่สุด... แต่แม่ยังขาดอะไรไปอย่างหนึ่งนะลูก"

แป้งมองแม่เดือนอย่างสงสัย "ขาดอะไรคะแม่เดือน?"

แม่เดือนวางตะเกียบลงช้าๆ แล้วมองแป้งด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความต้องการ

"แม่อยากมีหลานแล้วล่ะ" แม่เดือนพูดอย่างตรงไปตรงมา "วันนี้ทำหลานให้แม่หน่อยนะแป้ง... ให้แม่ได้อุ้มหลานเร็วๆ นี้ได้ไหมลูก"

คำพูดที่ตรงไปตรงมาของแม่เดือนทำให้ แป้งหน้าแดงเป็นอย่างมาก เธอทำตัวไม่ถูกจนต้องก้มหน้ามองจานข้าว ความอับอายที่แม่เดือนได้เปิดประเด็นที่ละเอียดอ่อนนี้อย่างโจ่งแจ้ง

ส่วนแทน... ผมได้แต่กินข้าวและทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เขายอมรับบทบาท 'ลูกชายผู้ซื่อสัตย์' ที่ทำตามคำสั่ง แต่ไม่สามารถพูดอะไรได้

"แม่พูดอะไรคะ..." แป้งพึมพำด้วยความเขินอาย

"แม่พูดความจริงนะสิลูก" แม่เดือนหัวเราะอย่างอารมณ์ดี "ลูกเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเราแล้วนะ... ลูกต้องตั้งใจทำ 'การบ้าน' ให้สำเร็จนะ"


หลังอาหารเย็น แป้งรีบเข้าห้องรับรองไปอย่างรวดเร็วด้วยความอับอาย แต่ในความอับอายนั้นก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่แม่เดือนได้อนุญาตและสนับสนุนความสัมพันธ์อย่างเปิดเผย

แทนตามเข้าไปในห้อง เขาสวมกอดแป้งจากด้านหลังอย่างอ่อนโยน

"พี่แทน... แม่... เค้าแซวแรงจังเลย" แป้งกระซิบด้วยเสียงสั่นเครือ

"แม่อยากให้เรามีความสุขจริงๆครับ แป้ง" แทนตอบ "แม่อยากให้เราสร้างครอบครัวของเราอย่างสมบูรณ์"

คำพูดนี้ทำลายความเขินอายสุดท้ายของแป้ง เธอมอบกายและหัวใจให้กับแทนด้วยความรักที่บริสุทธิ์และความตื่นเต้นที่จะทำตามความต้องการของแม่เดือน

หลังอาหารเย็นสิ้นสุด แป้งรีบเข้าห้องนอนไปอย่างรวดเร็วด้วยความอับอายระคนตื่นเต้น แทนตามเข้าไปในห้อง เขาสวมกอดแป้งจากด้านหลังอย่างอ่อนโยน คำพูดของแม่เดือนได้จุดประกายความตื่นเต้นที่ถูกต้องตามครรลองให้แก่พวกเขา


แทนและแป้งไม่ได้รีรออีกต่อไป ความเขินอายของคืนแรกได้ถูกแทนที่ด้วยความคุ้นเคย พวกเขาไม่ได้ใช้โคมไฟ แต่ปล่อยให้ แสงจันทร์สีนวล สาดส่องเข้ามาในห้อง เผยให้เห็นร่างกายที่เปลือยเปล่าของกันและกันที่ดูอ่อนเยาว์และไร้เดียงสา

แทนจูบแป้งอย่างดูดดื่มและเนิ่นนาน จูบนั้นสื่อสารความตื่นเต้นที่เพิ่มขึ้น แป้งตอบรับจูบนั้นอย่างมั่นใจ ลิ้นของเธอร้อนผ่าวแต่ไม่เชี่ยวชาญ เธอโอบรัดเขาแน่นและไม่ลังเลที่จะใช้ร่างกายตอบรับ

