สัญญาแห่งรักใต้ร่มเงาบาป ตอนที่ 4

 


 



          ... แสงอาทิตย์อ่อน ๆ ยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอน ท่ามกลางความอบอุ่นของผ้าห่มผืนใหญ่ แทนตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึก สงบและได้รับการเติมเต็ม ความจริงแท้ เพียงหนึ่งเดียวที่เขาเคยรู้จัก

แม่เดือนยังคงหลับสนิท ใบหน้าของเธอสงบและอ่อนเยาว์ในยามหลับ การสัมผัสร่างกายที่อบอุ่นและนุ่มนวลของเธอคือการยืนยันว่า พันธนาการของพวกเขาอยู่เหนือความกลัว และความรักนี้คือความจริงแท้

ผมลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบ ๆ สวมเครื่องแบบครูสีกากี แม่เดือนตื่นขึ้นมาช่วยจัดคอเสื้อให้ผมเหมือนทุกวัน แววตาของเธอเต็มไปด้วยความรัก แต่ก็มี ความมุ่งมั่น ที่ส่งแทนออกไปทำภารกิจที่เจ็บปวด

ภายในจิตใจของแทนได้แต่คิดเพียงว่า "ผมทำตาม คำขอร้อง ของแม่... เพื่อให้แม่ปลอดภัย... และเพื่ออนาคตที่แม่ต้องการให้ผมเดินไป"

ผมขับรถไปโรงเรียนด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง ผมไม่ได้คิดถึงความเร่าร้อนเมื่อคืน แต่คิดถึง ภารกิจที่ต้องทำให้สำเร็จ ผมรู้ว่าผมต้อง เปิดใจ ให้ครูแป้งอย่างจริงจังตามที่แม่เดือนต้องการ


ทันทีที่ถึงโรงเรียน แทนเดินตรงไปยังห้องพักครู ครูแป้งกำลังนั่งเตรียมการสอนด้วยใบหน้าที่มีความตั้งใจ ผมมองเห็น ความใสซื่อ และ ความมุ่งมั่น ในตัวเธอ ซึ่งเป็นคุณสมบัติที่แม่เดือนชื่นชม

แทนใช้ข้ออ้างเรื่องการปรับปรุงหลักสูตรท้องถิ่นเพื่อขอความช่วยเหลือจากครูแป้ง บทสนทนาที่เกิดขึ้นเต็มไปด้วย ความเคารพและความคิดเชิงบวก ครูแป้งตอบคำถามของผมด้วยความกระตือรือร้นและมีเหตุผล ทำให้แทนรู้สึกว่า เขาสามารถเชื่อมต่อกับเธอได้ในมิติของปัญญา

แทนภายใต้จิตใจของแทนได้แต่คิดตามที่แม่บอก
 "แม่เดือนพูดถูก... เธอเป็นคนดี... เธอจะดูแลของผมได้ดี..."

แต่ความตึงเครียดก็เกิดขึ้น เมื่อแป้งยื่นเอกสารให้ผม มือของเราสัมผัสกันเพียงเสี้ยววินาที การสัมผัสที่บริสุทธิ์นั้น จุดประกายความเร่าร้อน ที่แตกต่างออกไป ความร้อนที่ถ่ายทอดผ่านมือของครูแป้งนั้น สดใสและตื่นเต้น ไม่ได้มืดมนและคุ้นเคยเหมือนของแม่เดือน ผมยิ้มให้กับเธออย่างอ่อนโยน โดยมีความรู้สึกที่ซับซ้อนว่า ความปรารถนาทางกายกำลังถูกปลุกขึ้นมาด้วยความถูกต้อง

แทนกลับบ้านในเย็นวันนั้นด้วยความรู้สึก สับสน เขาประสบความสำเร็จในการทำตามหน้าที่และเริ่มรู้สึกดีกับความถูกต้องของครูแป้ง และตอนนี้ความเร่าร้อนทางกายก็เริ่มเข้ามาท้าทายความผูกพันทางจิตวิญญาณ

แม่เดือนกำลังรอเขาอยู่ที่ห้องโถง เธอไม่ได้ถามคำถามใด ๆ แต่สายตาที่วิเคราะห์ของเธอก็ถามหาความจริงทันที

"ผมคุยกับครูแป้งมาแล้วครับแม่... เธอเป็นคนดีมาก... และผมรู้สึกดีกับเธอจริงๆ... ผมจะพยายามต่อไปตามที่แม่อยากให้ผมเป็น"

แม้ว่าจะเป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่เธอต้องการ แต่เมื่อได้ยินคำพูดนั้นจากปากของลูกชายโดยตรง หัวใจของแม่เดือนก็ บีบตัวอย่างรุนแรง ราวกับถูกใครบางคนบีบอัดจนแหลกละเอียด

ฉันไม่สามารถแสดงความอ่อนแอได้! แม่เดือนคิด เธอรู้ว่าถ้าเธอแสดงความปวดร้าวออกมา แผนการทั้งหมดอาจล่มลงได้

แม่เดือนเก็บซ่อนความเจ็บปวดไว้ภายใต้รอยยิ้มที่อ่อนโยน คำพูดนั้นทำให้แม่เดือน ยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ แต่ในรอยยิ้มนั้นก็มี ร่องรอยความเจ็บปวด ที่เห็นลูกชายสามารถรู้สึกดีกับผู้หญิงคนอื่นได้จริง แผนการของเธอกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น แต่ในขณะเดียวกัน แม่เดือนก็สังเกตเห็น ความเหนื่อยล้าทางจิตใจ ที่ลูกชายแสดงออกมาจากการแสดงละคร

แทนเข้าห้องนอนด้วยสีหน้าอ่อนล้าทางจิตใจ แม่เดือนแสร้งทำเป็นปกติ แต่สายตาของเธอจับจ้องไปที่ความสับสนในดวงตาของลูกชาย คำพูดของแทนที่ว่า "ผมรู้สึกดีกับเธอจริงๆ" ยังคงก้องอยู่ในใจเธอ เธอรู้สึกว่า สิ่งที่เธอทำกำลังจะประสบความสำเร็จที่แทนจะมีใครอีกคนเข้ามาดูแล

แทนทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงอย่างหมดแรง เขารับรู้ถึงความรู้สึกผิดที่รุนแรงจากการ ทรยศความผูกพันที่แท้จริง ของเขากับแม่เดือนด้วยความรู้สึก "ดีงาม" ที่อ่อนโยนของครูแป้ง

แม่เดือนมองลูกชายครู่หนึ่ง เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะใช้คำพูดอีกต่อไป คำพูดมีแต่จะตอกย้ำความเจ็บปวดที่พวกเขาพยายามหลีกหนี เธอเดินเข้าไปใกล้แทนอย่างช้า ๆ การเคลื่อนไหวของเธอสง่างามแต่เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น เธอไม่ได้มองเขาในฐานะลูกชาย แต่ในฐานะ คู่ชีวิต ที่กำลังเผชิญหน้ากับความแตกแยกทางจิตวิญญาณ

แม่เดือนนั่งลงข้างแทน เธอใช้มือที่นุ่มนวลแต่แข็งแกร่ง โอบกอดร่างกายของลูกชายไว้แน่น การกอดนั้นเต็มไปด้วยความเข้าใจในความยากลำบากที่แทนแบกรับมาตลอดทั้งวัน