การร่วมรักคืนนี้เริ่มต้นด้วยความอ่อนโยนตามแบบฉบับของแทน แต่ก็เพิ่มความเร่าร้อนขึ้นตามการตอบรับที่ชัดเจนของแป้ง

แทนค่อยๆ สอดใส่ลำควยเข้าไปในร่างกายของแป้งจนมิดลำ แรงดูดรัดที่นุ่มนวลแต่เหนือความคาดหมายนั้นยังคงสร้างความอัศจรรย์ใจให้กับแทน มันเป็นความรู้สึกที่สะอาด ปราศจากความผิดบาป เขายิ้มให้กับความสุขที่บริสุทธิ์นี้ ความรู้สึกผิดไม่ได้เข้ามารบกวนใจเขาเลย แทนเริ่มขยับอย่างเนิบนาบ แต่ก็ลึกซึ้งยิ่งกว่าคืนแรก เขาต้องการซึมซับความสุขที่สมบูรณ์แบบนี้ไว้ให้นานที่สุด ในใจเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกของการได้ทำสิ่งที่ถูกต้อง

 นี่แหละคือความรักที่โลกภายนอกยอมรับ ความรักที่ผมต้องรักษาไว้เพื่อความมั่นคงของเราทุกคน

แป้งส่งเสียงครางแผ่วเบาและยาวนานออกมา เธอจิกเล็บลงบนหลังของแทนเบาๆ ด้วยความตื่นเต้นที่ควบคุมไม่อยู่

แทนเริ่มต้นบทรักอย่างอ่อนโยน เขาพยายามแสดงความเคารพและความผูกพันต่อครูแป้งให้มากที่สุด แต่เมื่อลำควยที่แข็งขืนมุดเข้าสู่ช่องทางรักของครูแป้งจนมิดลำ ความรู้สึกคับแน่นและอ่อนนุ่มที่มาพร้อมกับ แรงตอดรัดที่ละเอียดอ่อนและล้ำลึก นั้น สร้างความอัศจรรย์ใจให้กับแทน

แรงดูดดึงที่บริสุทธิ์: แรงตอดรัดที่นุ่มนวลและสม่ำเสมอของแป้งนั้น แม้จะไม่ได้ทำให้แทนคลั่งไคล้ด้วยความเจ็บปวดเหมือนแม่เดือน แต่กลับมอบความรู้สึก อิ่มเอมใจที่ไม่มีตราบาปมาเจือปน ความรู้สึกเหมือน 'ดุบ ๆ ดุ้บ ดุ้บ' ที่ดูดดึงเขาเข้าสู่ภายในอย่างต่อเนื่องและอ่อนโยน

แทนเริ่มขยับอย่างแผ่วเบาและสุภาพ มันคือบทเพลงรักที่ "สะอาด" ไม่มีเสียงกรีดร้องที่ดังลั่น เขาต้องการซึมซับความรู้สึกอ่อนโยนที่โหยหามานานถึงสิบสี่ปี แต่แรงดูดดึงที่นุ่มนวลของแป้งกลับ กระตุ้นความดิบเถื่อน ในตัวเขาอย่างรุนแรงโดยที่เขาไม่รู้ตัว


ความรู้สึกที่อ่อนโยนและบริสุทธิ์นี้ ทำให้แทนได้หวนคืนสู่ช่วงเวลาที่เขาโหยหามานานถึงสิบสี่ปี แต่ความบริสุทธิ์นั้นเองที่ ปลดปล่อยความบ้าคลั่ง ที่แท้จริงออกมา

เสียงที่ดังสนั่น: แทนปล่อยให้สัญชาตญาณของการปลดปล่อยเข้าครอบงำชั่วขณะ เขาสูญเสียการควบคุมตนเองที่อ่อนโยนไป ปั้ก! ตับ! ปั้ก! เสียงเนื้อกระทบเนื้อเริ่มดังและหนักหน่วงขึ้น จังหวะนั้นรวดเร็วและเต็มไปด้วยพลังงานที่ถูกสะสม

การตอบรับของแป้ง: ครูแป้งซึ่งไม่เคยสัมผัสความสุขที่รุนแรงเช่นนี้มาก่อน ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป ความรักที่บริสุทธิ์ ได้ปลดปล่อย เสียงแห่งตัณหา ที่ไม่เคยถูกเปิดเผยออกมา

"โอวววววววววววววววววววววว!
อื้ออออออ! แรงอีก! พี่แทน!
อ๊าส์! ลึก! ตรงนั้นแหละ! ซี้ดดดดดด!"

การกระทำที่รุนแรง: ร่างกายของครูแป้งยกสะโพกขึ้นอย่างบ้าคลั่ง มือของเธอจิกเข้าที่แผ่นหลังของแทนอย่างจิกเกร็ง แรงกระแทกจากด้านล่างของแทนทำให้เตียงสั่นอย่างรุนแรง เสียงครางที่ดังยาวนานและแหลมสูงของครูแป้ง ทะลุผ่านผนังห้อง ออกมาอย่างชัดเจน


แม่เดือน ซึ่งเพิ่งเดินกลับเข้าห้องนอนของเธอ หลังจากตัดสินใจถอยออกมา ได้ยินเสียงกรีดร้องที่ดังสนั่นของ ครูแป้ง เข้ามาอย่างชัดเจน

แม่เดือน ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ความสงบที่เธอสร้างขึ้นมาพังทลายลง เธอรู้ว่าเสียงนั้นคือเสียงของตัณหาที่แท้จริง ไม่ใช่เสียงครางที่ถูกกดไว้เหมือนที่เธอกับ แทน เคยทำ

 แม่เดือน ตระหนักว่า แทน ได้รับ การปลดปล่อย ที่ สมบูรณ์แบบ ทั้งทางกายและทางใจแล้ว ความสุขที่ถูกต้อง รุนแรงจนสามารถทำให้ ครูแป้ง กรีดร้องออกมาอย่างไม่สนใจโลก แรงรัดที่นุ่มนวลแต่สม่ำเสมอนั้น ได้มอบสิ่งที่ร่างกายที่อ่อนล้าของเธอไม่สามารถให้ได้อีกแล้ว

 แม่เดือน ยิ้มออกมาอย่างเศร้าสร้อยและเด็ดขาด เธอรู้แล้วว่า ภารกิจสำเร็จแล้ว เธอแพ้ ให้กับความอ่อนเยาว์และความถูกต้อง เธอต้องปล่อยเขาไป เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดออกอย่างเงียบ ๆ และหยิบ ชุดชั้นใน ของ แทน ที่เธอเคยซักและพับด้วยตัวเองออกมา นั่นคือสัญลักษณ์ของการตัดขาดทางกายอย่างสมบูรณ์


แทนถึงจุดสุดยอดด้วยความอิ่มเอมใจที่สมบูรณ์แบบ เขาไม่รู้เลยว่าการตัดสินใจที่เปลี่ยนชีวิตของเขาทั้งสองเพิ่งเกิดขึ้นหน้าประตูห้อง

 แทนกอดแป้งแน่น เขาทำรักกับแป้งอย่างยาวนานและอ่อนโยนอีกครั้ง มันคือการยืนยันความรักที่บริสุทธิ์ที่สมบูรณ์แบบ ความสุขที่ได้รับนั้นเหนือกว่าความคาดหมายของแทน

 แทนหลับไปอย่างสงบโดยมี ครูแป้ง เป็น ผู้หญิงที่ถูกต้อง เคียงข้าง ตราบาป ของเขาได้ถูก ชำระล้าง ด้วย เสียงกรีดร้องที่บริสุทธิ์ แล้ว