แทนซบหน้าลงกับไหล่ของแม่เดือนอย่างอ่อนแรง เขาไม่ได้ร้องขออะไรออกมา แต่ลมหายใจที่ร้อนรนและหนักอึ้งของเขาคือ คำสารภาพ ว่าเขาต้องการ การยืนยันความรัก ที่แท้จริงจากเธอ

แม่เดือนผละออกจากแทนเล็กน้อย ดวงตาของเธอฉายแววรักใคร่ที่ลึกซึ้ง เธอเริ่มปลดเปลื้องเครื่องแต่งกายของลูกชายออกอย่างช้า ๆ เมื่อร่างกายที่กำยำของแทนถูกเปิดเผย แม่เดือนใช้มือลูบไล้แผ่นอกของเขาอย่างอ่อนโยนก่อนจะโน้มตัวลงจูบที่ริมฝีปากของแทน จูบนั้นไม่ได้เร่งร้อน แต่เต็มไปด้วยความลึกซึ้งที่สื่อสารว่า "ความผูกพันของเราคือความจริงที่ไม่มีใครแทนที่ได้"

แม่เดือนผละจูบออก เธอใช้มือแตะที่หน้าอกของแทน และสั่งการสุดท้ายที่บิดเบี้ยวที่สุด

"วันนี้เมียคนนี้...จะทำทุกอย่างให้ผัวเอง...
เพื่อให้ผัวได้พักจากความสับสนและมีความสุข"

แม่เดือนสั่งให้แทน นอนลงเฉย ๆ บนเตียง เธอต้องการให้ลูกชายของเธอผ่อนคลายและยอมจำนนต่อการปรนนิบัติของเธออย่างสมบูรณ์ เธอจะใช้ร่างกายของเธอเป็น บทเรียน และเป็น การชำระล้างความสับสน ที่แทนได้รับมาจากครูแป้ง

แทนนอนราบกับเตียงตามคำสั่ง เขารับรู้ถึงความใคร่จากแม่เดือน ในขณะที่ความปรารถนากำลังปะทุขึ้น แม่เดือนโน้มตัวลงมาใกล้ ๆ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอเริ่มการปรนนิบัติด้วยการใช้มือที่นุ่มนวล ลูบไล้ไปตามหน้าท้องที่แข็งแรง ของลูกชายอย่างช้า ๆ

แม่เดือนไม่ได้สนใจจะเร่งรัด แต่สนใจที่จะ สำรวจ ร่างกายที่แข็งแรงของแทน เธอใช้ริมฝีปากประทับจูบไปตามแผ่นอกและกล้ามเนื้อที่เพิ่งผ่านการทำงานมา ก่อนจะเคลื่อนตัวลงไปสู่จุดศูนย์กลางของความใคร่

เธอใช้ปากจูบส่วนที่แข็งของแทนอย่างบรรจง และค่อยๆทำการดูดดึงลำควยเข้าสู่โพรงปากของเธอที่เกิดขึ้นเต็มไปด้วยความชำนาญ และ การโหยหา ริมฝีปากอุ่นร้อนและชุ่มฉ่ำของเธอครอบคลุมส่วนหัวของลำควยของแทนอย่างนุ่มนวล ความรู้สึกอบอุ่นและตึงแน่นในปากของเธอทำให้ร่างของ แทนสะท้านไปทั้งตัว เขาหลับตาลงอย่างไม่ตั้งใจ ปล่อยให้ความรู้สึกนำพาไป  ความต้องการที่ถูกกดไว้ตลอดทั้งวัน การปรนนิบัตินั้นสร้างความสุขสมที่บริสุทธิ์และรุนแรงจนแทนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ ความรู้สึกนั้นรุนแรงและคุ้นเคยเป็นอย่างดี

แทนใช้มือข้างหนึ่งจับศีรษะของแม่เดือนไว้เบา ๆ แล้ว กดลงให้จมลึกลงไปอีก เป็นการตอบรับด้วยความต้องการที่รุนแรง ความรู้สึกผิดที่เขามีต่อครูแป้งถูกเปลี่ยนเป็นเชื้อเพลิงทางเพศที่ทำให้การปรนนิบัตินี้เข้มข้นยิ่งขึ้น

แม่เดือนเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย มองไปที่แทนด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา เธอเลียริมฝีปากที่เปียกชื้นอย่างยั่วยวน ก่อนจะกระซิบเสียงแหบพร่าข้างลำเอ็นของแทน

"ผัวของเดือน... ชอบไหม... ที่เดือนทำแบบนี้..."

แทนไม่อาจเก็บอาการได้อีกต่อไป เขาเปิดเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน เขาใช้มือข้างหนึ่งจับศีรษะของแม่เดือนไว้เบาๆ แล้ว กดลงให้จมลึกลงไปอีก เป็นการตอบรับด้วยความต้องการที่รุนแรง

แม่เดือนรับรู้ถึงความต้องการของลูกชายของเธอ เธอเริ่มขยับศีรษะขึ้นลงอย่างรวดเร็วและหนักหน่วงขึ้น แรงดูดดึงที่รุนแรงผสมกับแรงรูดรั้งจากมือ ที่กำรอบโคนลำเอ็นของแทน ทำให้ลำควยของเขาแข็งขืนและผงาดเต็มที่

"อ๊าาาา... เมียรักของแทน... แรงอีก... ดูดให้แรงๆ เลย..." แทนครางเสียงกระเส่า เขากัดริมฝีปากตัวเองเพื่อระงับเสียงครางที่กำลังจะหลุดออกมา ความรู้สึกดิบเถื่อนที่พุ่งพล่านอยู่ในกายเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

แม่เดือนเงยหน้าขึ้นมามองแทนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ เธอกระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าพรึง "เมียชอบ... เมียชอบควยใหญ่ๆ ของแทนมากเลย... มันทำให้เมียคลั่งสุดๆไปเลย"


เสียงดูดดึงดัง "จ๊วบ! จ๊าบ! จ๊วบ!" ผสมกับเสียงครางต่ำของแทนที่ดังระงมไปทั่วห้อง

"แม่... อื้อ..." แทน ครางเสียงต่ำด้วยความทรมานที่แสนหวาน

 แทนรู้ว่า แม่กำลังจะทำให้เขาถึงจุดสุดยอดด้วยปาก แต่ความเร่าร้อนที่ได้รับทำให้เขาไม่อาจทนรอได้อีกต่อไป

"แม่... อ๊าส์! ลึก... ลึกอีกครับแม่..." แทน ครางอย่างวิงวอน ร่างกายของเขาสั่นสะท้านไปทั้งตัว ความสุขที่เธอสร้างขึ้นกำลังทำให้ลูกชายของเธอสั่นสะท้าน เธอเงยหน้าขึ้นมามองแทน เธอใช้มือที่เปียกชื้น ประคองใบหน้าของแทนไว้

แม่เดือนกระซิบสั่งในห้วงความสุขนั้นอย่างแผ่วเบา: "ลูก... ลองจินตนาการว่าคนที่อยู่กับลูกตอนนี้คือครูแป้งสิ... แล้วทำให้แม่สบายใจว่าลูกจะทำกับเธอได้"

คำพูดนั้น โจมตีจิตสำนึก ของแทนอย่างรุนแรง ความสุขสมที่เคยบริสุทธิ์พลันถูกย้อมด้วยความรู้สึกผิดและการทรยศ แทนพยายามที่จะ ทำตามคำสั่ง ของแม่เดือน เขาพยายามดึงภาพรอยยิ้มที่ใสซื่อของครูแป้งเข้ามาในหัว

แต่เปล่าเลย...