เช้าวันรุ่งขึ้น

แทนตื่นขึ้นมาในความรู้สึกที่อ่อนเพลียแต่ได้รับการพักผ่อนที่สมบูรณ์แบบ น้องแป้งยังคงหลับสนิทอยู่ข้างๆ เธอสวมกอดเขาไว้แน่นอย่างไม่รู้ตัว รอยยิ้มที่บริสุทธิ์ปรากฏอยู่บนใบหน้าขณะหลับ แทนรู้สึกถึงความรับผิดชอบอย่างหนักอึ้งที่ถาโถมเข้ามา เขาได้ทำลายความบริสุทธิ์ของหญิงสาวคนหนึ่งเพื่อ ความอยู่รอดของความผิดบาป

ผมค่อยๆ ดึงตัวเองออกจากอ้อมกอดที่อบอุ่นของเธออย่างแผ่วเบา สวมเสื้อผ้าอย่างเงียบที่สุด แล้วเดินออกจากห้องรับรอง การกระทำทั้งหมดเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดต่อครูแป้ง แต่ในขณะเดียวกัน ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะกลับไปหาความจริงแท้เพียงหนึ่งเดียว

ทันทีที่ผมเปิดประตูห้องออกมา ผมก็ชนเข้ากับ แม่เดือน ที่ยืนอยู่หน้าห้องนอนของเธอเองพอดี ราวกับว่าเธอไม่ได้นอนหลับเลยตลอดทั้งคืน

แทนมองแม่เดือนด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่าง ความซาบซึ้ง และ ความสูญเสียที่รุนแรง เขารู้ว่าความรักต้องห้ามที่เร่าร้อนที่สุดในชีวิตของเขาได้สิ้นสุดลงแล้ว

แม่เดือนหันมามองแทนที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้อง แม่เดือนไม่ได้พูดอะไร แต่ สายตาของเธอคือคำถามที่รุนแรงที่สุดในโลก มันไม่ใช่คำถามว่า "เกิดอะไรขึ้น?" แต่เป็นคำถามว่า "ลูกทำตามคำสั่งของแม่สำเร็จไหม?"

แทนรู้ดีว่าเขาไม่สามารถโกหกแม่ได้ และไม่จำเป็นต้องพูดอะไรเลย

แทนเดินเข้าไป กอดแม่เดือนแน่นที่สุดเป็นครั้งสุดท้าย ไม่ใช่ในฐานะคู่รัก แต่ในฐานะ ลูกชายที่สำนึกในบุญคุณ และ ผู้ที่เข้าใจการเสียสละอันยิ่งใหญ่ นี้

แทนมองสบตาแม่เดือนอย่างเปิดเผย "ผมทำสำเร็จแล้วครับแม่... แป้งเป็นผู้หญิงที่ดีมาก... เธอรักผม..."

คำพูดนั้นทำให้แม่เดือน ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน รอยยิ้มของเธอเต็มไปด้วยความโล่งใจที่แผนการดำเนินไปตามที่เธอต้องการ แต่ในรอยยิ้มนั้นก็มี ความปวดร้าวที่ถูกซ่อนไว้ อยู่ด้วยอย่างชัดเจน

แม่เดือนกระซิบเสียงแผ่วเบา แต่เย็นชา
"ดีมาก... ลูกต้องทำให้สำเร็จ... เพื่ออนาคตของลูก"

แล้วแม่เดือนก็เดินนำหน้าผมไปยังห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้า แต่ร่างกายของเธอสั่นสะท้านเล็กน้อย ผมสัมผัสได้ว่า แม้เธอจะชนะ แต่เธอก็เจ็บปวด


ไม่นานครูแป้งก็เดินออกมาจากห้องรับรองด้วยท่าทีเขินอาย ใบหน้าของเธอยังคงมีรอยแดงระเรื่อ แต่แววตาเต็มไปด้วยความสุขและความหวัง เธอเข้ามาสวัสดีแม่เดือนอย่างสุภาพ

"สวัสดีค่ะแม่เดือน... ขอบคุณมากนะคะที่ให้แป้งค้างคืน"