ความรู้สึกที่ร้อนรุ่ม ดุดัน และแน่นหนา ที่โอบรัดเขาไว้นั้น เป็นของแม่เดือนแต่เพียงผู้เดียว เขาล้มเหลวในการจินตนาการถึงใครอื่น ความรักต้องห้ามที่ถูกผนึกมานาน 14 ปี แข็งแกร่งเกินกว่าจะถูกแทนที่ด้วยความบริสุทธิ์ที่อ่อนโยนได้

แม่เดือนยังคงจ้องมองใบหน้าของแทนอย่างใกล้ชิด รอคอยปฏิกิริยาของเขา รอคอยให้เขาหลุดเข้าไปในห้วงจินตนาการตามคำสั่ง แต่แล้วสิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่แววตาที่เลื่อนลอยไปกับภาพของครูแป้ง... หากแต่เป็น ความเจ็บปวดที่รุนแรง และความสับสนที่บิดเบี้ยว ที่ฉายชัดในดวงตาของลูกชาย

ความล้มเหลวในการทดสอบของแทนนั้น กลับนำมาซึ่งความปิติยินดีที่สุดในใจของแม่เดือน ชัยชนะแห่งความผูกพันที่แท้จริง! เธอผละออกจากส่วนนั้นของลูกชายอย่างช้า ๆ มองลำควยที่แข็งขืนอย่างเปิดเผยและเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ไม่อาจปฏิเสธได้

แม่เดือนเคลื่อนตัวขึ้นมา นั่งคร่อมอยู่บนร่างกายของแทน ที่ยังคงนอนหอบอยู่ เธอจัดการจัดตำแหน่งลำควยของแทนให้ตั้งตรง พร้อมทั้งประคองร่างกายของเธอเองให้เลื่อนลงมาอย่างเชื่องช้า สัมผัสแรกของส่วนหัวที่แตะกับช่องทางรักนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยน แต่แม่เดือนรู้ดีว่าเธอต้องทำเพื่อยืนยันความรู้สึกทั้งหมด

แม่เดือนค่อย ๆ กดร่างกายของตัวเองให้กลืนกินลำควยของแทนอย่างช้า ๆ จนมิดลำ การสอดใส่ที่เนิบนาบแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่นนี้ ทำให้แทนถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น เขาไม่ได้เป็นผู้รุกราน แต่เป็นผู้ถูกครอบครองอย่างสมบูรณ์

"มันร้อน... มันแน่น... มันเป็นของจริง... ไม่มีใครทำอย่างนี้กับผมได้นอกจากแม่!" ความอบอุ่นของผู้เป็นแม่ค่อย ๆ มอบความสุขให้กับแทนอย่างช้า ๆ

แม่เดือนเริ่มขย่มร่างกายเพื่อสร้างจังหวะรักที่อ่อนโยนและนุ่มนวล การเคลื่อนไหวที่นุ่มนวลนั้นกลับปลุกเร้าความเร่าร้อนให้พุ่งสูงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เสียงครางของแม่เดือนดังชัดเจนและยาวนาน เธอไม่ได้พยายามปิดบังหรือกลั้นมันไว้เลยแม้แต่น้อย เสียงแหบพร่าของเธอเต็มไปด้วยความสุขที่แท้จริงที่ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างอิสระ

"อูยยยย... อ๊าส์! ซี้ดดดด...อ่าาาาห์!"


    แต่ความเร่าร้อนที่ถูกสร้างขึ้นอย่างเชื่องช้านั้น กลับกลายเป็น ไฟที่เผาผลาญการควบคุมของแทน ความสุขจากการถูกปรนนิบัติอย่างสมบูรณ์แบบนั้นรุนแรงเกินกว่าที่เขาจะทนรับได้อีกต่อไป แทนไม่ต้องการเป็นแค่ผู้รับ เขาต้องการยืนยันความเป็นเจ้าของ!

   


    ทันใดนั้น แทนก็ ระเบิดพลังทั้งหมด เขายกสะโพกขึ้นพร้อมกับ พลิกร่างของแม่เดือนกลับลงไป ใต้ร่างของเขาอย่างรวดเร็วและบ้าคลั่ง พลั่ก! การกระทำที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้แม่เดือนกรีดร้องออกมาด้วยความประหลาดใจระคนสุขสม เธอไม่ได้กลัว แต่ปิติยินดีที่ลูกชายเลือกความจริงแท้

แทนไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอยไป เขาเข้าครอบงำร่างกายของแม่เดือนอย่างดุดันและรุนแรง เพื่อตอกย้ำว่า ความรักนี้อยู่เหนือคำสั่ง แม่เดือนรู้ว่าเธอทำผิดพลาดในการทดสอบที่รุนแรงเกินไป เธอจึงโอบกอดแผ่นหลังของแทนแน่น เพื่อให้เขายืนยันว่าเขาไม่ผิด

แทนเริ่ม กระเด้าเย็ดหีแม่แรงขึ้นอีกหน่อย จนตัวแม่สั่นตามแรงเย็ดที่เขาโหมกระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปั่บ! ปั่บ! ปั่บ! เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นห้องนอน เขาไม่เคยมองแม่น่าหลงใหลแบบนี้มาก่อน แม่เดือนยังคงครางเสียงยาวด้วยความสุขอย่างไม่มีการปิดบัง อ๊าส์! อูยยยย! ซี้ดดดด!

อารมณ์ของแทนกระเจิดกระเจิงไปหมดตอนนี้ ลำควยของเขา มุดเข้ามุดออกหีแม่ หลายต่อหลายครั้ง ความเสียวอย่างสุดขั้วที่ทำให้ น้ำรักของเขาแทบจะหลั่งออกมาได้ทุกขณะ

แทนกัดริมฝีปาก กลั้นน้ำควย ไว้สุดชีวิต ทุกเส้นประสาทในร่างกายถูกยึงจนตึงขาด ผมต้องการให้มันออกมาช้าที่สุด... อยากให้ควยของผมอยู่ในหีแม่นานที่สุดเท่าที่จะนานได้ ทุกจังหวะที่ผมกระแทกกระทั้นอย่างต่อเนื่องคือการท้าทายขีดจำกัดของตัวเอง อื้อ อื้อ อื้อ เสียงคำรามที่ถูกกลั้นไว้ดังสะท้อนอยู่ในลำคอ

ความเสียวอย่างสุดขั้วที่หีแม่มอบให้มันท่วมท้นจนแทบจะทำลายสติผมไปในทันที ความร้อนระอุ และ แรงดูดดึงที่ไม่สม่ำเสมอ จากช่องทางรักของแม่เดือนบีบรัดลำควยผมราวกับกล้ามเนื้อกำลังขย้ำ การตอดของหีแม่แต่ละครั้งกระตุ้นที่ปลายหัวควยอย่างรุนแรงจนน่ากลัว

ผมกัดฟันกรอด สันหลังโก่งโค้งขึ้นรับแรงเสียว พยายามนับ เพื่อยื้อเวลาไว้: อีกสี่... อีกสาม... ผมกำลังต่อสู้กับ สัญชาตญาณ ที่สั่งให้ปลดปล่อยออกมาทันที ผมรู้ว่าน้ำควยผมมันจะแตกใส่หีแม่แล้ว

แรงบีบจากหีแม่นั้นรุนแรงเกินกว่าการควบคุมใด ๆ มันคือแรงที่เอาชนะความตั้งใจของผมจนหมดสิ้น ผมหลับตาลงอย่างยอมจำนนต่อความเสียวที่รุนแรงที่สุด ผมกระแทกกดควยเข้าไปมิดหีแม่อย่างไม่ยั้ง ด้วยแรงสุดท้าย

ปรี๊ดดดด! ปรี๊ดดดด! ปิ๊ด! น้ำควยฉีดพุ่งใส่หีแม่ ควยผมส่งน้ำที่บาปเข้าไปในตัวแม่เข้าไปแล้ว การปลดปล่อยที่คลั่งไคล้ที่สุด ได้เกิดขึ้นโดยไม่สามารถยับยั้งได้อีกต่อไป

อื้อออออ อื้อออ

แรงบีบรัดของแม่เดือนนั้นรุนแรงจนน่ากลัว เธอถึงกับเกร็งและกระตุกไปทั้งร่างอย่างรุนแรง แม่เดือนรับรู้ถึงความร้อนผ่าวที่พุ่งเข้าสู่ภายในของเธอโดยตรง เป็นการผนึกความเงี่ยนของผมกับแม่เดือน เธอรับรู้ถึงความล้มเหลวในการทดสอบ แต่ความล้มเหลวนั้นกลับนำมาซึ่ง ความปิติยินดีที่สุด ช่องทางรักของเธอโอบรัดลำควยของแทนอย่างหนักแน่นและร้อนรุ่ม การร่วมรักที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นเต็มไปด้วยความเร่งรีบของการยืนยันความภักดี


แทนถอนลำควยออกอย่างช้า ๆ หอบหายใจหนักหน่วง เขาเห็น น้ำควยสีขาวขุ่นที่คารูหีแม่
มันคือสัญลักษณ์ของคู่ชีวิตของพวกเค้าทั้งสอง แม่เดือนลูบหลังแทนอย่างอ่อนโยน เธอรู้ว่าเขาพยายามทำตามคำขอของเธอแล้ว แต่สัญชาตญาณและความผูกพันของพวกเขาแข็งแกร่งเกินไป

ผมล้มตัวลงนอนทับร่างของแม่เดือนอย่างหมดเรี่ยวแรง ลำควยที่ยังคงสอดใส่มิดลำอยู่ในร่างกายของแม่เดือน ความรู้สึกเต็มตื้นและสมบูรณ์แบบ ท่วมท้นไปทั้งร่างกายของเราสองคน แม่เดือนไม่เหลือเรี่ยวแรงจะขยับตัว เธอใช้มือที่อ่อนแรงลูบแผ่นหลังที่เปียกชื้นของผมอย่างอ่อนโยน น้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ต่อความต้องการ ไหลซึมออกมาเล็กน้อย เขารู้สึกถึงความรักที่ท่วมท้นและความบาปที่ถูกยอมรับ ในความมืดนั้น... เขาและแม่เดือนคือคู่ชีวิตที่แท้จริง ที่จะอยู่เคียงข้างกันตลอดไป ไม่ว่าโลกภายนอกจะมองว่าพวกเขาผิดบาปแค่ไหนก็ตาม

หลังจบเรื่องราว ทั้งคู่กอดกันแน่นบนเตียง ท่ามกลางความอ่อนเพลียและความสงบที่คืนมา แม่เดือนกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า: "ลูกรัก... แม่รักลูกมากจริงๆ... ไม่มีใครมาแทนที่ลูกได้เลย" แทนได้รับการยืนยันสุดท้ายแล้วว่า เขาจะเป็นของแม่เดือนตลอดไป การร่วมรักครั้งนี้คือ การลงนามในสัญญาที่เป็นนิรันดร์


แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอน ท่ามกลางความอบอุ่นของผ้าห่มผืนใหญ่ แทนตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึก ได้รับการเติมเต็มและมุ่งมั่น ความสับสนที่เคยมีหายไปหมดสิ้นแล้ว เหลือไว้เพียง ความรู้สึกรับผิดชอบต่อชีวิตแม่เดือน

แม่เดือนยังคงหลับสนิท ใบหน้าของเธอสงบอย่างประหลาด ร่องรอยของหยาดน้ำตาแห้งกรังอยู่บนแก้ม แสดงถึงการต่อสู้ทางอารมณ์ครั้งใหญ่ที่เพิ่งจบลง

ผมลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบ ๆ สวมเครื่องแบบครู แม่เดือนตื่นขึ้นมาช่วยจัดคอเสื้อให้ผมเหมือนทุกวัน แววตาของเธอไม่มีความกังวลอีกต่อไป มีเพียง ความคาดหวัง ที่ส่งแทนออกไปทำหน้าที่ที่เจ็บปวด

 "ลูกรัก... จำคำแม่ไว้... ทำความเข้าใจกับเธออย่างช้า ๆ และอ่อนโยน... ทำให้เธอรักลูก..."

แทนพยักหน้า

 "ผมจะทำตามที่แม่ขอ..เพื่ออนาคตของผมตามที่แม่หวังเอาไว้ครับ"

ผมขับรถไปโรงเรียนด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง แต่มีความมุ่งมั่น ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ผมรู้ว่าผมต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวดในการเปิดใจให้ครูแป้งอย่างจริงจัง

ผ่านไปวันแล้ววันเล่า...

ครูแป้ง เป็นครูสาวที่มีอุดมการณ์แรงกล้า เธอเชื่อว่าการศึกษาคืออาวุธเดียวที่จะเปลี่ยนชีวิตเด็กๆ บนดอยได้ แต่ความมุ่งมั่นนั้นก็แลกมาด้วยความเหงาที่กัดกินหัวใจ วันนี้เป็นวันศุกร์สิ้นเดือนที่โรงเรียนปิดยาวสามวัน เพื่อนครูส่วนใหญ่ทยอยกันลงไปในตัวเมืองเพื่อพักผ่อน แต่ครูแป้งเลือกที่จะอยู่บนดอย เพียงเพราะเธอรู้สึกว่าการเดินทางกลับไปหาครอบครัวช่างไกลเกินไป

ขณะที่ครูแป้งกำลังนั่งมองสายฝนพรำๆ อยู่ที่บ้านพัก ก็มีเสียงมอเตอร์ไซค์คุ้นห้อมาจอดหน้าบ้าน แทน ยืนอยู่ตรงนั้นในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ที่ดูผ่อนคลาย ต่างจากชุดราชการที่เธอคุ้นตา

 "ครูแป้งครับ! ไปกินหมูกระทะที่บ้านพี่ไหมครับ!" เสียงตะโกนของแทนดังขึ้น

คำชวนที่อ่อนโยนของแทนทำลายกำแพงความเหงาของครูแป้งลงทันที เธอรู้สึกว่าอย่างน้อยคืนนี้เธอก็จะไม่ต้องทานอาหารเย็นลำพัง