แม่เดือนยิ้มกว้างอย่างอบอุ่นที่สุด

"ตายจริง! ไม่เป็นไรเลยหนูแป้ง... แป้งอยู่เป็นเพื่อนแม่นี่แหละดีแล้ว... แม่รักแป้งเหมือนลูกสาวเลยนะ"

แม่เดือนเน้นคำว่า "ลูกสาว" อย่างจงใจ และมองมาที่แทนราวกับกำลัง ย้ำเตือนบทบาท ของผม

ทั้งสามคนนั่งทานอาหารเช้าด้วยกัน ท่ามกลางบรรยากาศที่ภายนอกดูอบอุ่นและสมบูรณ์แบบ ไม่มีใครพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน แต่แม่เดือนก็ไม่ละสายตาจากครูแป้งเลย

เธอสังเกตทุกการเคลื่อนไหวของครูแป้ง... วิธีการจับช้อน... ท่าทางที่เขินอาย... และร่องรอยของ ความบริสุทธิ์ที่สูญเสียไป

ขณะที่แทนกำลังตักข้าวต้มใส่ชาม มือของแม่เดือนก็ยื่นมาจับมือของแทนอย่างรวดเร็ว ภายใต้โต๊ะอาหารที่ครูแป้งมองไม่เห็น

นี่คือการผนึกพันธนาการครั้งสุดท้าย

แม่เดือนกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ไม่สามารถซ่อนความเจ็บปวดและความใคร่ไว้ได้ "แม่รู้สึกได้ว่าลูกทำสำเร็จแล้ว... แต่ลูกต้องจำไว้นะ... ร่างกายของแม่ก็ยังเป็นของแทนตลอดไป... ลูกเข้าใจไหม...?"

แทนบีบมือแม่กลับอย่างหนักแน่น เขาตอบรับด้วยความเข้าใจ... ถึงแม้เขาจะมีแป้งแล้ว... เขาก็ยังคงเป็นของแม่เดือนตลอดไป


หลังอาหารเย็น แป้งรีบเข้าห้องรับรองไปอย่างรวดเร็วด้วยความอับอายระคนตื่นเต้น แทนตามเข้าไปในห้อง ความตื่นเต้นที่แม่เดือนได้อนุญาตและสนับสนุนความสัมพันธ์อย่างเปิดเผย ได้เร่งเร้าความปรารถนาของคนทั้งคู่

แทนและแป้งไม่ได้รีรออีกต่อไป ความคุ้นเคยจากคืนแรกทำให้พวกเขาไม่มีความเขินอาย แทนจูบแป้งอย่างดูดดื่มและเนิ่นนาน ลิ้นของเขาสอดประสานเข้าไปในโพรงปากของเธออย่างเร่าร้อน

แทนค่อยๆ สวมกอดแป้งไว้ เธอช่วยปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากร่างกายอย่างรวดเร็ว ร่างกายที่เปลือยเปล่าของทั้งคู่ทาบทับกันบนเตียง ความอุ่นร้อนที่เกิดจากความปรารถนาที่ถูกสร้างขึ้นอย่างถูกต้องตามครรลอง

แทนบรรจงใช้ลิ้นและริมฝีปาก เลียมาตามติ่งหู ซอกคอ ลงมาจนถึงร่องอก เขาคลึงเต้านมของแป้งอย่างเมามัน

"อ๊า... พี่แทน... แป้งไม่ไหวแล้ว..." แป้งร้องเสียงแผ่ว แสดงถึงความสุขสมที่รุนแรงและบริสุทธิ์


แม่เดือนแอบอยู่หน้าประตูห้องรับรอง เธอไม่ได้มาด้วยความใคร่ แต่มาเพื่อตรวจสอบและยืนยันว่า 'ความสุขสูงสุด' ของลูกชายเกิดขึ้นที่นี่จริงหรือไม่

เธอเห็นแทนจูบและไซร้เต้านมของแป้งอย่างเมามัน เห็นแป้งแอ่นตัวรับสัมผัสด้วยใบหน้าที่เปี่ยมสุข