บรรยากาศที่บ้านสวนอบอุ่นกว่าที่บ้านพักครูมากนัก แม่เดือน จัดโต๊ะหมูกระทะไว้ที่ระเบียงที่ไฟกำลังแดงฉาน เธอทำหน้าที่ 'ผู้กำกับการแสดง' โดยการชงเรื่องราวอยู่ตลอดเวลา เธอไม่ได้พูดถึงเรื่องงานเลย แต่เน้นไปที่ความเหมาะสมของคนทั้งสอง

 "หนูแป้งนี่ดูอบอุ่นจังเลยนะลูกแทน... ดูเป็นคนรักครอบครัว ถ้าได้ใครมาดูแลนี่คงเป็นผู้ชายที่โชคดีมาก"

"คุณครูแป้งอยู่คนเดียวแบบนี้ แม่ก็เป็นห่วงนะ... น่าจะมีใครคอยดูแลใกล้ๆ"

ครูแป้งยิ้มเขินอายทุกครั้งที่ถูกชม ส่วนแทนก็ยิ้มรับบทบาท 'ลูกชายโสดที่น่าค้นหา' อย่างเงียบๆ แต่เขาก็สังเกตเห็นแววตาของแม่เดือนที่มองเขา สายตาที่เต็มไปด้วยคำเตือนและคำสั่ง ว่าให้ทำภารกิจให้สำเร็จ

เมื่อทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว แม่เดือนก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

 "ตายจริง! แม่ลืมไปว่าลูกค้าสั่งของเยอะมากเลย หนูแป้ง... ลูกแทน... คืนนี้พวกหนูคุยกันไปก่อนนะ แม่ต้องไปเคลียร์บิลที่ร้านก่อน"

แม่เดือนเดินออกไปอย่างจงใจ ทิ้งแทนและครูแป้งไว้ลำพังสองต่อสอง ท่ามกลางความเงียบของภูเขา

แทนกับครูแป้งนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ที่ระเบียง

 "แม่เดือนไปแล้วเหรอคะ... แป้งควรจะไปช่วยล้างจานนะคะ" ครูแป้งพูดเกรงใจ

 "ไม่ต้องหรอกครับ" แทนยิ้ม "แม่พี่อยากให้เราคุยกันมากกว่า... พี่รู้ว่าน้องเหงา"

  "ใช่ค่ะ... เหงามากเลย" ครูแป้งยอมรับด้วยเสียงแผ่วเบา "แป้งมาไกลจากบ้านมาก ที่นี่ไม่มีเพื่อน ไม่มีครอบครัว แป้งอยู่คนเดียวตลอดเวลา... บางทีก็รู้สึกเหมือนชีวิตขาดอะไรไป"

แทนเลื่อนเก้าอี้เข้าไปใกล้ครูแป้งมากขึ้น เขาสัมผัสได้ถึงความเปราะบางที่แท้จริงของผู้หญิงคนนี้

"พี่เข้าใจความรู้สึกนั้นดีครับ" แทนพูดอย่างจริงใจ "แม้พี่จะอยู่กับแม่... แต่พี่ก็รู้สึกว่าชีวิตพี่มันขาด 'คู่ชีวิต' มานานแล้ว... ใครสักคนที่อยู่เคียงข้างในความเหงาแบบนี้ได้"

ครูแป้งเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและความอ่อนไหว หัวใจของเธอเต้นแรงเมื่อได้รับฟังการสารภาพที่เปิดเผยนี้

 "พี่แทน... พี่คิดว่าความรักมันจะเกิดขึ้นง่ายๆ เหรอคะ... โดยที่เรายังไม่รู้จักกันดีพอ" ครูแป้งถามด้วยความไม่มั่นใจในความรู้สึกของตัวเอง แววตาของเธอแสดงถึงร่องรอยความเจ็บปวดจากอดีตที่แฟนเก่าเคยทรยศ "แป้งเคยผิดหวังกับความรักมามากแล้วค่ะ... แป้งกลัวความไม่จริงใจ"

 "ความรักมันไม่มีเหตุผลหรอกครับน้องแป้ง" แทนตอบอย่างหนักแน่น เขาเลือกที่จะไม่พูดถึงเหตุผล แต่เน้นที่ความรู้สึก "มันเริ่มต้นจากความเหงา... แล้วจบลงที่การที่เราไม่อยากให้ใครคนนั้นหายไปจากชีวิตเราอีกแล้ว... และพี่ไม่อยากให้น้องแป้งเหงาอีกแล้วครับ"

แทนเลื่อนมือไปจับมือของครูแป้งที่วางอยู่บนโต๊ะ สัมผัสของเธอเย็นและบริสุทธิ์ แต่ทำให้ความต้องการที่จะครอบครองเธอของแทนพลุ่งพล่านขึ้นอย่างเงียบๆ

ในวินาทีที่ทั้งคู่นั่งมองตากัน ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบและโรแมนติก แทนตัดสินใจทำตามคำสั่งของแม่เดือนอย่างเด็ดขาด

แทนโน้มตัวเข้าไปหาครูแป้งอย่างช้าๆ แล้ว กดริมฝีปากลงบนริมฝีปากที่อ่อนนุ่มของเธออย่างแผ่วเบา

ครูแป้งตกใจ แต่เธอไม่ได้ผลักไส เธอตอบรับจูบแรกนั้นอย่างประหม่าและไม่ประสีประสา จูบนั้นเต็มไปด้วยความเหงาที่ถูกเติมเต็มด้วยความหวัง

แทนผละริมฝีปากออกจากน้องแป้งอย่างแผ่วเบา ทั้งคู่หายใจหอบถี่ ท่ามกลางความเงียบของสายฝนที่หยุดลงแล้ว ความตื่นเต้นและความรู้สึกที่ปะทุขึ้นมานั้นท่วมท้นจนไม่มีใครกล้าพูดอะไร

 "พี่... ขอโทษนะครับ น้องแป้ง" แทนพูดเสียงพร่า แต่ไม่ได้แสดงท่าทีเสียใจ

น้องแป้งส่ายหน้าอย่างช้าๆ ใบหน้าของเธอยังคงแดงก่ำ

 "ไม่... ไม่เป็นไรค่ะ พี่แทน" เธอตอบรับอย่างเขินอายแต่ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะปฏิเสธ

แทนมองไปยังถนนที่มืดมิดและเต็มไปด้วยหมอก

"คืนนี้... น้องแป้ง นอนที่นี่เถอะครับ" แทนเอ่ยชวนอย่างจริงใจ "บ้านพี่มีห้องว่างสำหรับแขกพอสมควร คุณแม่ก็อยู่ด้วย น้องแป้ง จะได้ไม่ต้องเหงา... แถมทางกลับบ้านพักครูก็มืดมากแล้ว"

น้องแป้งลังเลเล็กน้อย

"ถ้า... ถ้าไม่รบกวนแม่เดือนมากเกินไป แป้งขอรบกวนด้วยนะคะ พี่แทน"

เกือบสิบนาทีต่อมา แม่เดือนก็เดินกลับมาจากร้านชำพร้อมรอยยิ้มที่เหนื่อยล้า ทันทีที่เธอมองเห็นร่องรอยความเขินอายบนใบหน้าของครูแป้ง และสายตาที่อ่อนโยนของลูกชาย แผนการของเธอก็ได้รับการยืนยัน

 "ตายจริง! ยังไม่กลับอีกเหรอหนูแป้ง? ดีเลยๆ! งั้นนอนที่นี่เลยนะลูก ห้องรับรองแม่จัดไว้เรียบร้อยแล้ว" แม่เดือนต้อนรับอย่างอบอุ่น

แม่เดือนหันมาทางแทน เธอส่งสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยคำสั่งมาให้ลูกชายโดยตรง

"ไปสิลูกแทน... พาคุณครูแป้งไปดูห้องนะ ห้องอยู่ติดกับห้องนอนแม่นั่นแหละ" น้ำเสียงของเธอมีแววเจ้ากี้เจ้าการเล็กน้อย

แทนรับคำสั่งนั้นอย่างเงียบๆ เขารู้ดีว่าแม่เดือนกำลังมอบ "ภารกิจ" ให้เขาไปสานต่อความสัมพันธ์อย่างเป็นสุภาพบุรุษที่สุด

.........................

แทนถือโคมไฟเล็กๆ นำน้องแป้งไปยังห้องรับรอง ห้องนั้นสะอาดสะอ้านและมีเตียงนอนเดียวที่ถูกจัดอย่างเรียบง่าย

"ห้องนี้โอเคไหมครับ น้องแป้ง? ถ้าหนาวบอกพี่ได้เลยนะครับ พี่จะเอาผ้าห่มเพิ่มมาให้" พี่แทนถามอย่างใส่ใจ

"โอเคมากค่ะ พี่แทน... ขอบคุณมากนะคะ" น้องแป้งพูดด้วยเสียงแผ่วเบา เธอหันหลังกลับมาเผชิญหน้ากับเขาที่หน้าประตูห้อง บรรยากาศเงียบสงบในบ้านทำให้พวกเขาได้ยินแม้กระทั่งเสียงหัวใจเต้นของตัวเอง

แทนมองน้องแป้งในระยะประชิด เขาเห็นใบหน้าที่อ่อนโยนและบริสุทธิ์ของเธอ ความรู้สึกผูกพันทางอารมณ์ที่ใสสะอาดและนุ่มนวลปะปนกับความปรารถนาที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ

"น้องแป้ง ครับ..." แทนเรียกชื่อเธอเบาๆ แล้วค่อยๆ เอื้อมมือไปสัมผัสแก้มที่ยังอุ่นๆ ของเธอ

ครูแป้งหลับตาลงอย่างช้าๆ เป็นการอนุญาตที่อ่อนโยนที่สุด

แทนโน้มตัวลง ประทับจูบลงบนริมฝีปากของน้องแป้งอีกครั้ง จูบนี้ลึกซึ้งและยาวนานกว่าจูบแรก ลิ้นของเขาสอดประสานเข้าไปในโพรงปากของเธออย่างอ่อนโยน เต็มไปด้วยความรักที่กำลังก่อตัวขึ้นจริง ๆ

ก่อนที่แทนจะผละออกจากห้อง เขาหันไปมองประตูห้องนอนของแม่เดือนที่อยู่ติดกัน... ประตูนั้นปิดสนิท แทนโน้มตัวไปจูบ และมันก็ร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ มือของพี่แทนเลื่อนลงไปโอบเอวของครูแป้งอย่างแผ่วเบา ดึงร่างของเธอเข้ามาแนบชิดกับเขามากขึ้น

ครูแป้งไม่ได้ผลักไส ร่างกายของเธอเองก็ตอบสนองต่อสัมผัสอันอ่อนโยนแต่เร่าร้อนนั้น เธอกอดตอบพี่แทนอย่างไม่รู้ตัว ซบใบหน้าลงกับอกของเขา หายใจหอบถี่ด้วยความตื่นเต้นที่ไม่เคยได้รับ

แทนรู้สึกถึงความปรารถนาที่พุ่งพล่าน มันแตกต่างจากที่เขามีต่อแม่เดือน แต่ก็เป็นความต้องการที่รุนแรงในแบบของมัน

ร่างกายของทั้งสองคนไม่ได้ผละออกจากกัน ตรงกันข้าม มันกลับเชื้อเชิญให้เข้าหากันมากขึ้น ราวกับมีแรงดึงดูดที่มองไม่เห็นกระตุ้นให้พวกเขาทั้งคู่ก้าวข้ามขีดจำกัด

ร่างกายของครูแป้งล้มตัวลงบนที่นอนอย่างสมบูรณ์ โดยมีร่างกายของแทน ทาบทับอยู่บนร่างของ ครูแป้ง  ความเงียบที่หนักอึ้งเข้าปกคลุมภายในห้องนอน มีเพียงเสียงหายใจที่สลับกับเสียงหัวใจเต้นรัวของคนสองคน แสงไฟสลัวจากภายนอกสาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและความกลัวของครูสาว แทนมองร่างกายตรงหน้าด้วยความชื่นชมอย่างจริงใจ ความรู้สึกชื่นชมในความงามและจิตใจที่บริสุทธิ์ของเธอ ทำให้เขาต้องทำรักด้วยความอ่อนโยนและเคารพอย่างที่สุด

"พี่แทน... แป้ง..." น้องแป้งเรียกชื่อเขาด้วยเสียงสั่นเครือ เป็นเสียงร้องที่สื่อถึงความบริสุทธิ์ใจที่สุด

"ไม่ต้องกลัวนะครับน้องแป้ง" แทนปลอบโยน พร้อมกับพรมจูบไปทั่วใบหน้าของเธอ ความอ่อนโยนนี้เป็นบทบาทที่เขาต้องสวมใส่ แต่เขาก็รู้สึกว่ามันเป็นความจริง



พวกเขาค่อยๆ ช่วยกันปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากกันอย่างช้าๆ เนื้อผ้าถูกทิ้งลงพื้น เผยให้เห็นร่างกายที่เปลือยเปล่าของครูแป้ง ผิวของเธอขาวผ่อง เนียนละเอียด และตึงกระชับตามแบบฉบับของสาววัยยี่สิบต้นๆ ความอ่อนเยาว์และไร้เดียงสานั้นคือสิ่งที่แม่เดือนไม่มี

แทนมองร่างกายตรงหน้าด้วยความชื่นชมอย่างจริงใจ แต่ในส่วนลึกของจิตใจ เขาอดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบ สัมผัสของผิวที่เย็นและกระชับนี้แตกต่างจากความอุ่นร้อนและนุ่มนวลอย่างรู้ใจของแม่เดือน


...แทนใช้มือลูบไล้ไปทั่วร่างกายของน้องแป้งอย่างอ่อนโยนที่สุด เขารู้ว่านี่คือครั้งแรกที่แป้งเปิดใจให้กับใคร เขาไม่สามารถรุนแรงเหมือนที่เคยทำกับแม่เดือนได้ เขาจูบและดูดดึงเต้านมของน้องแป้งอย่างแผ่วเบา

น้องแป้งครางออกมาด้วยความตื่นเต้นที่ใหม่เอี่ยม "อื้อ... พี่แทน..."