แทนผละออกจากแป้งอย่างเร่าร้อน "แป้ง... แป้งช่วยพี่...ใช้ปากให้พี่ได้ไหมครับ" แทนกระซิบถามด้วยความตื่นเต้น

แป้งไม่ได้ลังเล เธอตอบรับด้วยการยิ้มอย่างเขินอาย แล้วโน้มตัวลง เธอใช้ลิ้นค่อยๆ เลียที่ปลายจรวดของแทน ก่อนจะดูดเข้าไปทั้งดุ้น ห่อลิ้นดึงเข้าดึงออกเป็นจังหวะ

มันคับปากเธอมาก แต่แรงดูดดึงนั้นเต็มไปด้วยความรักและความกระหายที่จะมอบความสุขให้แฟนหนุ่ม แป้งใช้มือคลึงไข่ของแทนไปด้วย เป็นการปรนเปรอที่เต็มไปด้วยความซื่อสัตย์ แต่การอมของแป้งมันไม่เร้าใจเหมือนกับที่แม่ทำให้เลยแม้แต่น้อย

แทนแทบคลั่งด้วยความสุขสม เขาเอามือถลกกระโปรงหนู แล้วล้วงเข้าไปสัมผัสความแฉะของส่วนล่างของเธอ เขาใช้ปลายนิ้วคลึงอยู่แถวเม็ดของแป้ง แป้งครางออกมาด้วยความเสียว แต่เธอยังคงดูดดึงของแทนอย่างต่อเนื่อง


เมื่อความอดทนถึงขีดสุด แทนให้แป้งไปนั่งที่ขอบเตียง แล้วนอนลง เค้ายกขาของแป้งขึ้นพาดบ่า ท่าทางที่เปิดกว้างนี้เผยให้เห็นความตั้งใจที่จะมอบความสุขให้กันอย่างถึงที่สุด

แทนเริ่มบทรักด้วยการ บรรจงเอาปลายลิ้นค่อยๆ ไชไปที่ติ่งของแป้ง เธอร้องออกมาไม่เป็นภาษาเลย ขณะแทนเลียอยู่นั้น เขาก็ใช้นิ้วล้วงเข้าไปข้างในตัวของแป้งด้วย เป็นฉากเร้าอารมณ์ที่ยาวนานและเต็มไปด้วยความใส่ใจ "อื้อออ... อื้อออ..."

เมื่อทั้งคู่ทนไม่ไหวแล้ว แทนจับขาแป้งพาดขึ้นบ่า เขาค่อยๆ เอาลำควยของเขาใส่เข้าไป ความคับแน่นที่มากกว่าครั้งแรกทำให้แทนรู้สึกตื่นตะลึง

แทนเริ่มดันเข้าดันออกอย่างช้าๆ ก่อน น้ำรักของแป้งออกมามากจนเกิดความลื่นไหล แป้งเริ่มตอบโต้กับแทนเป็นจังหวะ แทนซอยเร็วขึ้นๆ แล้วเขาก็อุ้มแป้งขึ้นทั้งๆ ที่ลำควยยังคาอยู่ เขาอุ้มแป้งกระแทกอยู่กับตัวของเขา เขาแข็งแรงมาก "ฮึ่มมม  อ๊า... " เสียงครางด้วยความสุขสมของครูแป้งได้ค่อยๆปล่อยเสียงออกมาอย่างแผดเบา ในขณะที่แทนเริ่ม ค่อยๆเร่งจังหวะให้หนักหน่วงขึ้น

เสียงกระแทกของเนื้อหนังเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ แม้จะยังคงความสุภาพ แต่จังหวะนั้นรวดเร็วและเต็มไปด้วยความปรารถนาที่แท้จริง แป้งกรี๊ดครางด้วยความสุขสมอย่างสุดซึ้ง ร่างกายของเธอเกร็งตัว ปลายเท้าจิกแกร็งเข้าหากัน "อ๊ะ!...  ซี้ดดด! อ๊า!"