แทนใช้ลิ้นลงไปสำรวจส่วนล่างของเธอตามสัญชาตญาณ แต่ทันทีที่เขาโน้มตัวลงไป น้องแป้งก็รีบใช้มือปิดปากเขาไว้ทันที

"พี่แทน... ไม่นะ... อย่าทำค่ะ" น้องแป้งกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ


"แป้ง... แป้งยังไม่ได้ล้างเลยค่ะ... แป้งอาย"

แทนชะงัก เขามองใบหน้าที่แดงก่ำของน้องแป้งด้วยความเข้าใจ ความอ่อนโยนของเธอทำให้เขาต้องให้เกียรติเหนือความใคร่

แทนยิ้มอย่างอ่อนโยน แล้วจูบที่หน้าท้องของเธอแทน "ไม่เป็นไรครับน้องแป้ง..." แทนกระซิบด้วยความเคารพ "พี่รักแป้งในแบบที่แป้งเป็น... เราไปต่อกันเถอะครับ"

...แทนสัมผัสได้ถึงความบริสุทธิ์ที่เขากำลังจะทำลายลง เขาพยายามรวบรวมสมาธิทั้งหมดเพื่อมอบความสุขให้กับเธอ แทนเริ่มบทรักอย่างอ่อนโยนที่สุด เขาจูบและดูดดึงร่างกายของน้องแป้งอย่างแผ่วเบาด้วยความเคารพ

แทนไม่ได้สอดใส่เข้าไปในทันที เขาใช้ส่วนหัวของลำควยเขี่ย ๆ ดุน ๆ ตรงเม็ดเสียวของครูแป้ง อย่างจงใจและอ่อนโยน น้ำหล่อลื่นตามธรรมชาติที่ใสสะอาดของเธอชะโลมไปทั่วส่วนหัวของลำควยจนชุ่มฉ่ำ

แทนค่อย ๆ กดส่วนหัวบาน ๆ กดเข้าไปอย่างช้า ๆ... เพียงเล็กน้อยแค่ปลายส่วนหัว แล้วดึงออก และ กดเข้าซ้ำ ๆ หลายครั้ง แทนค่อย ๆ ทำอย่างช้า ๆ เป็นการที่ทำแบบช้ามากๆ ราวกำลังยืดเวลาของความบริสุทธิ์นี้ไว้ เขาต้องการซึมซับความรู้สึกของ "ครั้งแรก" ที่ไม่มีความผิดบาปมาเจือปน

ความคับแน่นและอ่อนนุ่มของหีสาว ทำให้เขาต้องหยุดชะงัก ความแตกต่างจากช่องทางของแม่เดือนนั้นชัดเจนและบาดลึก มันไม่ใช่ "ความร้อนรุ่มและคุ้นเคย" แต่เป็น "ความอบอุ่นที่เหมือนไร้เดียงสา"

ในขณะที่แทนค่อย ๆ กดลำควยเข้าสู่รูหีครูแป้ง ความรู้สึกหนึ่งก็แล่นวาบเข้ามาในจิตใจของเขาอย่างรุนแรงจนหัวใจแทบหยุดเต้น มันเป็นความตื่นเต้นและสดใหม่ราวกับว่าเขากำลังได้ทำครั้งแรกกับแม่เดือนมาไม่นานนี้เอง "อื้อ..." ครูแป้งส่งเสียงครางในลำคอเบา ๆ

ความรู้สึกที่อ่อนโยนและบริสุทธิ์นี้ ทำให้เขาได้หวนคืนสู่ช่วงเวลาที่เขาโหยหามานานถึงสิบสี่ปี ภายในใจของเขาคิดว่า ตอนนี้ มันไม่ใช่การเย็ดที่เร่าร้อน มันไม่เหมือนความเร่าร้อนที่แม่ให้... แต่มันคือความบริสุทธิ์ที่แม่ขอให้เขาได้ลองมาค้นหา นี่คือความอบอุ่นที่ไร้การเกี่ยวข้องทางสายเลือด มันไม่ใช่การเดที่มีคำว่าบาปเข้ามาเติมแต่ง** แม้ว่าแทนเองจะรักในการเย็ดกับแม่มากเพียงใดก็ตาม

แทนค่อย ๆ เริ่มขยับอย่างแผ่วเบาและสุภาพ มันคือบทเพลงรักที่ "สะอาด" ไม่มีเสียงกรีดร้องที่ดังลั่น ไม่มีคำรามที่เต็มไปด้วยบาป  "พี่แทน... อื้อหือ...อื้อ... อืมมมม..." ครูแป้งส่งเสียงคราง ที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน 

แทนรับรู้ถึงแรงตอดรัดที่ละเอียดอ่อนและล้ำลึกของช่องทางรักของเธอ แรงดูดดึงนั้นไม่ได้รุนแรงเหมือนพายุโหมกระหน่ำ แต่เป็นปรากฏการณ์ที่น่าพิศวง ความรู้สึกเหมือน 'ดุบ ๆ ดุ้บ ดุ้บ' ที่ดูดดึงเขาเข้าสู่ภายในอย่างต่อเนื่องและอ่อนโยน

แรงบีบที่แผ่วเบาแต่ต่อเนื่องของแป้งนั้น แม้จะไม่ได้ทำให้แทนคลั่งไคล้ แต่กลับมอบความรู้สึกอิ่มเอมใจที่ไม่มีรักต้องห้ามของร่างกายแห่งบาปมาเจือปน เมื่อแทนกดลำควยเข้าสู่ร่องหีของครูแป้งจนมิดลำ

"อื้อ..." ครูแป้งส่งเสียงครางในลำคอเบา ๆ "อืมมม... พี่แทน..." ในทุกช่วงเวลาที่แทนพยายามค่อย ๆ ทำการสอดใส่ เสียงครางที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความตื่นเต้นได้ดังออกมาอย่างต่อเนื่อง

ในตอนนี้ลำควยมันได้เข้าสู่ร่างกายของครูแป้งจนมิดลำ แทนได้ หยุดการขยับเพื่อให้ร่างกายของครูแป้งปรับร่างกายรับสภาพของควยของแทน ครูแป้งส่งเสียงครางในลำคออย่างแผ่วเบา "อื้มมมม... อื้อหือ..." เธอกอดรัดแผ่นหลังของแทนไว้แน่น ความอบอุ่นที่ไร้เดียงสานี้คือความแตกต่างที่แทนต้องการ

ครูแทนใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่ง เขารอจนกระทั่งร่างกายของแป้งคลายความตึงเครียดลง และแรงตอดรัดภายในกลับมาเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอ เขาจูบที่หน้าผากของเธอเบา ๆ

"พี่จะอยู่ตรงนี้ครับ... ไม่ต้องกลัวนะ"

แทนค่อย ๆ เริ่มขยับอย่างแผ่วเบาและสุภาพ มันคือการร่วมรักที่ถูกออกแบบมาเพื่อยืดเวลาความสุขให้ยาวนานที่สุด จังหวะของแทนนั้นช้าและลึก ราวกับกำลังวัดระยะทางของความสุขที่ได้รับ เขาสกัดกั้นความเร่งรีบทั้งหมดไว้ เพราะต้องการซึมซับความรู้สึกอ่อนโยนที่โหยหามานานถึงสิบสี่ปี

ภายในตัวของน้องแป้งนั้น ไม่ใช่แค่คับแน่น แต่มีการดูดรัดที่นุ่มนวลและสม่ำเสมอ ซึ่งสร้างความรู้สึกที่เหนือความคาดหมายให้กับแทน แรงตอดรัดที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนนี้ แตกต่างจากความคลั่งไคล้ที่เอาแต่ใจของแม่เดือน แต่กลับให้ความสุขและความอิ่มเอมที่มากกว่า

ปั่ก... ปั่ก... เสียงเนื้อกระทบกันนั้นแผ่วเบาและเป็นไปอย่างเนิบนาบ มันคือบทเพลงรักที่ "สะอาด" ไม่มีเสียงกรีดร้องที่ดังลั่น ไม่มีคำรามที่เต็มไปด้วยบาป นี่คือเซ็กส์ที่อ่อนโยน... การได้ทำรักกับผู้หญิงคนใหม่ที่รักฉันอย่างบริสุทธิ์... โดยที่ความรู้สึกของฉันก็บริสุทธิ์เช่นกัน

นาทีแล้วนาทีเล่า แทนใช้ร่างกายของเขาสำรวจทุกองศาของความสุขที่แป้งมอบให้ เขาไม่สนใจการปลดปล่อย แต่สนใจการรักษาสมดุลของความสุขที่สมบูรณ์แบบนี้ไว้ให้นานที่สุด ความรู้สึกที่ดีกว่านี้อาจเป็นเพราะร่างกายที่สดใหม่ของแป้ง

เขาเพ่งสมาธิไปที่การแสดงความรักอย่างสุภาพเพื่อเติมเต็ม "ความเหงา" ของเธอ ไม่ใช่การปลดปล่อย "ความใคร่" ของเขา

น้องแป้งครางออกมาด้วยความสุขสมอย่างสุดซึ้ง เสียงครางของเธอสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องด้วยความตื่นเต้น ร่างกายของเธอไม่ได้เพียงแค่สั่นสะท้านอย่างอ่อนโยน แต่ถูกความรู้สึกใหม่ที่รุนแรงนี้ครอบงำ

ในจังหวะนั้นเอง น้องแป้งก็ยกสะโพกขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว เพื่อตอบรับจังหวะรักของแทน การเคลื่อนไหวที่ปราศจากคำพูดนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ล้นเอ่อและมอบอำนาจให้กับแทน

แทนพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะหา "จุดสุดยอด" ในความอ่อนโยนนี้ เขาต้องการให้ความรักที่ถูกต้องนี้สามารถเติมเต็มเขาได้อย่างแท้จริง แต่ความรู้สึกที่เคยท่วมท้นเมื่ออยู่กับแม่เดือนกลับถูกบดบังไว้ด้วย "ความรู้สึกรับผิดชอบ" และ "ความรู้สึกผิด"

ในใจของแทน ได้แต่คิดว่ามันยังไม่เร้าร้อนและตื่นเต้นเหมือนตอนที่เย็ดกับแม่เลยสักนิด...* ความอบอุ่นนี้มันสะอาดก็จริง... แต่ความหิวกระหายของฉันต้องการไฟที่แม่จุดขึ้นมาเท่านั้น... ความคิดนี้แล่นเข้ามาในหัวของแทนอย่างไม่หยุดหย่อน เขาต้องต่อสู้กับแรงดึงดูดของความเคยชินและความคลั่งไคล้ที่แม่เดือนเคยฝังไว้

เขาพยายามเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น เพื่อกระตุ้นให้ร่างกายของเขาหลงลืมความรู้สึกขาดหายนั้นไป แทนปล่อยให้สัญชาตญาณของการปลดปล่อยเข้าครอบงำชั่วขณะ เขาสูญเสียการควบคุมตนเองที่อ่อนโยนไปชั่วขณะ

ปั้ก! ตับ! ปั้ก! เสียงกระแทกของเนื้อหนังเริ่มดังและหนักหน่วงขึ้น แม้จะยังคงความสุภาพ แต่จังหวะนั้นรวดเร็วขึ้นตามแรงอารมณ์

น้องแป้งครางออกมาด้วยความสุขสมอย่างสุดซึ้ง เสียงครางของเธอสูงและต่อเนื่อง ร่างกายของเธอเกร็งตัวอย่างรุนแรง ปลายเท้าจิกแกร็งเข้าหากัน เล็บของเธอจิกเข้าที่แผ่นหลังของแทนอย่างจิกเกร็ง ราวกับต้องการให้เขาเร่งให้เร็วขึ้นและลึกยิ่งกว่าเดิม

แทนพยายามเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น เพื่อกระตุ้นให้ร่างกายของเขาหลงลืมความรู้สึกขาดหายนั้นไป แทนปล่อยให้สัญชาตญาณของการปลดปล่อยเข้าครอบงำชั่วขณะ



    ...แทนเร่งเพิ่มแรงกระแทกให้เร็วขึ้นกว่าเดิม ในขณะที่แป้งเองก็ส่งเสียงครางเพิ่มขึ้นในทุก ๆ การกระแทกของแทน จนกระทั่งเขาถึงจุดสุดยอดและปลดปล่อยทุกอย่างเข้าสู่ร่างกายของน้องแป้งอย่างรุนแรงตามสัญชาตญาณ

ความอบอุ่นของสายธารรักฉีดพุ่งเข้าสู่ภายในของเธอ เป็นการเติมเต็มที่สมบูรณ์แบบ ความสุขที่มาพร้อมกับการปลดปล่อยนั้นท่วมท้นจนไม่มีความรู้สึกผิดมาเจือปน

แทนไม่ได้ถอนตัวออกทันที เขาเสียบลำควยที่อ่อนตัวลงไว้คาอย่างนั้น ร่างกายของทั้งคู่นอนทาบทับกันอย่างอ่อนเพลีย แต่รู้สึกได้ถึงความผูกพันที่หลอมรวมเป็นหนึ่ง

เขาค่อย ๆ ล้มตัวลงนอนข้าง ๆ น้องแป้งที่อ่อนเพลียแต่เต็มไปด้วยความสุข แทนใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่ให้หัวใจที่เต้นรัวกลับมาเป็นปกติ

ความจริงได้เข้าจู่โจมเขาอีกครั้ง แม้เขาจะมีความสุขและได้ปลดปล่อย แต่ ความเคยชินและความผูกพันที่บิดเบี้ยวนั้นแข็งแกร่งกว่า

ความคิดในใจของแทนที่มีต่อความรักที่บริสุทธิ์นี้ มันช่างดีเหลือเกิน... แต่ แทนยังคงต้องการ 'หี' ของแม่เดือน

แทนรู้สึกว่าเขาต้องกลับไปหา แหล่งกำเนิด ของความสุขและความผิดบาปทั้งหมด

แทนซบหน้านอนลงกับแผง อกของแป้งด้วยรอยยิ้ม เขาเช็ดเหงื่อออกจากไรผมของแป้งอย่างแผ่วเบา

"พี่แทน..." น้องแป้งกระซิบด้วยน้ำเสียงอิ่มเอม

"ขอบคุณนะคะ... ขอบคุณที่มาเติมเต็มความสุขให้กับแป้ง"

คำพูดนี้ยืนยันว่าการทำหน้าที่ของแทนสำเร็จแล้ว เขาได้มอบความรักที่ถูกต้องและสมบูรณ์แบบให้กับเธอ