การร่วมรักดำเนินไปอย่างยาวนานด้วยหลายท่าทาง เสียงดัง "ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก!" แถมเตียงก็โยกไปโยกมา ดัง "เอี๊ยดอ๊าด...เอี๊ยดอ๊าด..." ในเวลานี้ ทั้งแป้งและแทนได้ ทำการปลดปล่อยอารมณ์ที่สมบูรณ์แบบที่แทนไม่เคยคิดว่าจะได้รับจากความรักที่ถูกต้อง

เสียงกระแทกของเนื้อหนังเริ่มดังและหนักหน่วงขึ้น
"ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก!"
"ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก!"
"ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก!" แม้จะยังคงความสุภาพ แต่จังหวะนั้นรวดเร็วและเต็มไปด้วยความปรารถนาที่แท้จริง แป้งกรี๊ดครางด้วยความสุขสมอย่างสุดซึ้ง "อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาห์! " ร่างกายของเธอเกร็งตัว ปลายเท้าจิกแกร็งเข้าหากัน

แทนอุ้มแป้งกระแทกอยู่กับตัวของเขาในท่าทางที่เร่าร้อนที่สุด เขาแข็งแรงมาก ความแข็งแกร่งนั้นทำให้แป้งรู้สึกว่าเธอถูกยึดครองอย่างสมบูรณ์ "โอวว! ลึก!...ฮึ่มมมม..."

"พี่! แป้งรักพี่! อ๊าส์! เร็วอีก! ลึกอีก!" แป้งร้องขออย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ความรักที่บริสุทธิ์ของเธอกำลังถูกยกระดับสู่ความคลั่งไคล้ทางกาย  "อ๊ะ! อ๊าส์! ซี้ดดดด!"

แทนกระเด้าอยู่นานพอสมควร จนแป้งถึงจุดสุดยอดอย่างต่อเนื่อง แล้วแทนจึงถึงจุดสุดยอดตามมาติดๆ เขาปล่อยสายธารรักทั้งหมดเข้าสู่ร่างกายของแป้งอย่างท่วมท้น

แทนถึงจุดสุดยอดอย่างรุนแรงและต่อเนื่อง เขาปลดปล่อยทุกอย่างเข้าสู่ร่างกายของแป้ง ด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้น มันไม่ใช่แค่การปลดปล่อย แต่เป็นการ มอบความภักดี ให้กับความรักที่ถูกต้องตามครรลอง


แทนไม่ได้ถอนตัวออกทันที เขาเสียบลำควยที่อ่อนตัวลงไว้คาอย่างนั้น ทั้งคู่นอนกอดกันอย่างอ่อนเพลีย แต่รู้สึกได้ถึงความผูกพันที่หลอมรวมเป็นหนึ่ง

ในจังหวะสุดท้ายที่เสียงกรีดร้องของครูแป้งดังสนั่นที่สุด แม่เดือนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องรับรองก็ตัดสินใจเดินกลับเข้าห้องนอนใหญ่ของตนเอง

น้ำตาของแม่เดือนไม่ได้ไหลออกมาด้วยความอิจฉา แต่ไหลออกมาด้วย ความโล่งใจอย่างที่สุด

"เขามีความสุขจริงๆ... ความรักที่บริสุทธิ์นี้คือสิ่งที่เขาต้องมี... ฉันจะปล่อยให้ความใคร่ของฉันทำลายความสุขนี้ไม่ได้" แม่เดือนคิด

แม่เดือนเริ่ม ขนย้ายข้าวของ ของเธอออกจากห้องนอนใหญ่อย่างเงียบเชียบ เธอจัดเก็บเสื้อผ้าและภาพถ่ายของเธอ เธอไม่ได้ทิ้งความลับ แต่เธอกำลัง ถอนตัวออกจากการเป็นภรรยาทางกาย อย่างสมบูรณ์